Prowadzenie działalności gospodarczej

advertisement
Zagadnienia związane z
prowadzeniem działalności
gospodarczej
Michał Majewicz
Klasa III F
1. Majątek przedsiębiorstwa
2. Wynik finansowy
3. Marketing
4. Leasing
5. Franchising
Majątek przedsiębiorstwa
Majątek danego podmiotu prowadzącego
działalność gospodarczą dzielimy na:
• majątek trwały
• majątek obrotowy
Majątek trwały
•
•
•
Do majątku trwałego zaliczamy przede wszystkim te składniki
majątkowe, które są wykorzystywane wielokrotnie przy produkcji
towarów lub świadczeniu usług. Tak więc majątek trwały tworzą tzw.
środki trwale w postaci maszyn, urządzeń i budynków.
Ponadto majątek trwały obejmuje także finansowy majątek trwały,
wartości niematerialne i prawne oraz należności długoterminowe.
Finansowy majątek trwały to pożyczki dla innych podmiotów oraz
nabyte papiery wartościowe, jeśli zostały one udzielone lub kupione na
okres dłuższy niż 1 rok. Z kolei wartości niematerialne i prawne
obejmują wszelkie prawa majątkowe wykorzystywane przez
przedsiębiorstwo przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Należą
do nich m.in. technologie, projekty techniczne, programy komputerowe,
znaki towarowe itp. Natomiast do należności długoterminowych
zaliczamy takie należności przysługujące przedsiębiorstwu, których
termin płatności jest dłuższy niż 1 rok.
W toku prowadzonej działalności gospodarczej poszczególne składniki
majątku trwałego stopniowo się zużywają. Powoduje to systematyczne
zmniejszanie się wartości majątku trwałego. Ten proces znajduje
odzwierciedlenie w kosztach przedsiębiorstwa. Koszty związane z
zużyciem majątku trwałego określa się mianem amortyzacji.
Amortyzacja
• Środki trwałe przedsiębiorstwa, uczestnicząc w
procesie produkcyjnym, zużywają się, czyli tracą
sukcesywnie swoją wartość. W zależności od
rodzaju, środki trwałe zużywają się w ciągu kilku,
kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu lat (np. budynki).
Zjawisko zużycia środków trwałych w
przedsiębiorstwie ma swoje odzwierciedlenie w
procesie amortyzacji.
• W procesie amortyzacji następuje jednoczesne
coroczne zmniejszenie wartości środka trwałego
(umorzenie) i zaliczenie tej wartości w koszty
przedsiębiorstwa. W ten sposób amortyzacja staje
się nieopodatkowanym przychodem
przedsiębiorstwa. Stopę amortyzacji ustala się,
dzieląc wartość początkową środka trwałego przez
przewidywany okres eksploatacji w latach.
powrót
Majątek obrotowy
• Podstawowy element majątku obrotowego stanowią
zapasy. Mogą to być zapasy produktów gotowych,
towarów, materiałów lub surowców. Ponadto w skład
majątku obrotowego wchodzą także środki
pieniężne niezbędne do prowadzenia bieżącej
działalności gospodarczej. Będzie to gotówka
znajdująca się w kasie przedsiębiorstwa oraz środki
zdeponowane na rachunku bankowym. Dzięki temu
firma może wypłacać wynagrodzenia dla
pracowników, spłacać kredyty, regulować swoje
zobowiązania z tytułu ubezpieczeń społecznych i
podatków. Majątek obrotowy to również
krótkoterminowe należności z tytułu sprzedaży
towarów i usług.
• Majątek trwały oraz majątek obrotowy przedsiębiorstwa
tworzą razem w ujęciu wartościowym jego aktywa. Z kolei
źródła finansowania aktywów określa się mianem pasywów
danej firmy.
• Pasywa obejmują kapitał własny oraz kapitał obcy. Kapitał
własny stanowi:
• równowartość pieniężnych i rzeczowych składników
majątkowych wniesionych do przedsiębiorstwa przez jego
założycieli,
• zysk reinwestowany w dalszą działalność firmy.
• Natomiast kapitał obcy to wszelkie zewnętrzne źródła
finansowania w postaci krótko- i długoterminowych kredytów,
pożyczek oraz innych zobowiązań.
