Wybrane obszary działalności UE

advertisement
WIEDZA O SPOŁECZEŃSTWIE
Temat: Wybrane obszary działalności
Unii Europejskiej
Plan lekcji
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
Wspólna polityka rolna
Zasady polityki ochrony środowiska
Wspólna polityka handlowa
Wspólna waluta
Warunki przystąpienia do strefy euro
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa
Obywatelstwo europejskie
Polityka regionalna, strukturalna i spójności
Polityka przemysłowa
Prawo wspólnotowe UE
Akty organów UE
Wspólna polityka rolna
Rolnictwo to dziedzina gospodarki, która najczęściej została objęta wspólną polityką.
Celem polityki rolnej jest podniesienie wydajności rolnictwa, zapewnienie odpowiedniego
standardu życia osobom utrzymującym się z pracy w rolnictwie, zapobieganie wahaniom
cen i zapewnienie konsumentom towarów rolniczych po korzystnych cenach.
Podstawowymi instrumentami do realizacji tych celów są:
 wspólna organizacja rynku rolnego (swobodny przepływ towarów) i towarzysząca jej
silna stabilizacja cen dzięki interwencjom na rynkach wewnętrznych,
 obciążenia importu cłami i ograniczanie produkcji (np. mleka, cukru),
 wspieranie przedsiębiorstw rolnych w zakresie
nowoczesnych technologii, utrzymywanie reżimu
sanitarnego i wzrostu wydajności pracy,
 wspieranie przyjaznych dla środowiska sposobów
produkcji,
 poprawa struktury urynkowienia,
 programy specjalne dla obszarów upośledzonych
(np. zagrożonych powodzią),
Harmonizacja polityki rolnej przebiega
wieloetapowo i wymaga nadal ogromnych nakładów.
Zasady polityki ochrony środowiska
Polityka wspólnoty dotycząca ochrony środowiska wynika z konieczności zachowania do
dla przyszłych pokoleń w jak najlepszym stanie. Jej realizacja jest uwzględniana w
kolejnych programach ramowych.
Aktualny plan na lata 2001 – 2010 obejmuje 4 główne dziedziny: zmiany klimatu,
przyrodę i różnorodność biologiczną, środowisko i zdrowie oraz zrównoważone
użytkowanie środowiska i odpady.
Realizacja tych programów przez państwa członkowskie wiąże się z uwzględnieniem
następujących zasad:
 zasada ostrożności (przezorności) zakłada konieczność przeciwdziałania szkodom w
środowisku, nawet w sytuacji braku jednoznacznych dowodów naukowych,
 zasada prewencji oznacza konieczność podejmowania działań zapobiegających
powstawaniu szkód lub powstrzymywanie się od działań, które takie szkody mogą
powodować,
 zasada stosowania najlepszych dostępnych technologii nakazuje wykorzystywanie
najnowocześniejszych dostępnych technik i ekonomicznie uzasadnionych technologii o
najmniejszej uciążliwości dla środowiska,
Zasady polityki ochrony środowiska
 zasada usuwania szkód u źródła wymaga, aby szkody w środowisku likwidować lub
zapobiegać im jak najwcześniej. Pozwoli to ograniczyć rozmiar zagrożeń i racjonalizować
koszty z tym związane,
 zasada „zanieczyszczający płaci” wskazuje, że koszty działań zapobiegawczych i
naprawczych powinien ponosić sprawca potencjalnych i rzeczywistych zanieczyszczeń
środowiska,
 zasada zrównoważonego rozwoju dotyczy
uwzględniania potrzeb obecnych i przyszłych
pokoleń oraz zaakceptowania ograniczeń w ich
obecnych i przyszłych pokoleń oraz
zaakceptowania ograniczeń w ich zaspokajaniu,
np. w zakresie eksploatacji zasobów
naturalnych. Zakłada sprawiedliwy podział
międzypokoleniowy praw i obowiązków oraz
zintegrowane podejście do zagadnień
środowiska i rozwoju.
