praca magisterska

advertisement
x60
Wg.
Ireny Obuchowskiej „ Dziecko niepełnosprawne w
rodzinie’’.Dziecko chore z padaczk±. Dzieci chore z padaczk±
Padaczka kojarzy się z objawami chorobowymi polegaj±cymi na wyst±pieniu
drgawek poł±czonych z utrat± przytomno¶ci i upadkiem .Obecnie wiemy ,że
padaczka obejmuje znacznie szerszy zakres objawów . Padaczkę najczę¶ciej
definiuje się jako zespół objawów somatycznych , wegetatywnych i psychicznych ,
który może występować na podłożu zmian morfologicznych i metabolicznych w
mózgu .Istotn± cech± padaczki jest napadowo¶ć objawów .Napad padaczkowy jest
nadmiernym , nagłym wyładowaniem komórek nerwowych , spowodowanym
depolaryzacj± błony komórkowej .Wyładowania te uaktywniaj± obwód składaj±cy się
z komórek nerwowych , a wyrazem aktywacji jest zaburzenie funkcjonowania tych
komórek .Zmiany te manifestuj± się na zewn±trz klinicznymi objawami w postaci
zaburzeń, ruchowych , zmysłowych ,¶wiadomo¶ci , emocjonalnych , wegetatywnych
,poznawczych . Neurofizjologicznym podłożem napadu jest ognisko padaczkorodne
.Przy przekroczeniu progu krytycznego , ognisko to wyładowuje się jako pierwotne
Ľródło napadu Padaczka wieku dziecięcego Charakterystyczne objawy padaczki
dziecięcej to napady dziecięce ( zespół Westa) , zespół Lennoxa ,napady
nie¶wiadomo¶ci , napady miokloniczne ,oraz duże napady toniczno –
kloniczne .Napady dziecięce ( zespół Westa ) charakteryzuj± się skurczami
zgięciowymi pojawiaj±cymi się w wieku od kilku tygodni do 3-4 r. życia. Rozwój
psycho-ruchowy ulega zachamowaniu lub nawet cofnięciu. Ta grupa napadów
padaczkowych występuje w przebiegu niektórych chorób mózgowych np. kiła
wrodzona. U dzieci rozwijaj±cych się prawidłowo przed zachorowaniem wczesne
opanowanie napadów umożliwia uniknięcie degradacji psychorucho-wej. Około 4-5
roku życia napady samoistnie ustępuj±. Przeważnie pozostaje upo¶ledzenie
umysłowe z zaburzeniami psychoruchowymi. ¦miertelno¶ć w tym typie padaczki jest
wysoka.
Zespół Lennoxa – dominuj± napady miokloniczno –
atoniczne. Napady z utrat± ¶wiadomo¶ci i obniżeniem napięcia mię¶niowego. Mog±
wyst±pić napady toniczne oraz kloniczne. Napady toniczne pojawiaj± się we ¶nie,
towarzyszy im napięcie mię¶niowe, które kończy się nieznacznymi drgawkami lub
zwiotczeniem mię¶ni. W napadzie klonicznym obserwuje się rytmiczne skurcze i
rozkurcze, mog± wyst±pić inne napady drgawkowe. Zespół Lennoxa pojawia się
zwykle między 2 a 6 r. życia. Rozwój psychoruchowy zostaje zahamowany. Gdy
choroba zaczyna się w póĽniejszym okresie, nie obserwuje się upo¶ledzenia
umysłowego.
Napady nie¶wiadomo¶ci – mog± występować od 4 do 14
r. życia. Najczę¶ciej pojawiaj± się około 7 r. życia. Charakteryzuj± się
kilkusekundow± utrat± ¶wiadomo¶ci bez upadku. Ruchy gałek ocznych skierowane
s± ku górze, głowa uniesiona, mruganie powiekami. Niekiedy występuj±
automatyzmy polegaj±ce na ruchach ust i żuchwy, oblizywaniu, cmokaniu,
mlaskaniu. Dziecko sprawia wrażenie nieobecnego. Po napadzie dziecko powraca
do swoich czynno¶ci. Rozwój umysłowy na ogół jest w normie.
Padaczka
miokloniczna – pojawia się między 13 a 20 r. życia. Polega na krótkich,
mimowolnych skurczach mię¶ni. Najczę¶ciej obejmuj± kończyny górne i barki.
Występuj± seriami po 3,4 skurcze co kilka sekund. Przytomno¶ć jest zachowana. W
około połowie przypadków doł±czaj± się napady toniczno – kloniczne.
Przebieg jest łagodny, objawy ustępuj± całkowicie. W nielicznych przypadkach
napady zwiększaj± się pogarszaj±c stan chorego.