• Aktywa powinny znajdować pokrycie w pasywach, to znaczy
wielkość aktywów danego przedsiębiorstwa powinna być
równa wielkości pasywów. Zestawienie aktywów i pasywów
w ujęciu wartościowym to bilans danej firmy. Bilans jest
podstawowym sprawozdaniem finansowym podmiotu
prowadzącego działalność gospodarczą.
powrót
Wynik finansowy
• Każda firma dąży do osiągnięcia poprzez
swoją działalność wymiernych korzyści
ekonomicznych. Podstawową miarą oceny
gospodarczych poczynań danego
podmiotu jest jego wynik finansowy.
Wynik finansowy przedsiębiorstwa to
różnica pomiędzy przychodami a
kosztami ich uzyskania. Dodatni wynik
finansowy oznacza zysk, natomiast
ujemny to strata.
Przychód
• Przychód stanowi wartość sprzedanych
przez firmę usług lub towarów. Wielkość
uzyskanego przychodu zależy od wielkości
sprzedaży i od poziomu cen. Wzrost cen albo
wzrost ilości sprzedawanych wyrobów
spowoduje więc wzrost przychodów z
prowadzonej działalności gospodarczej.
Ponadto do przychodów zalicza się także
wpływy ze sprzedaży składników majątku
trwałego (jeśli nie są już przydatne w dalszej
działalności) oraz odsetki otrzymane z
udzielonych pożyczek lub lokat bankowych.
• Aby możliwe stało się osiągnięcie jakichkolwiek
przychodów, firma musi ponosić koszty swojej
działalności. Wśród podstawowych kosztów
przedsiębiorstwa możemy wyróżnić:
- wynagrodzenia i inne świadczenia na rzecz
pracowników;
- zużycie surowców, materiałów i energii;
- podatki;
- amortyzacja;
- usługi obce, czyli usługi innych podmiotów (np.
transportowe, informatyczne, remontowe itp.).
• Ponadto, ze względu na wpływ wielkości sprzedaży
(produkcji) na poziom kosztów, wyróżniamy:
- koszty stałe,
- koszty zmienne.
• Koszty stale to koszty, których poziom nie zależy od
wielkości produkcji lub sprzedaży. Koszty te są więc
ponoszone zawsze, niezależnie od tego, czy dana
firma produkuje (sprzedaje) jakiekolwiek towary lub
usługi. Natomiast koszty zmienne mają bezpośredni
związek z wielkością produkcji lub sprzedaży (np.
zużycie materiałów, surowców i energii).
• Zestawienie osiągniętych przychodów i poniesionych
kosztów w danym przedziale czasu umożliwia
obliczenie zysku lub straty danego podmiotu
prowadzącego działalność gospodarczą. O ile jednak
zysk stanowi podstawowy cel firmy, to strata nie ma
charakteru celowego. Strata może wynikać nie tylko z
nadwyżki kosztów nad przychodami, ale także ze
zdarzeń nadzwyczajnych, takich jak pożar, kradzież,
powódź (tzw. strata nadzwyczajna).
• Zysk pozwala ocenić skuteczność działania
danej firmy, czyli jej efektywność. Dla
przedsiębiorców inwestujących swój kapitał
w działalność gospodarczą istotne jest, czy
ich środki są efektywnie wykorzystane, a
więc czy przynoszą większe zyski niż lokata
bankowa. Do oceny zyskowności podmiotu
prowadzącego działalność gospodarczą
służą tzw. wskaźniki zyskowności.
Pozwalają one porównywać wyniki
osiągane przez firmę w różnych okresach
oraz porównywać daną firmę z innymi
podmiotami.
Do podstawowych wskaźników zyskowności
należą:
- wskaźnik zyskowności majątku, który określa
udział zysku w majątku przedsiębiorstwa
(gdzie: Z - zysk, M - majątek
przedsiębiorstwa)
W = Z / M * 100 %
- wskaźnik zyskowności kapitałów własnych
(gdzie: Z - zysk, K - kapitały własne
przedsiębiorstwa)
W = Z / K * 100 %
- wskaźnik zyskowności sprzedaży (gdzie: Z zysk, S - wartość sprzedaży)
W = Z / S * 100 %
powrót
Marketing
• Marketing to działalność polegająca na badaniu i
kształtowaniu zachowań konsumentów, informowaniu
o możliwości zaspokojenia potrzeb przez
konsumentów oraz kierowaniu do nich odpowiednich
towarów lub usług.
