Bukieciarstwo od starożytności do czasów współczesnych

advertisement
Bukieciarstwo od starożytności do czasów współczesnych.doc
(49 KB) Pobierz
Praca semestralna z przedmiotu:
KULTUROWE PODSTAWY FLORYSTYKI
Temat pracy:
”BUKIECIARSTWO OD STAROŻYTNOŚCI
DO CZASÓW WSPÓŁCZESNYCH.”
Początki bukieciarstwa sięgają IV w. n. e., kiedy to anonimowy rzeźbiarz umieścił na ścianie
sarkofagu wykonanego z piaskowca wizerunek rzymskiego niewolnika wiążącego girlandy. W
Egipcie, Mezopotamii i Indiach, w dorzeczach wielkich życiodajnych rzek z zamiłowaniem
uprawiano rośliny i wykonywano z nich dekoracje. Szczątki roślinne znajdowano później w
grobowcach, gdyż wierzono, że umilą one zmarłemu życie na tamtym świecie. Ceniono zarówno
ich walory estetyczne jak i lecznicze, palono je dla zapachu, składano bogom w ofierze wraz ze
zwierzętami. Składano i wyrażano za pomocą kwiatów hołd i uznanie władcom i zwycięzcom
oraz oddawano cześć bogom. Obsadzano roślinami miejsca kultu religijnego, malowano ich
wizerunki na ścianach świątyń i pałaców, zdobiono nimi księgi.
Pierwsi „bukieciarze" używali samych główek kwiatów oraz pojedynczych liści i gałązek. W
Rzymie istniały wytwórnie wieńców z róż, wyplatanych przez dziewczęta do dekoracji stołów
biesiadnych. Starożytni cenili róże dla ich wspaniałej urody i zapachu, w średniowieczu zaś
uznano je za symbol próżności i przepychu. Na szczęście ta „niełaska” nie trwała wiecznie,
Francuzi ustanowili nawet „Święto Róży" przypadające na dzień 8 czerwca. Rzymianie zdobili
skronie zwycięzców wojennych wieńcami z trawy oraz z liści laurowych i dębowych.
W Grecji ozdabiano kwiatami posągi bogów: Zeusa - wieńcem dębowym, Apolla wawrzynem, Posejdona - liśćmi palmy i selera, a Afrodyty - różami. Za pomocą kwiatów
okazywano też uczucia ludziom. W starożytności wieszano wieńce na drzwiach domu, w którym
mieszkała ukochana kobieta, niejednokrotnie zawierały one złote liście i drogie kamienie,
powiązane złotymi i srebrnymi drutami. Taki wieniec był też symbolem narodzin syna.
Gałązkami mirtowymi zdobiono narzeczoną, a także mówcę w czasie wystąpienia. Podczas uczt
dekorowano wieńcami głowy biesiadników, aby ochłodzić ich czoła. Materiałem do tych
wieńców były liście kwiatów: róż, lilii, fiołków i hiacyntów oraz pachnące gałązki mirtu,
tymianku i szałwii. Już wtedy przypisywano roślinom pewną symbolikę, i tak gałązka oliwna
była znakiem pokoju, mirt - miłości, laur i akant - zwycięstwa, rozmaryn - wierności. Dla krajów
azjatyckich mistyczne znaczenie miał lotos o tajemniczych pastelowych kwiatach, znikających
niekiedy pod wodą, symbol ładu, harmonii i niedoścignionej boskiej doskonałości. W Tybecie
buddyjscy mnisi i wierni przypisywali nadprzyrodzone znaczenie miłorzębowi, który przetrwał
do dziś jako jedyny liściasty przedstawiciel świata roślin nagonasiennych (pozostałe są roślinami
iglastymi)
Na przełomie wieków wraz z rozwojem kultury kształtowały się również style i moda w
bukieciarstwie. Zmieniała się forma i barwa bukietów, a także asortyment roślin i kształt
naczynia, w którym eksponowano kompozycje.
ŚREDNIOWIECZE. W Europie kwiatami dekorowano ołtarze w kościołach. Uprawiane w
klasztornych ogrodach lilie, peonie (piwonie), maki, kosaćce, róże, orliki, szachownice i
konwalie (symbol łez Marii pod krzyżem) układano w prostych naczyniach codziennego użytku,
konwiach, dzbanach, wazach, słojach aptekarskich i innych. Naczynia były głównie metalowe