Duże napady toniczno
– kloniczne – występuj± dwa główne objawy:utrata ¶wiadomo¶ci i
kurcz toniczny. Dzieli się je na fazę przeddrgawkow± (okres zwiastunów) i fazę
drgawkow±. W fazie przeddrgawkowej występuje zmiana nastroju. Chorzy s±
drażliwi, przygnębieni. Może pojawić się aura (iluzje, halucynacje), spowolnienie lub
przyspieszenie toku my¶lowego, napięcie emocjonalne z poczuciem lęku. Faza
drgawkowa zaczyna się skurczem tonicznym a następnie zaczynaj± się skurcze
kloniczne. Głowa jest odgięta, gałki skierowane do góry, występuje zanik odruchu
Ľrenicowego, zaburzenia kr±żenia, chory ¶lini się, oddaje kał, mocz. Po okresie
drgawek zapada w ¶pi±czkę. Jeżeli napady następuj± jeden po drugim, gdy chory nie
może odzyskać przytomno¶ci mówimy o stanie padaczkowym. Wymaga on
natychmiastowej pomocy lekarskiej. Pozostawia rozległe uszkodzenia mózgu.
Pogl±dy na osobowo¶ć chorych z padaczk±. Jest wiele teorii na zmianę
osobowo¶ci dziecka z padaczk±. Padaczka występuje we wszystkich ¶rodowiskach
społecznych. Jedni opiekunowie zgłosz± się do lekarza natychmiast po zauważeniu
niepokoj±cych objawów, inni po latach. W efekcie u jednego dziecka napady mog±
zostać opanowane, a u drugiego nasilać się i powodować wtórne uszkodzenia
mózgu. Jedni rodzice zaakceptuj± dziecko chore, inni będ± się go wstydzić. Czę¶ć
rodziców potrafi rzeczowo pomóc swoim dzieciom, inni s± bezradni. To wszystko
powoduje, że współdziałanie czynników biologicznych i społecznych daje bardzo
różnorodne obrazy osobowo¶ci chorych z padaczk±. Zachowania społeczne dzieci z
padaczk±. Z badań wynika , że czę¶ć dzieci chorych z padaczk± nie jest
przystosowana społecznie . Rozpowszechniony jest pogl±d o tzw. charakteropatii
padaczkowej Charakteropatia ogólnie oznacza zaburzenia osobowo¶ci typu
psychopatycznego wyrażaj±ce się zmianami charakterologicznymi .Pojęcie
charakteropatii padaczkowej oznacza zmiany charakterologiczne przejawiaj±ce się w
zaleganiu my¶li i emocji ,nadmiernej drobiazgowo¶ci w mówieniu i działaniu ,
dysfori± skłonno¶ci± do gniewu , agresji .Dzieci charakteropatyczne to takie , które
sprawiaj± duże trudno¶ci wychowawcze zbliżone do typu zachowań opisanych wyżej
.Patomechanizm charakteropatii padaczkowej nie jest do końca poznany .Istnieje
pogl±d , że narastanie zaburzeń zachowania wi±że się z uszkodzeniami
drgawkowymi . Istotn± rolę w narastaniu zaburzeń charakteropatycznych odgrywa
stosunek otoczenia do chorego . Inteligencja chorych z padaczk± . Analiza
sprawno¶ci intelektualnej wykazuje , że dzieci różni± się od zdrowych dlatego , że
w¶ród chorych istotnie czę¶ciej występuje upo¶ledzenie umysłowe . Lecz ani
wielko¶ć , ani kierunek różnic między inteligencj± słown± a bezsłown± nie s±
charakterystyczne dla dzieci z rozpoznaniem padaczki . Z badań wynika ,
że współistnienie z padaczk± zmian psychicznych , głównie wyrażaj±cych się
ubytkiem intelektualnym wi±że się z częstymi napadami , które z kolei pogarszaj±
sprawno¶ć umysłow± , bowiem skutkiem dużych napadów s± drgawkowe
uszkodzenia mózgu . U dzieci nawet jednorazowa seria napadów może wywołać
rozległe uszkodzenie tkanki mózgowej . Zmiany intelektualne chorych z padaczk±
wi±ż± się z procesami inercji , w niektórych przypadkach obniżaj± zdolno¶ć
abstrahowania .Obecna wiedza z zakresu padaczki pozwala na wydzielenie
niektórych czynników stwarzaj±cych niekorzystne rokowanie dla czynno¶ci
intelektualnych . Zalicza się do nich obecno¶ć małych i dużych napadów u tego
samego chorego , częste napady i seryjne występowanie .Kocielska ( 1976 )
analizuj±c wpływ padaczki na rozwój dzieci ,stwierdziła istnienie tzw. Procesu
epileptycznego . Wyróżniła jego stadia : Pierwsze stadium – pojawienie się
zaburzeń neurodynamicznych polegaj±cych na zmianie aktywno¶ci życiowej ,
zmiana pobudliwo¶ci emocjonalnej i sensorycznej , braku plastyczno¶ci zachowania ,
braku zdolno¶ci kontroli reakcji.Drugie stadium – nasilenie się tych zaburzeń ,
wybiórcza regresja .Trzecie stadium – charakteropatyzacja , lub
zahamowanie rozwoju społecznego . Następuje spowolnienie , brak plastyczno¶ci ,
lepko¶ć my¶lenia , skłonno¶ć do niepohamowanych reakcji . Podsumowuj±c badania
nad inteligencj± chorych z padaczk± można powiedzieć , że w miarę trwania
padaczki na ogół następuje stopniowe obniżanie się wskaĽnika inteligencji , jednak
zwykle spadek ten jest stosunkowo niewielki i nie przekracza dolnej granicy normy .