• Marketing należy, obok finansów, produkcji i
zaopatrzenia, do grupy podstawowych czynności
składających się na działalność gospodarczą danego
podmiotu. Działania marketingowe powinny
obejmować przede wszystkim:
- analizę możliwości rynkowych,
- badanie i wybór rynku docelowego,
- zastosowanie odpowiednich narzędzi
marketingowych
Analiza możliwości rynkowych
• Analiza możliwości rynkowych oznacza analizę
otoczenia, w którym działa przedsiębiorstwo.
Szczególne znaczenie ma tutaj poznanie nabywców i
konkurentów. W przypadku nabywców towarów i
usług chodzi o określenie i zbadanie czynników, które
mają istotny wpływ na decyzje dotyczące
dokonywanych zakupów. Niemniej istotne jest także
porównanie własnej oferty z ofertami konkurentów.
Takie porównanie najlepiej pozwala wykazać
przewagi i braki w stosunku do konkurencji.
• Analiza otoczenia podmiotu gospodarczego to także
analiza szeregu innych czynników. Należą do nich
m.in. czynniki demograficzne (np. liczba ludności na
danym obszarze, struktura wieku itp.),
technologiczne (np. nowe technologie pozwalające
uzyskać przewagę nad konkurencją) oraz prawnopolityczne (zmieniające się przepisy regulujące
działalność gospodarczą).
Badanie i wybór rynku
docelowego
• Badanie i wybór rynku docelowego
oznacza wyodrębnienie nabywców o
jednorodnych potrzebach, do których dana
firma ma zamiar skierować swoją ofertę
określonych towarów lub usług. W ten sposób
możliwe jest dokonanie wyboru rynku
docelowego, tzn. takiej części rynku, w której
podmiot gospodarczy może odnieść sukces
wśród nabywców.
• Ostatnim etapem działań
marketingowych jest zastosowanie
odpowiednich, ze względu na otoczenie
przedsiębiorstwa oraz wybrany rynek
docelowy, narzędzi marketingowych.
Zbiór tych narzędzi obejmuje cztery
podstawowe elementy:
- produkt,
- cenę,
- dystrybucję,
- promocję.
Produkt
Z punktu widzenia marketingu produkt to towar lub usługa, który
jest w stanie najlepiej zaspokajać potrzeby nabywców.
Osiągnięcie tego celu staje się możliwe poprzez zapewnienie
materialnie istniejącemu produktowi odpowiedniej marki,
jakości, opakowania oraz gwarancji.
• Marka to typowa dla danego produktu nazwa, która pozwala
nabywcom odróżnić go od innych towarów i usług dostępnych
na rynku. Jakość należy do najważniejszych cech produktu.
Warunki konkurencji wymagają stałego podnoszenia jakości
poprzez stosowanie nowych technologii lub dokonywanie
uzupełnień w już istniejących produktach. Właściwe
opakowanie produktu stanowi nie tylko jego reklamę, ale pełni
także określone funkcje informacyjne (np. data produkcji,
sposób użytkowania, termin przydatności). Niemniej istotnym
zadaniem opakowania jest ochrona produktu przed
ewentualnymi uszkodzeniami w czasie przechowywania i
transportu. Gwarancja i usługi posprzedażowe (np. dostawa
do domu, serwis) mają szczególne znaczenie w przypadku
produktów charakteryzujących się dużą złożonością pod
względem technicznym.
•
Cena
•
Cena to określona kwota, którą musi wydać nabywca, aby kupić
dany produkt. Cena jest bardzo elastycznym narzędziem
marketingowym, ponieważ może być szybko zmieniona w
zależności od sytuacji panującej na rynku. Podmiot może
różnicować cenę na swoje towary lub usługi ze względu na
liczne czynniki. Do najważniejszych z nich należą: istniejący na
rynku popyt na dany produkt, koszty produkcji, ceny
konkurencyjnych produktów, niepowtarzalność produktu.