Wspólna polityka handlowa
Ogólnym celem polityki handlowej Wspólnoty jest jej uczestnictwo w rozwoju handlu
światowego i w stopniowym znoszeniu ograniczeń w wymianie międzynarodowej.
Do podstawowych instrumentów tej polityki wobec państw trzecich należą cła,
kontyngenty lub kwoty przewozowe (globalne i indywidualne, najczęściej na rok) oraz
opłaty wyrównawcze.
Wspólnota stosuje też środki pozataryfowe w postaci dobrowolnych ograniczeń eksportu
oraz opłaty parataryfowe, które podobnie jak cła, dodatkowo obciążają import. W ten
sposób służą ochronie rynku wewnętrznego importera, gdy cena towaru na rynku
światowym jest niższa. Taką politykę można uznać za protekcjonistyczną.
Wewnętrznym celem polityki handlowej jest utrzymanie równowagi budżetowej oraz
stabilizacja cen na jednolitym rynku. Przyczyniło się do tego zniesienie wewnętrznych
granic celnych w 1993 roku oraz ustalenie standardowej stopy VAT i akcyzy.
Ciągle trwa ujednolicenie norm, które powinny spełniać towary sprzedawane we
Wspólnocie.
Wspólna waluta euro
Wprowadzenie od 1 stycznia 1999 roku wspólnej waluty – euro – można uznać za
wydarzenie ubiegłego stulecia, które położyło podwaliny pod budowę tożsamości
europejskiej XXI wieku. Stosowanie euro w formie gotówki rozpoczęło się 1 stycznia 2002
roku. Obecnie jest ono pieniądzem obiegowym w 13 krajach wspólnoty (Austria, Belgia,
Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia,
Włochy, Słowenia).
Wspólna waluta stanowi pokojowe spoiwo
potwierdzające integrację nie tylko
gospodarczą. Ma też swój wymiar kulturowy –
utwierdza 500 mln Europejczyków w
przekonaniu o trwałości, wręcz
nieodwracalności ich wzajemnych powiązań, a
także o wartości współdziałania w ramach
rozwijającej się gospodarki świata.
Do tej pory euro spełnia rolę stabilizującą i
stymulującą gospodarkę wspólnotową.
Warunki przystąpienia do strefy euro
Warunkami przystąpienia do Europejskiej Unii Walutowej są:
 deficyt budżetowy nie wyższy niż 3% PKB,
 długoterminowa stopa procentowa nieprzekraczająca o więcej niż 2 punkty
procentowe średniego poziomu stóp procentowych w 3 krajach UE o najniższej inflacji,
 dług publiczny nie większy niż 60 % PKB,
 stopa inflacji nie większa niż 1,5 punktu procentowego ponad średnią stopę inflacji w 3
krajach z najniższym poziomem inflacji,
 waluta krajowa jako uczestnik
Europejskiego Mechanizmu Kursów
Walutowych (w ostatnich 2 latach przed
przystąpieniem do Europejskiej Unii
Walutowej) niepodlegająca dewaluacji z
inicjatywy rządu danego kraju.
Warunki przystąpienia do strefy euro
Koszty
wprowadzenia
euro
+ wyeliminowanie ryzyka wahań kursów walut
narodowych, co może powodować wzrost poziomu
inwestycji w strefie euro,
+ wyeliminowanie kosztów wymiany walut na rynku
wspólnotowym,
+ łatwość w porównywaniu cen w poszczególnych
krajach.
- Wykluczenie możliwości łatwego podniesienia
konkurencyjności eksportu i ograniczenia nadmiernego
importu w poszczególnych krajach poprzez spadek
wartości waluty krajowej,
- Konieczność podporządkowania się przez państwa strefy
euro dyscyplinie finansów publicznych,
- Dostosowanie poziomu stóp procentowych do
wspólnych wymogów, co może powodować wzrost
bezrobocia.
Korzyści
wprowadzenia
euro
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa stanowi drugi filar Unii Europejskiej
ustanowiony na mocy Traktatu z Maastricht. Spełnia postulaty zacieśnienia współpracy w
dziedzinie polityki zagranicznej i obronnej tak ważne dla prekursorów integracji
europejskiej. Obejmuje ona wszystkie dziedziny polityki zagranicznej i bezpieczeństwa
państw członkowskich.