Stosunek otoczenia do dziecka z padaczk± . Społeczeństwo nie ma dostatecznej
wiedzy o padaczce i st±d prymitywne reakcje ludzi na widok napadu , czy negatywny
stosunek do chorego .Obawy przed dyskryminacj± przyczyniaj± się do ukrywania
choroby , narastania poczucia mniejszej warto¶ci . Prowadzi to do napięć
emocjonalnych , odreagowywanych często na zewn±trz .Takie reakcje s± z kolei
karane przez otoczenie , wytwarzana jest wobec chorego postawa odtr±caj±ca .To
wtórnie pogłębia izolację i wzrost napięć . Przyczyn± wykształcenia się
niewła¶ciwych zachowań dziecka może być również postawa nadmiernie
ochraniaj±ca .Badania Hartlage , Green , Offut , wykazały , że dzieci epileptyczne s±
bardziej uzależnione od rodziców , nadmiernie wynagradzane , przesadnie
korygowane .Często rodzice nie przejawiaj± odpowiedniej wiedzy na temat choroby
.Nieco inna grupa problemów wi±że się z przebywaniem dziecka w ¶rodowisku
szerszym niż kr±g rodzinny . widok dziecka w czasie napadu może być przerażaj±cy
dla innych . Niewielu nauczycieli jest przygotowanych do wła¶ciwego postępowania
w przypadku pojawienia się napadów drgawkowych . Ko¶cielska (1976 ) wyróżnia
pięć typów postaw nauczycieli :postawa odrzucaj±ca ,postawa obojętna
,postawa zaangażowana w proces pedagogiczno – wychowawczy ,postawa tolerancyjna ,postawa życzliwa .Z badań Czajkowskiej wynika , że
najbardziej nie lubiane s± dzieci agresywne , dysforyczne , natomiast dzieci nie
odchylaj±ce się swoim zachowaniem od normy nie s± odtr±cane przez grupę .
Postawy otoczenia społecznego w ogromnym stopniu wpływaj± na rozwój dziecka .
Dzieci epileptyczne z poważnymi zaburzeniami osobowo¶ci niemal bez wyj±tku maj±
zł± atmosferę domu rodzinnego . Propozycje terapeutyczne . Zapobieganie
niewła¶ciwym postawom wychowawczym rodziców , lub korygowanie już zaistniałych
błędów może odbywać się przez :1.
Dostarczanie rodzicom odpowiedniej wiedzy
na temat postępowania z dzieckiem . Chodzi tu o to , aby starać się nie wyróżniać
dziecka spo¶ród innych dzieci ani w negatywnym , ani w pozytywnym sensie .2.
Rodzice powinni akceptować dziecko chore .3.
Tendencja do nadmiernej
koncentracji na dziecku wynika często z lęku o nie . W takich przypadkach bardzo
pomocne mog± się okazać oddziaływania psychoterapeutyczne oparte na
dostarczaniu rzeczowych informacji o istocie padaczki .4.Psychoterapia może
wł±czać techniki oparte na sugestii czy odreagowuj±ce , które pomog± w
zredukowaniu napięcia lękowego dotycz±cego padaczki dziecka .5.Gdy rodzice
uważaj± swoje dziecko za nieszczę¶liwe z racji choroby , wówczas zdarzaj± się
tendencje do wynagradzania mu „ krzywdy wyrz±dzonej przez los
‘’. Wyręczaj± dziecko w pracach . Korzystniej jest , gdy tendencja do
wynagradzania zostanie zast±piona konsekwentnymi wymaganiami , odpowiednimi
do jego możliwo¶ci . Problemy wynikaj±ce z uczęszczania do szkoły ł±cz± się z
jednej strony z nauk± szkoln± , a z drugiej z reakcj± społeczn± na chorobę .Same
napady , bez degradacji intelektualnej , czy niedorozwoju nie s± powodem do
podejmowania nauki w szkole specjalnej . Poważnym problemem jest wybór szkoły
ponadpodstawowej i przyszłego zawodu . S± zawody całkowicie bezpieczne dla ludzi
chorych na epilepsję .Dziecko z padaczk± powinno mieć kontakt z rówie¶nikami ,
uprawiać sport ( bardzo poż±dane s± ćwiczenia gimnastyczne ) .W postępowaniu z
dzieckiem chorym na padaczkę w przypadku konkretnych trudno¶ci wychowawczych
niezbędny jest kontakt z psychoterapeut± , który rozpatruj±c indywidualne problemy
dziecka , rodziny , rówie¶ników , szkoły – pomoże w ustaleniu optymalnych
metod wychowania dziecka.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Create flashcards