wyklad Podstawy prawa UE

advertisement
Podstawy prawa Unii Europejskiej
Administracja zaoczna 1. st., 2. Rok
Dr Anna Czaplińska
Podstawy prawne i charakter prawny
Unii Europejskiej
1. Traktat z Lizbony – dzisiejsze podstawy funkcjonowania Unii Europejskiej
- podpisany 13 grudnia 2007, w życie – 1 grudnia 2009
- Traktat zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę
Europejską, zmiany redakcyjne w Traktacie EURATOM
- Likwiduje strukturę filarową UE  jednolita organizacja międzynarodowa
- Ujednolica strukturę instytucjonalną
- Ujednolica źródła prawa pochodnego
- Ujednolica mechanizm decyzyjny
 od 1.12.2009 podstawę prawną UE stanowią:
Traktat o Unii Europejskiej (TUE)
Traktat o funkcjonowaniu UE (TFUE, dawny TWE)
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (EURATOM)
 formalnie odrębna od UE organizacja międzynarodowa połączona
strukturalnie z UE
2. Charakter prawny UE

Organizacja
międzynarodowa
(międzyrządowa)
o
cechach
ponadnarodowych (a nie państwo federalne)
- zrzeszenie państw (także inne podmioty prawa międzynarodowego mogą być
członkami OM), utworzone i funkcjonujące na podstawie umowy międzynarodowej
1
zawartej przez członków, posiadające odrębną od członków (ale przez nich nadaną)
podmiotowość międzynarodowoprawną
- umowa taka nazywana jest: statutem, konstytucją, traktatem konstytucyjnym, itp.
organizacji; określa kompetencje organizacji, jej organy i strukturę oraz relacje z
państwami członkowskimi
- idee federalistyczne nie ograniczają się do prawa konstytucyjnego i teorii państwa,
odnoszą się także do prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych
 Artykuł 1 TUE
Niniejszym Traktatem WYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY ustanawiają między sobą
UNIĘ EUROPEJSKĄ, zwaną dalej „Unią”, której Państwa Członkowskie przyznają
kompetencje do osiągnięcia ich wspólnych celów.
Niniejszy Traktat wyznacza nowy etap w procesie tworzenia coraz ściślejszego związku
między narodami Europy, w którym decyzje podejmowane są z możliwie najwyższym poszanowaniem
zasady otwartości i jak najbliżej obywateli. Podstawę Unii stanowi niniejszy Traktat oraz
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwane dalej „Traktatami”). Oba te Traktaty
mają taką samą moc prawną. Unia zastępuje Wspólnotę Europejską i jest jej
następcą prawnym.
Artykuł 47 TUE
Unia ma osobowość prawną.
 sprawa 26/62 Van Gend en Loos
Wspólnota stanowi nowy porządek prawny w prawie międzynarodowym, na rzecz którego państwa
ograniczyły, jakkolwiek tylko w wąskich dziedzinach, swoje prawa suwerenne, i którego normy
znajdują zastosowanie nie tylko do państw członkowskich, ale i pochodzących z
nich jednostek (…)
 sprawa 6/64 Costa przeciwko ENEL
(…) w odróżnieniu od zwyczajnych umów międzynarodowych traktat EWG ustanowił własny
porządek prawny, który został włączony do systemu prawnego państw członkowskich po jego wejściu
w życie i który ma charakter wiążący dla sądów krajowych;
bowiem państwa, ustanawiając na czas nieokreślony Wspólnotę wyposażoną we własne instytucje, w
osobowość i zdolność prawną, w zdolność do występowania we własnym imieniu w obrocie
międzynarodowym, a w szczególności w rzeczywiste uprawnienia władcze, wynikające z ograniczenia
2
kompetencji i przeniesienia uprawnień z tych państw na Wspólnotę, ograniczyły, jakkolwiek w wąskich
dziedzinach, swoje suwerenne prawa i stworzyły w ten sposób system prawa mający zastosowanie do
nich samych oraz do pochodzących z nich jednostek;
w związku z włączeniem do prawa każdego z krajów członkowskich przepisów pochodzenia
wspólnotowego, a bardziej ogólnie ze względu zarówno na brzmienie, jak ducha traktatu, państwa nie
mogą uznawać pierwszeństwa przed porządkiem prawnym, jaki przyjęły na zasadach wzajemności,
jednostronnego, późniejszego przepisu, którego w związku z tym nie mogą temu porządkowi prawnemu
przeciwstawiać (…)
 Wspólne wartości i cele UE
Art. 2 TUE - Wartości
Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności,
demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw
człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne
Państwom Członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie,
niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na
równości kobiet i mężczyzn.