(miedziane, mosiężne lub cynowe) albo ceramiczne. Kwiaty uprawiane celowo uzupełniano
dziko rosnącymi (dziewanną, krwawnikiem) oraz pozyskiwanymi z przyzamkowych ogródków:
goździkami, bratkami, lawendą, niezapominajkami, zawilcami, sasankami. fiołkami, makami,
bluszczem, bukszpanem, mirtem i jaśminowcem. Kwiaty w średniowiecznej kompozycji
układano tak, żeby najwyższe (na przykład lilie) zajmowały tylną część naczynia, a drobne
kwiaty i zioła tworzyły dekoracje na krawędzi.
RENESANS. Do asortymentu układanych roślin wprowadzono dziko rosnące: koniczynę,
poziomkę, pierwiosnka, miesięcznicę, lilię złotogłów, mniszek, paproć skalną, stokrotkę,
zatwian, fiołek, storczyki i bluszczyk kurdybanek. Równocześnie wprowadzono wiele nowych
roślin do uprawy w pałacowych ogrodach: drzewa cytrusowe, granaty, migdały, cedry, oliwki,
mirty, zawilce oraz tulipany. Naczynia stały się bardziej wytworne: ceramiczne - malowane we
wzory i pierwsze szklane, bardzo eleganckie. Kwiaty umieszczano w nich pojedynczo lub po
kilka sztuk, tworząc skromne ale ładne bukiety. w których tak samo jak kwiaty ważne były
światło i cień oraz barwy. Wzory te zaczerpnięto z kultury antycznej, z której m.in. przyjęto też
jako kanon proporcje ludzkiego ciała. Zgodnie z tymi zasadami kwiaty najwyższe dwukrotnie
musiały przekraczać wielkością wysokość wazonu. Wówczas cała kompozycja zachowywała
stan równowagi, elementy najcięższe i największe znajdowały się na osi pionowej wazonu,
dzięki czemu cały układ zachowywał symetrię. Główny, największy kwiat stanowił punkt
centralny kompozycji, jej uzupełnieniem były kwiaty drobniejsze, luźno ułożone dookoła.
Wazon pozostawał widoczny i podnosił walory estetyczne kompozycji. Renesans nawiązywał do
antycznych wzorów również poprzez dekoracje girlandami kwiatowymi i owocowymi (zarówno
na zewnątrz budynków, jak i w domach). Motywy roślinne obecne były także na kosztownych,
dekoracyjnych tkaninach (arrasy wawelskie).
BAROK. W tym okresie bukiety stały się ciężkie i bogate, podobnie jak naczynia. Przeważały
masywne ciężkie wazony, kamienne lub metalowe urny, grube flakony ze szkła i porcelany,
które ustawiano na stołach, w niszach i na kamiennych płytach wystających z murów. Bukiety
składały się z malw, peonii, zawilców, maków, kosaćców, lilii, kanny, naparstnicy i rącznika.
Przeważały barwy czerwone, różowe i białe. Bardzo często do kompozycji wmontowywano
elementy nie będące roślinami, takie jak muszle, gniazdka, figurki, sztuczne motyle i ptaszki, a
nawet jaszczurki. Stale rósł asortyment roślin ogrodowych. Ogrodnicy, w wyniku licznych
krzyżówek, otrzymywali coraz więcej nowych form roślin o wybujałych, atrakcyjnych kształtach
i ciekawych barwach. Szczególnie podobały się tulipany o postrzępionych płatkach na skutek
zawirusowania roślin. Okazałe bukiety barokowe, składające się nie tylko z tulipanów, ale także
z róż, peonii, floksów, lilii, powójników, dalii i malw, układano w pozłacanych srebrnych
wazach i umieszczano w eksponowanych miejscach wnętrz mieszkalnych. Barokowy bukiet był
zwartą, ciężką kompozycją w kształcie owalu, w której w centralnej części umieszczano kwiaty
wysokie i duże, a na zewnątrz drobne i delikatne, lekko zwisające z naczynia.
ROKOKO. Nurt ten rozwinął się ok. 1740 roku we Francji. Styl mniej monumentalny od
baroku, bardziej intymny i delikatniejszy. Pełen dekoracji, ozdób i miękkich linii, bibelotów oraz
ornamentów. Kompozycje kwiatowe asymetryczne, płynność formy i łagodność linii. Moda na