• Aby przekonać nabywcę do zakupu produktu można także
stosować rabaty. Rabat to obniżenie ceny dla nabywców, którzy
spełniają określone warunki. Do najważniejszych rodzajów
rabatów zaliczamy: rabat ilościowy — za zakup określonej ilości
produktu; rabat sezonowy — za zakup produktu w określonym
czasie oraz rabat gotówkowy — za szybsze uregulowanie przez
nabywcę należności za produkt.
Dystrybucja
• Wytworzenie produktu o wysokiej jakości i niskiej cenie nie zapewnia
podmiotowi gospodarczemu sukcesu na rynku, ponieważ produkt musi
jeszcze zostać sprzedany. Nabywca musi więc mieć możliwość zakupu
produktu w dowolnej ilości oraz w odpowiednim dla niego miejscu i czasie.
Aby produkt mógł szybko i tanio trafić od producenta lub sprzedawcy do
zainteresowanego nabywcy konieczna jest właściwa dystrybucja.
• Możemy w uproszczeniu stwierdzić, że dystrybucja to wszystkie drogi,
dzięki którym produkt może dotrzeć do nabywcy. Te drogi, czyli kanały
dystrybucji mogą się składać z jednego lub kilku etapów pośrednich.
Najczęściej na drodze od producenta do nabywcy występuje jeszcze
hurtownik i detalista.
• Handel hurtowy obejmuje działania związane ze sprzedażą produktów
tym podmiotom, które nabywają je w celu dalszej odsprzedaży lub użycia
przemysłowego. Z kolei sprzedaż detaliczna ma na celu sprzedaż
produktów bezpośrednio finalnym nabywcom do ich osobistego użytku.
Sprzedaż detaliczna może mieć miejsce w sklepach albo w ramach
działalności pozasklepowej. Pozasklepowa sprzedaż detaliczna może
przybrać formę np. sprzedaży bezpośredniej (akwizycja), sprzedaży
wysyłkowej, sprzedaży na telefon lub sprzedaży za pomocą automatów.
Promocja
• Aby nabywca mógł dokonać zakupu, powinien jeszcze zostać
odpowiednio poinformowany o tym, że określony produkt jest dostępny
po określonej cenie w określonym miejscu. To zadanie spełnia właśnie
promocja. Komunikowanie nabywcy o wytworzonym produkcie może
się odbywać za pośrednictwem czterech podstawowych elementów
promocyjnych, do których należą: reklama, propaganda marketingowa,
sprzedaż osobista oraz promocja sprzedaży.
• Reklama to każda masowa forma prezentacji produktu finansowana
przez producenta lub sprzedawcę. Reklama jest kierowana do
adresatów najczęściej za pośrednictwem prasy, radia, telewizji albo
plansz na ulicach. Z kolei propaganda marketingowa to także
przekazywanie informacji o produkcie przy pomocy środków
masowego przekazu poprzez artykuły, wywiady itp. Ta forma promocji
jest dla producenta lub sprzedawcy bezpłatna i służy przede wszystkim
ugruntowaniu pozytywnego wizerunku wśród potencjalnych nabywców.
• Sprzedaż osobista to prezentacja produktu w bezpośrednim kontakcie
z danym nabywcą lub grupą nabywców. Z kolei promocja sprzedaży
to oferowanie nabywcom określonych korzyści w związku z zakupem
produktu. Promocja sprzedaży może przebiegać np. w formie
degustacji, testowania produktu, sprzedaży wraz z upominkiem,
powrót
konkursu dla nabywców.
Leasing
• Leasing - pochodzi od angielskiego słowa to
lease, co oznacza wynająć, wydzierżawić.
Jest to rodzaj umowy cywilnoprawnej, na
podstawie której jedna strona (finansujący,
leasingodawca) przekazuje drugiej stronie
(korzystającemu, leasingobiorcy) prawo do
korzystania lub korzystania i pobierania
pożytków z określonego dobra materialnego
na pewien uzgodniony w umowie leasingu
okres, w zamian za ustalone ratalne opłaty
(raty leasingowe).