Art. 3 TUE - Cele UE
1. Celem Unii jest wspieranie pokoju, jej wartości i dobrobytu jej narodów.
2. Unia zapewnia swoim obywatelom przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez
granic wewnętrznych, w której zagwarantowana jest swoboda przepływu osób, w powiązaniu z
właściwymi środkami w odniesieniu do kontroli granic zewnętrznych, azylu, imigracji, jak
również zapobiegania i zwalczania przestępczości.
3. Unia ustanawia rynek wewnętrzny. Działa na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego
podstawą jest zrównoważony wzrost gospodarczy oraz stabilność cen, społeczna gospodarka
rynkowa o wysokiej konkurencyjności zmierzająca do pełnego zatrudnienia i postępu
społecznego oraz wysoki poziom ochrony i poprawy jakości środowiska.
Wspiera postęp naukowo-techniczny.
Zwalcza wykluczenie społeczne i dyskryminację oraz wspiera sprawiedliwość społeczną i
ochronę socjalną, równość kobiet i mężczyzn, solidarność między pokoleniami i ochronę praw
dziecka. Wspiera spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną oraz solidarność między
Państwami Członkowskimi. Szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz
czuwa nad ochroną i rozwojem dziedzictwa kulturowego Europy.
4. Unia ustanawia unię gospodarczą i walutową, której walutą jest euro.
3
5. W stosunkach zewnętrznych Unia umacnia i propaguje swoje wartości i interesy oraz wnosi
wkład w ochronę swoich obywateli. Przyczynia się do pokoju, bezpieczeństwa, trwałego rozwoju
Ziemi, do solidarności i wzajemnego szacunku między narodami, do swobodnego i uczciwego
handlu, do wyeliminowania ubóstwa oraz do ochrony praw człowieka, w szczególności praw
dziecka, a także do ścisłego przestrzegania i rozwoju prawa międzynarodowego, w szczególności
zasad Karty Narodów Zjednoczonych.
6. Unia dąży do osiągnięcia swoich celów właściwymi środkami odpowiednio do kompetencji
przyznanych jej w Traktatach.
3. Zakres przedmiotowy Traktatów UE
 Traktat o Unii Europejskiej zawiera przepisy dotyczące:
- ustanowienia Unii,
- katalogu jej wartości,
- określenia celów Unii,
- głównych zasad podziału kompetencji między Unię a państwa członkowskie,
- ochrony praw podstawowych, zasad demokratycznych przestrzeganych w Unii,
- zasad działania instytucji unijnych,
- wzmocnionej współpracy,
- rewizji traktatów stanowiących podstawę Unii
- akcesji do Unii i dobrowolnego z niej wystąpienia
- reguluje Wspólną Politykę Zagraniczną i Bezpieczeństwa (dawny II filar), która
zachowała szczególny charakter(art. 24 ust. 1 TUE) z silnym udziałem środków
opartych na metodzie międzyrządowej
 Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
- zawiera postanowienia horyzontalne uzupełniające i precyzujące przepisy TUE –
dotyczące zasad działania UE, zwłaszcza jej kompetencji (część pierwsza), obywatelstwa
Unii (część druga) oraz instytucji i finansowania (część szósta).