motywy chińskie i japońskie; oprócz nich – związki z kulturą dworską, tendencje sentymentalne,
sielankowość, wykwintność form. Naczynia szklane, kryształowe bądź chińskie wazy.
Najczęściej stosowane gatunki: maki, goździki, peonie, jaskry, kobea. Ceniono kwiaty o
delikatnych i postrzępionych płatkach, łącząc ich chłodne barwy (błękit) z ciepłymi odcieniami
żółci. Aranżacje wśród kandelabrów. Stoły dekorowano paterami z alabastru i porcelany o
wyszukanych i oryginalnych kształtach. Kwiaty pojawiały się na tkaninach, gobelinach,
porcelanie, zgodnie z fr. powiedzeniem, że przynoszą szczęście.
KLASYCYZM. Rozpoczął się w XVII wieku (Anglia, Francja). Pojawiła się moda na
stosowanie lśniących, srebrnych naczyń, w których układano wyszukane, wyrafinowane i
eleganckie kompozycje. W połowie XVII wieku klasycyzm zaczął przekształcać się w
neoklasycyzm, który charakteryzował się typową symetrią i prostymi liniami.
Późny klasycyzm – empire, rozwinął się za czasów panowania Napoleona. W stylu tym modne
było łączenie kwiatów z owocami – pigwy, winogrona, granaty i figi. Kompozycje symetryczne
na kształt trójkąta. Duża ilość kwiatów – przy niej liście stawały się niewidoczne. Kolorystyka to
głównie zieleń, purpura, czerwień, błękit i róż. Roślinność: róże, lilie, peonie, lilak, narcyzy,
zawilce, kłosy zbóż, liście wawrzynu i po raz pierwszy: preparowane kwiaty i liście. Faworytem
wśród kwiatów była róża w otoczeniu zieleni. Naczynia alabastrowe urny, porcelanowe patery,
mosiężne wazy i rogi obfitości.
BIEDRMEIER. Nurt austriacko-niemiecki. Nawiązywał do stylu empire i sztuki angielskiej
XVIII wieku. Panował w latach 1815-1848. Bukiety wykończone od dołu kryzą z koronki, haftu,
tiulu itp. Użyte gatunki kwiatów charakteryzować się miały symetrią promienistą. W środku
bukietu znajdował się jeden duży, okrągły i rozwinięty kwiat (najczęściej goździk, peonia albo
róża). rośliny wokół były już nieco drobniejsze (margerytki, różyczki, zawilce). Wzorem takiego
bukietu był kwiat róży. Były to dopasowane do dłoni bukiety. Końce łodyg, będące rączką
wiązanki owijano wstążkami, które luźno spływały w dół. Bukiety te zasuszano w całości.
Czasem wiązanka przyjmowała kształt bardziej piramidalny.
W latach 40. XIX wieku pojawiły się bukiety o płaskiej, talerzowatej formie a nieco później
wiązanki z główek kwiatów na drutach, w których kryzę zastąpiły dekoracyjne liście.
Wiązanka biedermeierowska jest do dziś najczęściej zamawianym bukietem ślubnym.
MAKARTYZM. Miał początek w drugiej połowie XIX wieku w Austrii. Autorem pomysłu
był Hans Makart. Wprowadził on do układów kwiatowych dużo przestrzeni, przez co kwiaty
odzyskały swoje naturalne formy. Na bukiet w tym stylu składały się głównie trawy, liście i
pióra.
SECESJA. Początek tego nurtu przypada na przełom XIX i XX w. Obejmował on głównie
sztukę użytkową i architekturę. Charakterystyczne cechy to: zamiłowanie do falistych i płynnych
linii, ornamenty o formach abstrakcyjnych oraz stylizowanych motywach roślinnych i
zwierzęcych. Naczynia ze szkła i porcelany, zdobione (motywy stylizowanych kwiatów i
owadów – ważki). W tym czasie powstały eleganckie francuskie wazony ze szkła Galle. W
malarstwie przedstawiano kobiety-kwiaty, otoczone roślinnymi motywami. Ulubione gatunki
artystów: powoje, lilie wodne, nasturcje, maki, chabry, łopiany, groszki, fiołki, irysy,
pierwiosnki, dziewanna, macierzanka, cykoria podróżnik, kasztanowiec, wyka.
ROMANTYZM FRANCUSKI. Bukiety charakteryzowały się wyszukanymi kompozycjami