Regulacje prawno-podatkowe
• W polskim systemie prawa umowa leasingu jest
regulowana przez Kodeks cywilny w następujący sposób:
• „Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w
zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz
od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej
umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania,
albo używania i pobierania pożytków przez czas
oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie
pieniężne, równe co najmniej cenie, lub wynagrodzeniu z
tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.” (Art. 709¹
Kodeks cywilny)
• Dla celów podatkowych pojęcie umowy leasingu określane
jest w szerszy sposób, niż definicja przyjęta w Kodeksie
cywilnym. Definicja Kodeksu cywilnego rozszerzona jest o
umowę, gdzie leasingodawca oddaje w użytkowanie środki
trwałe, wartości niematerialne i prawne, a także grunty,
leasingobiorcy.
Rodzaje leasingu
• Biorąc pod uwagę liczbę stron biorących udział w transakcji
leasingowej wyróżnia się:
- leasing bezpośredni (gdy producent zawiera umowę
bezpośrednio z użytkownikiem)
- leasing pośredni (w transakcji uczestniczą więcej niż dwie
strony, tzn. między producentem a użytkownikiem
występuje wyspecjalizowane przedsiębiorstwo leasingowe).
• Za użytkowanie obiektu leasingobiorca płaci w określonych
terminach raty leasingowe składające się z dwóch części:
składnika kapitałowego odzwierciedlającego wartość
użytkowanego obiektu przypadającego na okres leasingu i
składnika odsetkowego stanowiącego wynagrodzenie dla
leasingodawcy.
Leasing operacyjny
• Leasing operacyjny polega na czasowym przekazaniu w
użytkowanie dobra inwestycyjnego. Czas ten jest z reguły krótszy
niż okres normatywnego zużycia leasingowanej rzeczy. W praktyce
umowy leasingu operacyjnego zawierają zapis o wykupie przez
Korzystającego po jej zakończeniu, za określoną z góry wartość
końcową powiększoną o podatek VAT. Korzystający może mieć
zagwarantowane w Umowie Leasingu prawo sprzedaży na jego
rzecz przedmiotu leasingu po zakończeniu Umowy. Efektywny koszt
finansowania poprzez ten rodzaj leasingu jest niższy niż
finansowanie ze środków własnych czy kredytu bankowego, między
innymi ze względu na korzyści podatkowe. W odróżnieniu od
kredytu bankowego, przy uwzględnieniu korzyści podatkowych
koszt pozyskania kapitału przy leasingu jest niższy, płatności
leasingowe dopasowywane są do założeń budżetowych
Korzystającego.
• W obecnym kształcie prawnym leasing operacyjny jest również
szczególnie atrakcyjny ze względu na preferencje podatkowe, które
pozwalają korzystającemu zaliczyć raty leasingowe w poczet
kosztów uzyskania przychodu.
Leasing finansowy (kapitałowy)
• Leasing finansowy polega na oddaniu rzeczy w użytkowanie, w
zamian za raty leasingowe. Przedmiot leasingu jest własnością
Finansującego, amortyzuje go Korzystający, natomiast przeniesienie
tytułu własności może być zagwarantowane w umowie. Firma
zwiększa więc wartość swojego majątku nie ponosząc dodatkowych
kosztów po zakończeniu umowy, a zwiększona forma amortyzacji
pozwala regulować jej koszty i dochody.
• Leasing finansowy, podobnie jak operacyjny, charakteryzuje się tym, iż
zawiera klauzulę opcji na sprzedaż przedmiotu leasingu po
zakończeniu okresu umowy. Oznacza to iż Korzystający ma prawo
wykupu (przeniesienia własności) rzeczy oddanej mu w leasing.
Leasing finansowy jest więc zbliżony do kredytu lub pożyczki.
Przedmiotem "pożyczki" jest tu środek trwały a nie gotówka.
• Rata leasingowa w leasingu finansowym podzielona jest na część
kapitałową i odsetkową. Część odsetkowa stanowi koszt uzyskania
przychodu u Korzystającego, a część kapitałowa traktowana jest jak
kapitał przy operacji kredytowej - obniża zysk po opodatkowaniu u
Korzystającego. Leasing finansowy dla celów podatku VAT rozliczany
jest tak jak leasing operacyjny.