- reguluje jednak dziedziny objęte przedmiotową kompetencją UE, które dotyczą
dwóch zasadniczych obszarów:
1) polityk i działań wewnętrznych Unii: rynku wewnętrznego wraz ze swobodami
unijnymi (swobodą przepływu towarów, osób, usług i kapitału) i regułami konkurencji,
„polityk”, które obejmują polityki „wspólne”, towarzyszące od początku ustanawianiu
rynku wewnętrznego (Wspólną Politykę Rolną, Wspólną Politykę Transportową,
4
Wspólną Politykę Handlową – zaliczana jednocześnie do „działań zewnętrznych”) oraz
inne polityki „unijne”, ustanawiane wraz z rozwojem procesu integracji: Przestrzeń
Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości, Unię Gospodarczą i Walutową, polityki
sektora infrastrukturalnego (np. energetyczną, sieci transeuropejskich), polityki
społeczne (polityka społeczna, edukacja, kształcenie zawodowe, młodzież i sport,
kultura, zdrowie publiczne, ochrona konsumentów, przemysł, spójność gospodarcza,
społeczna i terytorialna, badania i rozwój technologiczny oraz przestrzeń kosmiczna,
środowisko naturalne, turystyka, ochrona ludności, współpraca administracyjna);
2) działań zewnętrznych Unii: Wspólnej Polityki Handlowej, współpracy z państwami
trzecimi, środków restrykcyjnych (nakładania sankcji), zawierania umów
międzynarodowych, stosunków z państwami trzecimi i organizacjami
międzynarodowymi, klauzuli solidarności.
4. Członkostwo w UE – zakres podmiotowy Traktatów
- państwa założyciele: Francja, Niemcy, Włochy, Belgia, Niderlandy (Holandia),
Luksemburg
- poszerzanie UE
1973 Wlk. Brytania, Irlandia, Dania
1981 Grecja
1986 Portugalia, Hiszpania
(1992 Traktat o Europejskim Obszarze Gospodarczym Norwegia, Szwecja, Finlandia,
Islandia, Szwajcaria, Lichtenstein, Austria)
1995 Szwecja, Finlandia, Austria
2004 Polska, Czechy, Węgry, Słowenia, Słowacja, Estonia, Cypr,
Łotwa, Litwa Malta
2007 Bułgaria, Rumunia
2013 Chorwacja
Negocjacje – Turcja, Czarnogóra, Serbia
Islandia – wycofała wniosek w 2015
Status kandydata – Macedonia, Albania
Potencjalni kandydaci – Bośnia i Hercegowina, Kosowo (???)
5
 Podstawa członkostwa w UE – Artykuł 49 TUE
Każde państwo europejskie, które szanuje wartości, o których mowa w artykule 2, i
zobowiązuje się je wspierać, może złożyć wniosek o członkostwo w Unii. O wniosku tym
informuje się Parlament Europejski i parlamenty narodowe. Państwo ubiegające się o członkostwo
kieruje swój wniosek do Rady, która stanowi jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Komisji oraz po
otrzymaniu zgody Parlamentu Europejskiego, udzielonej większością głosów jego członków. Brane są
pod uwagę kryteria kwalifikacji uzgodnione przez Radę Europejską.
Warunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowania w Traktatach stanowiących
podstawę Unii są przedmiotem umowy między Państwami Członkowskimi a Państwem ubiegającym
się o członkostwo. Umowa ta podlega ratyfikacji przez wszystkie umawiające się Państwa, zgodnie z
ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.
 Wystąpienie z UE
a) przed TL – brak wyraźnej regulacji w traktatach, wystąpienie możliwe zgodnie z
regułami prawa międzynarodowego, w drodze umowy „odwrotnej” do umowy
akcesyjnej (odpowiednie zastosowanie przepisów o akcesji)
b) od TL - Artykuł 50 TUE
1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi, podjąć
decyzję o wystąpieniu z Unii.
2. Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję o wystąpieniu, notyfikuje swój zamiar Radzie
Europejskiej. W świetle wytycznych Rady Europejskiej Unia prowadzi negocjacje i zawiera z tym
Państwem umowę określającą warunki jego wystąpienia, uwzględniając ramy jego przyszłych
stosunków z Unią. Umowę tę negocjuje się zgodnie z artykułem 218 ustęp 3 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Jest ona zawierana w imieniu Unii przez Radę, stanowiącą
większością kwalifikowaną po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.
3. Traktaty przestają mieć zastosowanie do tego Państwa od dnia wejścia w życie umowy o
wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, o której mowa w ustępie 2,
chyba że Rada Europejska w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim podejmie jednomyślnie
decyzję o przedłużeniu tego okresu.
4. Do celów ustępów 2 i 3 członek Rady Europejskiej i Rady reprezentujący występujące Państwo
Członkowskie nie bierze udziału w obradach ani w podejmowaniu decyzji Rady Europejskiej i Rady
dotyczących tego Państwa.
6
Większość kwalifikowaną określa się zgodnie z artykułem 238 ustęp 3 litera b) Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
5. Jeżeli Państwo, które wystąpiło z Unii, zwraca się o ponowne przyjęcie, jego wniosek podlega
procedurze, o której mowa w artykule 49.
 Kontrola przestrzegania zobowiązań wynikających z członkostwa w UE
a) Skarga na niewywiązywanie się państwa członkowskiego ze zobowiązań
unijnych  art. 258-260 TFUE
b) Procedura kontroli poszanowania wartości z art. 2 TUE  art. 7 TUE
 WARIANT 1 – ryzyko naruszenia
1. Na uzasadniony wniosek jednej trzeciej Państw Członkowskich, Parlamentu Europejskiego
lub Komisji Europejskiej, Rada, stanowiąc większością czterech piątych swych członków po
uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może stwierdzić istnienie wyraźnego ryzyka
poważnego naruszenia przez Państwo Członkowskie wartości, o których mowa w artykule 2.
Przed dokonaniem takiego stwierdzenia Rada wysłuchuje dane Państwo Członkowskie i,
stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, może skierować do niego zalecenia.
Rada regularnie bada, czy powody dokonania takiego stwierdzenia pozostają aktualne.
 WARIANT 2 – stwierdzenie naruszenia i sankcje
2. Rada Europejska, stanowiąc jednomyślnie na wniosek jednej trzeciej Państw
Członkowskich lub Komisji Europejskiej i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego,
może stwierdzić, po wezwaniu Państwa Członkowskiego do przedstawienia swoich uwag,
poważne i stałe naruszenie przez to Państwo Członkowskie wartości, o których mowa w
artykule 2.
3. Po dokonaniu stwierdzenia na mocy ustępu 2, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną,
może zdecydować o zawieszeniu niektórych praw wynikających ze stosowania Traktatów dla
tego Państwa Członkowskiego, łącznie z prawem do głosowania przedstawiciela rządu tego
Państwa Członkowskiego w Radzie. Rada uwzględnia przy tym możliwe skutki takiego
zawieszenia dla praw i obowiązków osób fizycznych i prawnych.
Obowiązki, które ciążą na tym Państwie Członkowskim na mocy Traktatów, pozostają w
każdym przypadku wiążące dla tego Państwa.
7
4. Rada może następnie, stanowiąc większością kwalifikowaną, zdecydować o zmianie lub
uchyleniu środków podjętych na podstawie ustępu 3, w przypadku zmiany sytuacji, która
doprowadziła do ich ustanowienia.