CELE:
 ochrona wspólnych wartości,
podstawowych interesów, niezależności i
integralności Unii,
 umacnianie bezpieczeństwa Unii i jej
państw członkowskich we wszelkich formach,
 zachowanie pokoju i umacnianie
bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie
z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych,
Aktu Końcowego KBWE z Helsinek i celami
Karty Paryskiej,
 popieranie współpracy międzynarodowej,
 rozwijanie i utrwalanie demokracji i
rządów prawa oraz poszanowanie praw
człowieka i podstawowych wolności.
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa
W zakresie realizacji celów II filaru państwa członkowskie współpracują ze sobą, informują
się i konsultują na forum Rady UE we wszystkich kwestiach polityki zagranicznej i
bezpieczeństwa o znaczeniu ogólnym dla zapewnienia największej skuteczności
połączonych wysiłków. To Rada UE przyjmuje wspólne stanowiska wyrażające stosunek Unii
do poszczególnych kwestii tematycznych lub geograficznych. Polityka ta obejmuje też
wszelkie zagadnienia związane z bezpieczeństwem Unii, z perspektywą wypracowania
wspólnej polityki obronnej.
Pierwotnie powyższe zamierzenia miała realizować Unia
Zachodnioeuropejska, jednak na szczycie w Nicei
zdecydowano, że zadania te będą należeć do UE.
Wymaga to skoncentrowania działań w następujących
sferach:
 zdolności operacyjne UE (utworzenie odpowiednio
mobilnych sił wielonarodowych),
 tworzenie nowych organów,
 współpraca Unii z państwami trzecimi,
 współpraca Unii z NATO,
 reagowanie w sytuacjach kryzysowych (w ramach
struktur cywilnych).
Szczególne zadania w tym zakresie mają Komitet Polityczny
i Bezpieczeństwa, Urząd Przewodniczącego i sekretarz
generalny UE.
Francisco Javier Solana Madariaga
(ur. 14 lipca 1942 w Madrycie, Hiszpania) –
hiszpański polityk, wysoki przedstawiciel do
spraw wspólnej polityki zagranicznej i
bezpieczeństwa, sekretarz generalny Rady
Unii Europejskiej.
Obywatelstwo europejskie
Idea obywatelstwa europejskiego krystalizowała się równolegle z rozwojem politycznego
wymiaru integracji europejskiej. Wysunięto propozycję jednolitego paszportu i
utworzenia unii paszportowej oraz zapewnienie czynnego i biernego prawa wyborczego.
Te projekty dokładnie opracowano w Traktacie z Maastricht, który ustanowił zasadę, że
obywatelstwo unijne wynika z narodowości (przynależności państwowej) państwa
członkowskiego i uzupełnia obywatelstwo narodowe.
Poza regulacją unijną pozostają wzajemne relacje pomiędzy obywatelem i jego
państwem (wzajemne prawa i obowiązki), obywatele Unii korzystają zaś z praw
ustanowionych w Traktacie i podlegają obowiązkom tam określonym.
Obywatelstwo europejskie
PRAWA OBYWATELI UNII EUROPEJSKIEJ
 swoboda poruszania się i przebywania na terenie całej Unii,
 czynne i bierne prawo wyborcze w wyborach samorządowych oraz do Parlamentu
Europejskiego w państwie, w którym dana osoba mieszka (niezależnie od obywatelstwa),
 prawo do opieki dyplomatycznej konsularnej ze strony placówek wszystkich państw
członkowskich,
 prawo składania petycji do Parlamentu Europejskiego oraz pisemnego zwracania się o
instytucji Unii Europejskiej, w tym do Rzecznika Praw Obywatelskich,
 dostęp do dokumentów Rady Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej i Parlamentu
Europejskiego.