Leasing zwrotny
• Leasing zwrotny występuje, gdy firma
posiada liczne środki trwałe, nie posiada
jednak gotówki, której potrzebuje; może
wtedy oddać część majątku trwałego firmie
leasingowej w zamian za gotówkę i wziąć te
środki w leasing; dzięki takiemu zabiegowi
firma ma jednorazowy zastrzyk gotówki.
Podmioty leasingu
• Leasingodawca (finansujący), to właściciel przedmiotu,
który daje ten przedmiot w odpłatne użytkowanie drugiej
osobie na określony czas i na określonych warunkach.
Najczęściej jest to wyspecjalizowana firma zajmująca się
świadczeniem usług leasingu. Rzadziej wytwórca
przedmiotów, dla którego leasing jest dodatkową formą
zarobkowania. Podstawowa działalność to produkcja. Forma
prawna leasingodawcy może być dowolna. W praktyce
najbardziej liczą się na rynku spółki prawa handlowego, tj.
spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki akcyjne.
• Leasingobiorca (korzystający), to osoba korzystająca z
przedmiotu leasingu na warunkach określonych w umowie.
Najczęściej jest to przedsiębiorca, rzadziej ze względu na
niekorzystne przepisy podatkowe, osoba fizyczna.
Przeważają więc spółki handlowe, spółki cywilne i osoby
fizyczne, prowadzące działalność gospodarczą na podstawie
wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, które prowadzą
pełną księgowość.
• Poręczyciel, to podmiot występujący tylko czasami w
transakcji leasingu. Jeśli kondycja finansowa lub
wiarygodność leasingobiorcy budzi zastrzeżenie
leasingodawcy, to do zawarcia umowy dochodzi wówczas,
gdy leasingobiorca przedstawi dodatkowe zabezpieczenie
transakcji. Może to być poręczenie osoby trzeciej lub
zastaw na rzeczy, należącej do osoby trzeciej lub też
hipoteka ustanowiona na nieruchomości, której
właścicielem jest osoba trzecia. Taki podmiot
dostarczający dodatkowego zabezpieczenia, jeśli nie jest
nim leasingobiorca, nazywany jest poręczycielem. Może
nim być dobrze prosperująca firma lub wiarygodna osoba
fizyczna, posiadająca duży majątek a przez to wypłacalna,
np. udziałowiec w spółce. Często firmy leasingowe jako
zabezpieczenie przyjmują weksel leasingobiorcy,
poręczony przez udziałowców i ich współmałżonków lub
też członków zarządu i ich współmałżonków. Oni są
wówczas poręczycielami wekslowymi w transakcji
leasingu.
•
•
Towarzystwo ubezpieczeniowe ubezpiecza przedmiot leasingu.
Najczęściej, jako właściciel, o wyborze ubezpieczenia decyduje
leasingodawca. Niektóre firmy leasingowe współpracują z jedną lub
dwoma firmami ubezpieczeniowymi i z tytułu stałej współpracy mogą liczyć
na korzystniejsze warunki ubezpieczenia. Jeśli leasingobiorcy szczególnie
zależy na tym, aby wybrać firmę ubezpieczeniową, może to zrobić, ale
wiąże się to z tym, że ponosi koszty ubezpieczenia, a nie może ich
zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w swojej firmie, ponieważ nie
jest właścicielem przedmiotu ubezpieczonego. Przy dużej szkodowości, na
jaką narażona jest rzecz leasingowa, ponoszenie tych kosztów może się
jednakże opłacać, ponieważ leasingobiorca musi płacić raty leasingowe
nawet wówczas, gdy przedmiot leasingu jest w naprawie. Jeśli
ubezpieczenie zwleka z wypłatą ubezpieczenia, to okres, kiedy
leasingobiorca nie może używać rzeczy, wydłuża się, a co za tym idzie,
straty z tego tytułu rosną. Przykładem takiej sytuacji jest samochód
dostawczy, znajdujący się po wypadku w warsztacie, który warunkuje
wydanie naprawionego samochodu dokonaniem zapłaty za naprawę.
Zapłaty ma dokonać towarzystwo ubezpieczeniowe. Im dłużej trwa proces
wypłaty ubezpieczenia, tym dłużej samochód nie pracuje, a leasingobiorca
ponosi koszty z tego tytułu.