5. Zasady głosowania, które do celów niniejszego artykułu stosuje się do Parlamentu
Europejskiego, Rady Europejskiej i Rady, określone są w artykule 354 Traktatu o
funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
 Komunikat Komisji z 11.03.2014 r. „Ochrona państwa prawnego w Unii
Europejskiej - nowe ramy prawne”
- ramowa procedura postępowania w przypadku ryzyka pojawienia się
systemowych zagrożeń dla praworządności w państwach członkowskich; celem
jest umożliwienie KE nawiązania dialogu z państwem członkowskim i znalezienia
rozwiązania, pozwalającego zapobiec pojawieniu się albo wyeliminować
systemowe zagrożenia dla praworządności, które mogłyby się przerodzić w
„wyraźne ryzyko poważnego naruszenia” uzasadniające zastosowanie art.  KE
określa ją jako "procedurę poprzedzającą art. 7" ("pre-Article 7 procedure").
Procedura ta obejmuje trzy etapy:
1. Ocena Komisji: KE gromadzi i analizuje wszelkie istotne informacje o sytuacji
w państwie członkowskim oraz ocenia, czy istnieją wyraźne przesłanki
wskazujące na systemowe zagrożenie dla praworządności. Jeżeli w wyniku oceny
Komisja uzna, że takie zagrożenie występuje, rozpoczyna dialog z
zainteresowanym państwem, wysyłając do niego odpowiednio uzasadnioną
opinię na temat praworządności, stanowiącą dla niego ostrzeżenie. Państwo
członkowskie ma możliwość odpowiedzi i przedstawienia swoich uwag.
2. Zalecenie Komisji: jeśli sprawa nie została rozwiązana w sposób zadowalający
w ramach 1. etapu, Komisja kieruje do państwa członkowskiego „zalecenie w
sprawie praworządności”, w którym wskazuje, aby państwo członkowskie
rozwiązało zidentyfikowane problemy w wyznaczonym terminie i
poinformowało KE o działaniach podjętych w tym celu. Komisja podaje
zalecenie do wiadomości publicznej.
3. Działania w następstwie zalecenia Komisji: KE monitoruje działania podjęte
przez państwo członkowskie w odpowiedzi na jej zalecenia. W przypadku braku
8
zadowalającej reakcji w wyznaczonym terminie Komisja może wszcząć którąś z
procedur określonych w art. 7 TUE (co traktuje jako ostateczność).
- od stycznia 2016 – procedura zastosowana w stosunku do Polski (obecnie
pomiędzy 2 a 3 etapem)
Źródło: http://europa.eu/rapid/press-release_IP-14-237_en.htm
 Wykluczenie z UE?
9
- Artykuł 60 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów 1969: w przypadku „ciężkiego
naruszenia” traktatu wielostronnego przez jedno z państw członkowskich pozostałe
państwa członkowskie mogą się porozumieć m.in. co do wygaśnięcia lub zawieszenia
traktatu w odniesieniu do takiego państwa
5. Zasada elastyczności – wzmocniona współpraca i inne przypadki
 Źródła
- zasada elastyczności, „elastyczna integracja”
- Układ z Schengen (1985, 1995) i „Schengen acquis”,
- wyłączenia z zakresu określonych postanowień traktatowych na rzecz niektórych
państw członkowskich:
- UK, DEN – strefa euro (Protokół 15, 16, 17 do TL)
- UK, IRE, DEN – strefa Schengen, Przestrzeń Wolności Bezpieczeństwa i
Sprawiedliwości (Protokół 19, 20, 21, 22)
- UK, POL – stosowanie KPP UE (Protokół 30)? (wyjaśnienie – ćwiczenia o
ochronie praw podstawowych w UE)
 TL: wzmocniona współpraca (od TA „ściślejsza współpraca”)– art. 20 TUE i art.