W 1997 roku państwa Unii podpisały w Amsterdamie traktat reformujący Unię
Europejską, zwany Traktatem amsterdamskim. Uznano, że uszczegółowienie
podstawowych praw człowieka i praw obywatelskich ma istotne znaczenie dla jasności
relacji w tym zakresie miedzy prawem krajowym a prawem wspólnotowym. Traktat nie
sformułował jednak żadnego katalogu praw podstawowych, ale stwierdził (art. F I), że
Unia Europejska oparta jest na wspólnych wszystkim krajom członkowskim zasadach
wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i fundamentalnych swobód oraz
prawa.
Obywatelstwo europejskie
Za akty o charakterze ogólnym uważać można te akty wspólnotowe, które nie są
bezpośrednio poświecone prawom i wolnościom, ale z których można wywnioskować
pewne prawa wolności jednostki.
Do takich aktów zaliczyć można między innymi:
- Traktat paryski z 1951r. O powołaniu Europejskiej wspólnoty węgla i stali,
- Traktat rzymski z 1957r. O powołaniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,
- Traktat rzymski z 1957r. O powołaniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
- Jednolity Akt Europejski z 1986r.,
- Traktat o Unii Europejskiej z 1986r.,
- Traktat o Unii Europejskiej z 1992r.,
- Traktat amsterdamski z 1997r.
Akty te nie formułują katalogu praw jednostki regulują przede wszystkim zagadnienie
gospodarcze, administracyjne i techniczne, ale z ich unormowań można wywnioskować
pewne prawa jednostki, np. zasadę równości jednostek wobec prawa wspólnoty, zakaz
dyskryminacji, gwarancję własności, swobodę ruchu osobowego, swobodę wyboru miejsca
zamieszkania, prawo wyborcze do parlamentu europejskiego, prawo do korzystania z
ochrony dyplomatycznej każdego państwa członkowskiego UE na terytorium państwa
trzeciego.
Obywatelstwo europejskie
Do aktów wspólnotowych poświeconych w całości ochronie praw obywatelskich
zaliczyć można następujące akty:
- Deklaracja Podstawowych Praw i Wolności z 1989 roku,
- Karta Wspólnotowa Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników z 1989 roku,
- Deklaracja o Prawach Człowieka z 1991 roku,
- Karta Podstawowych Praw Unii Europejskiej z 2000 roku.
Pierwszym aktem wspólnotowym, którego głównym zadaniem jest regulacja praw
obywatelskich stała się Deklaracja Podstawowych Praw i Wolności z 12 kwietnia 1989
roku wydana w Strasburgu. Nie jest dokumentem prawnie wiążącym i nie wszystkie
ujęte w nim prawa należą do prawa wspólnotowego.
Kolejnym aktem mającym znaczenie w zakresie ochrony praw i wolności była Karta
Wspólnotowa Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników (pracobiorców – według
ich tłumaczeń) z 9 grudnia 1989 roku (Strasburg). Jest ona dokumentem politycznym,
uchwałą Rady Europejskiej Wspólnot, nie ma wiec waloru obowiązującego prawa,
wiążącego strony. Karta ujmuje potrzeby socjalne pracowników w aspekcie ich
uprawnień podmiotowych, a nie zasad polityki państwa czy obowiązków państw.
Obywatelstwo europejskie
Dwa lata później powstał następny dokument określający prawa i wolności w ramach
Wspólnot Europejskich. Była nim Deklaracja o Prawach Człowieka z 29 czerwca 1991 roku,
wydana przez Radę Europejską w Strasburgu w formie uchwały, a więc nie będąca
traktatem międzynarodowym. Wyraża rosnące znaczenie poszanowania i przestrzegania
praw człowieka w stosunkach międzynarodowych i krajowych porządkach prawnych.
Wspólnota i jej państwa członkowskie zobowiązują się poprawić swą politykę popierania i
ochrony praw człowieka i podstawowych wolności poprzez działania indywidualne i
zbiorowe.