Jeśli przedmiotem leasingu jest samochód osobowy, który jest przerabiany
na ciężarowy, to pojawia się dodatkowo podmiot przerabiający
samochód. Zwykle są to firmy powiązane albo z producentem
samochodu, albo z dealerem lub z firmą leasingową. Pojawienie się
dodatkowo podmiotu przerabiającego samochód podraża transakcję
leasingu, ponieważ wlicza się w raty leasingu zapłatę z tego tytułu.
Pamiętajmy, że VAT jest naliczany od zwiększonych rat.
Przedmiot umowy leasingu
• Przedmiotem umowy leasingu, zgodnie z
praktyką gospodarczą, może być każda rzecz
służąca działalności gospodarczej, o ile ma
charakter środka trwałego. Najczęściej są to
środki trwałe o wartości powyżej 3500 zł,
które podlegają amortyzacji.
• Przedmioty umowy leasingu są pogrupowane
jako:
-obiekty konsumpcyjne
-obiekty inwestycyjne
-nieruchomości, prawa majątkowe.
powrót
Franczyza (franchising)
• Franczyza (ang. franchising) to system sprzedaży towarów,
usług lub technologii, który jest oparty na ścisłej i ciągłej
współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i
niezależnymi przedsiębiorstwami - franczyzodawcą (FD) i
jego indywidualnymi franczyzobiorcami (FB). Franchising
zakłada też przepływ know-how od FD do FB przez cały czas
obowiązywania umowy franczyzowej.
• Istota systemu polega na tym, że FD nadaje swoim
poszczególnym FB prawo oraz nakłada na nich obowiązek
prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W
ramach umowy sporządzonej na piśmie oraz w zamian za
bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe
uprawnienie to upoważnia indywidualnego FB do korzystania
z nazwy handlowej FD, jego znaku towarowego lub
usługowego, metod prowadzenia działalności gospodarczej,
wiedzy technicznej, systemów postępowania i innych praw
własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do
korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej FD.
• Według najnowszego raportu firmy PROFIT system na
koniec 2006 roku w Polsce 20,6 tys. sklepów i punktów
usługowych działało w ramach 309 systemów
franczyzowych, a 13 tys. placówek agencyjnych było
zrzeszonych w 37 sieciach. Przychody ze sprzedaży
franczyzobiorców i agentów wyniosły w 2006 roku niemal
50 mld zł, co stanowi 4,8 proc. polskiego PKB. W
jednostkach franczyzowych i agencyjnych zatrudnionych
jest obecnie ponad 175 tys. osób. Przykładami firm
działających w na zasadzie franczyzy są sieci fast food jak
McDonald′s czy Telepizza, a także sieć cukierni Bliklego.
Systemy agencyjne skupione są głównie w dwóch
sektorach: finanse (np. placówki partnerskie Banku BPH,
agencje PKO BP, Dominet Bank czy agencje pocztowe) lub
mniejsze sklepy spożywczo-przemysłowe (np. Kolporter i
Żabka). W 2006 roku na rozwój przez franczyzę
zdecydowały się między innymi: Vision Express, BZ WBK,
ING Nationale-Nederlanden oraz Wedel Pojawienie się
placówek partnerskich nowych banków (np. ING Bank
Śląski, Polbank EFG) było bezpośrednio związane z dobrą
koniunkturą na sprzedaż kredytów hipotecznych i innych
produktów bankowych.
• W 2006 roku franczyzobiorca zainwestował
średnio 380 tys. zł w otwarcie nowej jednostki z
czego ponad 44 proc. pochłonęły inwestycje w
urządzenie i wyposażenie placówek. W sumie do
końca roku inwestycje franczyzobiorców wyniosły
ponad 10 mld zł. Należy jednak zwrócić uwagę, że
wysokość przychodów idzie w parze z poziomem
inwestycji – dla punktów kasowych średnia
inwestycja kształtuje się na poziomie ok. 2 tys. zł a
na uruchomienie stacji benzynowej trzeba wyłożyć
średnio 2,5 mln zł.
• Od 2000 roku działa Polska Organizacja
Franczyzodawców zrzeszająca sieci franczyzowe i
agencyjne działające w Polsce.
powrót
Download
Random flashcards
Create flashcards