326-334 TFUE
Artykuł 20 TUE
1. Państwa Członkowskie, które pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w ramach
kompetencji niewyłącznych Unii, mogą korzystać w tym celu z jej instytucji i wykonywać te
kompetencje, stosując odpowiednie postanowienia Traktatów, z zastrzeżeniem ograniczeń oraz zgodnie
z procedurą określoną w niniejszym artykule i w artykułach 326–334 Traktatu o funkcjonowaniu
Unii Europejskiej. Celem wzmocnionej współpracy jest sprzyjanie realizacji celów
Unii, ochrona jej interesów oraz wzmocnienie procesu jej integracji. Współpraca
taka otwarta jest dla wszystkich Państw Członkowskich w dowolnym czasie, zgodnie z artykułem
328 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
2. Decyzję upoważniającą do podjęcia wzmocnionej współpracy Rada przyjmuje w
ostateczności, jeżeli ustali, że cele takiej współpracy nie mogą zostać osiągnięte w
rozsądnym terminie przez Unię jako całość, oraz pod warunkiem, że uczestniczy w niej co najmniej
10
dziewięć Państw Członkowskich. Rada stanowi zgodnie z procedurą określoną w artykule 329
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
3. W obradach Rady mogą uczestniczyć wszyscy członkowie Rady, jednak w głosowaniu biorą udział
tylko członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie uczestniczące we wzmocnionej
współpracy. Zasady głosowania przewidziane są w artykule 330 Traktatu o funkcjonowaniu Unii
Europejskiej.
4. Akty przyjmowane w ramach wzmocnionej współpracy wiążą wyłącznie
uczestniczące Państwa Członkowskie. Nie są one uważane za dorobek, który musi zostać przyjęty
przez państwa kandydujące do przystąpienia do Unii.
 Dotąd – 3 przypadki wzmocnionej współpracy:
- Rozporządzenie 1259/2010 – prawo właściwe dla rozwodów i separacji
- Rozporządzenie 1257/2012 – system jednolitej ochrony patentowej
- Rozporządzenie 1103/2016 – jurysdykcja i prawo właściwe dla małżeńskich
ustrojów majątkowych
 Stała współpraca strukturalna w ramach WPZiB – art. 42 ust. 6 i 46 TUE
Art. 42 (6)
6. Państwa Członkowskie, które spełniają wyższe kryteria zdolności wojskowej i które zaciągnęły w
tej dziedzinie dalej idące zobowiązania, mając na względzie najbardziej wymagające misje, ustanawiają
stałą współpracę strukturalną w ramach Unii. Współpracę tę reguluje artykuł 46. Nie narusza ona
postanowień artykułu 43.
- Ustanawiana decyzją Rady (większość kwalifikowana, konsultacja z Wysokim
Przedstawicielem ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa) – art. 46(2)
- W ramach współpracy decyzje podejmują państwa uczestniczące
 „Metoda schengeńska”?  Klasyczne instrumenty współpracy
międzyrządowej – umowy międzynarodowe
- Układ z Schengen 1985
- Konwencja dublińska 1990 – zasady udzielania azylu przez PCz
- Traktat z Prüm 2005 (między Belgią, Niemcami, Hiszpanią, Francją,
Luksemburgiem, Holandią i Austrią) – współpraca w zwalczaniu terroryzmu (np.