W grudniu 1991 roku w Maastricht Rada Europejska przyjęła protokół z realizacji
Europejskiej Karty Praw Socjalnych i zdefiniowała prawa dotyczące przedstawicieli świata
pracy w ówczesnej Wspólnocie. Są to: prawo do swobodnego przemieszczania się,
sprawiedliwego wynagrodzenia, poprawy warunków pracy, ochrony socjalnej,
stowarzyszania się i zbiorowych negocjacji, kształcenia zawodowego, równego traktowania
mężczyzn i kobiet, informacji, konsultacji i uczestnictwa pracowników, ochrony środowiska
i bezpieczeństwa w miejscu pracy, ochrony dzieci, ludzi starych i inwalidów.
Pierwszym dokumentem unijnym próbującym zebrać w jednym akcie wszystkie prawa
obywateli Unii Europejskiej jest Karta Podstawowych Praw Unii Europejskiej z 2000 roku.
Polityka regionalna, strukturalna i spójności
W obecnym kształcie Unia obejmuje kraje i regiony o znacznym zróżnicowaniu pod
względem rozwoju ekonomicznego i społecznego.
Jednym z celów Unii jest wyrównywanie poziomu życia na jej obszarze, głównie przez
ośrodki z zakresu polityki regionalnej, strukturalnej, społecznej, rolnej i zatrudnienia.
Głównymi instrumentami wykorzystywanymi do osiągnięcia tych celów są:
 fundusze strukturalne (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego – ERDF, Europejski
Fundusz Społeczny – ESF i Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej - FEIFG),
 Fundusz Spójności (dla państw słabszych ekonomicznie),
 Europejski Bank Inwestycyjny i Europejski Fundusz Inwestycyjny (FEI),
Polityka ta skupia się na trzech celach:
 udzielaniu pomocy zacofanym regionom,
 ekonomicznej i społecznej restrukturyzacji regionów przejawiających problemy
strukturalne (np. zacofane obszary wiejskie),
 modernizacji rynku pracy i systemów edukacji.
W realizacji tej polityki Unia kieruje się zasadą subsydiarności.
Polityka przemysłowa
Głównym celem polityki przemysłowej jest wspieranie postępu naukowo – technicznego
w celu utrzymania czołowej pozycji w dziedzinie produkcji, wspieranie rozwoju
przemysłów strategicznych (opartych na nowoczesnych technologiach i ważnych z punktu
widzenia obronności), restrukturyzacja tradycyjnych gałęzi przemysłu (m.in. górnictwa,
hutnictwa) oraz wspieranie rozwoju przemysłu w regionach zapóźnionych rozwojowo.
Szczególne miejsce w polityce przemysłowej UE zajmuje wsparcie dla małych i średnich
przedsiębiorstw, które stanowią blisko 99% wszystkich firm działających w Unii i
zatrudniają blisko 70 % pracowników.
Najważniejszymi instrumentami polityki przemysłowej są:
 finansowanie badań, szkolenia kadr, rozwoju infrastruktury i ochrony środowiska,
 wsparcie finansowe dla przedsiębiorstw i gałęzi przemysłu znajdujących się w trudnej
sytuacji,
 zamówienia publiczne,
 promowanie przekształceń własnościowych (prywatyzacji),
 działania protekcjonistyczne (ograniczanie importu).
Prawo wspólnotowe Unii Europejskiej
Prawo wspólnotowe to odrębny system prawny (prawo ponadnarodowe) związany z
prawem międzynarodowym oraz prawami narodowymi. Obowiązuje w każdym państwie
członkowskim Unii Europejskiej. Jednak jeśli koliduje z normami państwa członkowskiego,
to jest dla tego prawa nadrzędne.
Prawo wspólnotowe reguluje stosunki między organami Unii oraz ich strukturę, ustala
przebieg procesów decyzyjnych, określa relacje między Unią Europejską a jej obywatelami i
państwami członkowskimi.
System prawny Unii obejmuje:
 źródła prawa pierwotnego, m.in. traktaty założycielskie i akcesyjne,
 źródła prawa wtórnego – akty organów Unii Europejskiej.
Prawo pierwotne znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 48 Traktatu z Maastricht.
Prawo wtórne znajduje swoje
odzwierciedlenie w art. 249 Traktów
rzymskich.