zapachowymi. To dla zapachu umieszczano w nich specjalne odmiany róż, kwiaty pomarańczy,
gardenie, tuberozy i stefanotis. Na początku XIX wieku zaczęły powstawać okazałe płaskie lub
półkuliste bukiety w stylu nazywanym Victoria i Pompadour. W złoconych wazach kwiaty
ułożone były blisko siebie, ozdobione wstążkami i koronkowymi kryzami lub liśćmi z palmy,
pawimi piórami i suchymi kwiatostanami traw. Kompozycje wielobarwne, najczęściej
jednostronne. Charakterystyczny, piramidalny układ. Jako naczynia powszechnie stosowano
amfory i kosze. W monochromatycznych kompozycjach stosowano wiele odcieni,
rozmieszczając je w taki sposób by obrzeża pozostawały najjaśniejsze a dół kompozycji
najciemniejszy.
ROMANTYZM ANGIELSKI. Styl wiktoriański formalny i klasyczny. Aranżacje ciężkie i
okazałe (kwiatami wypełniano całkowicie zaplanowaną formę – najczęściej był to trójkąt).
Wybierano rośliny, które miały najwięcej wzorów – dwubarwne fuksje, goździki, pelargonie i
kamelie, zawirusowane tulipany, plamiste naparstnice, bratki, kalceolarie, pierwiosnki, goździki.
Nie używano kwiatów w fazie pąka i słabo rozwiniętych. Formę bukietu dodatkowo oplatano
girlandą z drobnych kwiatków. Naczynie, które stosowano to głównie urny z barwionego żelaza,
ciężkie alabastrowe pojemniki, naczynia z różnokolorowego szkła oraz inne ozdobione
ornamentami z mosiądzu czy miedzi. Dla potrzeb ekspozycji bukietu zastosowano specjalny
stelaż. Kompozycję umieszczano na cokole lub innym postumencie w widocznym miejscu,
dbając o to by harmonizowała z otoczeniem. Stoły dekorowano długimi festonami z wianków z
liści i kwiatów. Chętnie stosowano dekoracje strojów (korsarze) a także emaliowane i złote
broszki w kształcie wazoników przypinane do sukien do których wkładano drobne kwiatki. W
Anglii po raz pierwszy zaczęto wykonywać kompozycje z roślin suszonych i preparowanych.
WCZESNY KOLONIALIZM. Styl amerykański. Używano zwykłych naczyń – kubki, kufle,
dzbany. Kompozycja trójkątna, duża, kwiaty ściśle poukładane.
MODERNIZM. Styl hiszpański: kwitnące rośliny dobiera się w jednym kolorze (np. żółte
róże, cynie, nachyłki) i umieszcza w naczyniu (w środku bukietu pozostawiona jest wolna
przestrzeń, dookoła której skupiają się kwiaty, dzięki czemu układ jest dość transparentny).
Styl skandynawski: kompozycja sporządzana jest w kilku pojemnikach, które to dopiero z
roślinami tworzą całość aranżacji.
Styl polski: charakterystyczna jest tu swoboda w doborze roślin, barw i kształtów. Stosuje
się tu ograniczoną liczbę roślin, starannie ułożonych z dużym udziałem dodatków roślinnych w
dość wyszukanych naczyniach – ceramika lub szkło.
Plik z chomika:
czarne.futro
Inne pliki z tego folderu:
Bukieciarstwo od starożytności do czasów współczesnych.doc (49 KB)
 Metariały do pakowania prezentów i bukietów.doc (402 KB)
 Zastosowanie technik florystycznych w bukieciarstwie.doc (205 KB)
 Dobór wiązanki slubnej do osobowości panny młodej.doc (33 KB)
 Zastosowanie zieleni cietej w bukietach okolicznosciowych.doc (32 KB)

Inne foldery tego chomika:

Dokumenty
Galeria
 Prywatne

Zgłoś jeśli naruszono regulamin







Strona główna
Aktualności
Kontakt
Dla Mediów
Dział Pomocy
Opinie
Program partnerski




Regulamin serwisu
Polityka prywatności
Ochrona praw autorskich
Platforma wydawców
Copyright © 2012 Chomikuj.pl
Download
Random flashcards
ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

2+2=?

2 Cards jogaf85537

Create flashcards