dostęp wzajemny do baz danych DNA)
11
- kryzys finansowy Traktat EMS (Traktat ustanawiający europejski mechanizm
stabilności) 2012; Traktat o Unii Fiskalnej (Traktat o stabilności, koordynacji i
zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej) 2012
- Dopuszczalność regulacji pozatraktatowych: wyrok TS C-370/12 Thomas Pringle
przeciwko Rządowi Irlandii  podejmowane środki międzyrządowe:
- nie mogą ingerować w dziedziny objęte wyłączną kompetencją UE
- nie mogą obejmować koordynacji polityk gospodarczych PCz
- gdy angażują instytucje unijne, nie mogą powierzać im kompetencji władczych,
a ich zaangażowanie musi mieścić się w zakresie traktatowych kompetencji
poszczególnych instytucji
- mają zawierać klauzule umożliwiające zintegrowanie tych instrumentów z acquis
UE w przyszłości
 Problem zróżnicowania wewnętrznego UE – główne kwestie ( prof. J. Barcz)
• Zróżnicowanie wewnętrzne UE stało się faktem
• Zasada „spójność UE warunkuje jej efektywność” przestała być aktualna
• Zróżnicowanie wewnętrzne UE otwiera drogę do dynamicznego rozwoju i
efektywności
- aspekty wewnętrzny
- aspekt zewnętrzny (strategia rozszerzenia)
• Strefa euro: „trzon” procesu integracji
• Główny problem: zachowanie spójności ustrojowej UE w zróżnicowanej
wewnętrznie UE
- model „elastycznej” UE
- fragmentacja UE
- rozpad procesu integracji
12
6. Zakres terytorialny traktatów UE
 Zasada (art. 52 TUE): traktaty obowiązują na terytorium PCz ( z art. 29 KPT ’69)
 Ale wyjątki – art. 355 TFUE
Poza postanowieniami artykułu 52 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącymi terytorialnego zakresu
stosowania Traktatów stosuje się następujące postanowienia:
1. Postanowienia Traktatów stosuje się do Gwadelupy, Gujany Francuskiej, Martyniki, Majotty,
Reunionu, Saint-Barthélemy, Saint-Martin, Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich, zgodnie z
artykułem 349.
2. Szczególne zasady stowarzyszania określone w części czwartej stosuje się do krajów i terytoriów
zamorskich, których lista zawarta jest w załączniku II.
Traktaty nie mają zastosowania do krajów i terytoriów zamorskich utrzymujących szczególne stosunki
ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, które nie są umieszczone na
wymienionej liście.
3. Postanowienia Traktatów stosuje się do terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne
odpowiedzialne jest Państwo Członkowskie.
4. Postanowienia Traktatów stosuje się do Wysp Alandzkich, zgodnie z postanowieniami Protokołu
nr 2 do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i
Królestwa Szwecji.
5. Na zasadzie odstępstwa od artykułu 52 Traktatu o Unii Europejskiej i ustępów 1–4 niniejszego
artykułu:
a) Traktaty nie mają zastosowania do Wysp Owczych;
b) Traktaty stosuje się do stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
Północnej w Akrotiri i Dhekelia na Cyprze tylko w zakresie niezbędnym do zapewnienia wykonania
uzgodnień określonych w Protokole w sprawie stref suwerennych Zjednoczonego Królestwa Wielkiej
Brytanii i Irlandii Północnej na Cyprze dołączonym do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia
Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki
Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i
Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej i na warunkach określonych w tym Protokole;
c) Traktaty stosuje się do wysp kanału La Manche i wyspy Man tylko w zakresie niezbędnym do
zapewnienia stosowania ustaleń dotyczących tych wysp, zawartych w traktacie dotyczącym przystąpienia
nowych Państw Członkowskich do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejskiej
Wspólnoty Energii Atomowej podpisanym 22 stycznia 1972 roku.
13
6. Rada Europejska może, z inicjatywy zainteresowanego Państwa Członkowskiego, przyjąć decyzję
zmieniającą wobec Unii status duńskiego, francuskiego lub niderlandzkiego kraju lub terytorium, o
którym mowa w ustępach 1 i 2. Rada Europejska stanowi jednomyślnie po konsultacji z Komisją.
7. Zakres temporalny
 Artykuł 53 TUE
Niniejszy Traktat zawiera się na czas nieograniczony.
 TEWWiS – na 50 lat – wygasł 23 lipca 2002 r  dorobek i kompetencje przejęła
WE
 Zmiana Traktatów założycielskich
 Rozwiązane przez członków (umowa o rozwiązaniu albo występowanie kolejnych
członków aż zostanie 1 państwo)
14
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Create flashcards