Prawo wtórne jest tworzone przez
instytucje Wspólnot na podstawie
prawa pierwotnego. Składa się ono
z ogromnej liczby aktów prawnych.
Rzym, Muzeum
Kapitolińskie gdzie
podpisano w 1957 r.
Traktaty rzymskie
Akty organów Unii Europejskiej
ROZPORZĄDZENIA
Swoim charakterem zbliżone są do ustaw polskiego porządku prawnego, pełnią rolę
ujednolicającą przepisy prawa w krajach wspólnotowych UE, mają charakter wiążący,
zasięg ogólny (adresatami mogą być zarówno państwa, jak i jednostki) oraz abstrakcyjny
(dotyczą nieokreślonej liczby przypadków / sytuacji). Podlegają ogłoszeniu w Dzienniku
Urzędowym UE. Organem wydającym jest Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska.
Każde rozporządzenie wchodzi w życie w terminie w nim zawartym. Obowiązują
bezpośrednio, to znaczy, że nie wymagana jest dodatkowo transpozycja zawartego w
rozporządzeniach prawa do krajowych porządków prawnych ani inne dodatkowe
działanie legislacyjne. W praktyce do rozporządzeń dodawane są również akty
wykonawcze.
Władze krajowe mają obowiązek uchylenia wszelkich przepisów niezgodnych z treścią
rozporządzenia oraz zakaz wydawania aktów prawnych niezgodnych z jego treścią.
Dodatkowo państwa członkowskie nie posiadają żadnej swobody regulacyjnej w ramach
wprowadzania / wykonywania postanowień zawartych w rozporządzeniu.
Akty organów Unii Europejskiej
DYREKTYWY
Mają charakter wiążący, zaś adresatami dyrektyw mogą być wyłącznie państwa
członkowskie UE. Wiążą wyłącznie co do rezultatu, państwo członkowskie ma swobodę
wyboru formy i środków implementacji danej dyrektywy. Dyrektywy podlegają ogłoszeniu w
Dzienniku Urzędowym UE. Okres transpozycji podany jest każdorazowo w treści dyrektywy –
na ogół wynosi od roku do 3 lat. W tym czasie państwa są zobowiązane do dostosowania
prawa krajowego do założeń i postanowień dyrektywy. Transpozycja następuje poprzez
przyjęcie przez odpowiednie organy prawodawcze danego państwa odpowiedniego aktu
prawnego, powszechnie obowiązującego (w polskim porządku prawnym rolę taką pełni
ustawa). Obowiązek transpozycji dyrektywy jest jednym z podstawowych obowiązków
ciążących na państwach
Naruszenie zobowiązania pełnej i terminowej transpozycji dyrektywy może być podstawą
wniesienia przez Komisję lub państwo członkowskie skargi do Trybunału Sprawiedliwości o
stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom wspólnotowym. Wynikiem tego może być
narzucona na dane państwo – naruszyciela sankcji finansowych lub możliwość wystąpienia z
postępowaniem roszczeniowym przeciwko własnemu państwu przez osobę fizyczną lub
osobę prawną (odpowiedzialność odszkodowawcza).
Funkcją dyrektyw nie jest ujednolicanie krajowych porządków prawnych państw
członkowskich, lecz ich harmonizowanie.
Akty organów Unii Europejskiej
DECYZJE
Swoim charakterem odpowiadają decyzjom wydawanym w polskim porządku prawnym.
Decyzje mają charakter indywidualny i konkretny co oznacza, że każda z nich jest
skierowana do ściśle określonego grona adresatów i dotyczą ściśle określonych spraw
(sytuacji). Adresatami decyzji są przede wszystkim państwa członkowskie lub osoby prawne
(fizyczne). Jeżeli decyzja jest adresowana do wszystkich państw członkowskich, wówczas
podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym UE, jeżeli zaś skierowana jest do mniejszej
liczby adresatów – podlega notyfikacji adresatom, do których jest skierowana. Organem
wydającym jest Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska.
OPINIE
Nie mają mocy wiążącej, zawierają określone oceny, często stosowane w postępowaniu
między instytucjami i organami wspólnot. Organem wydającym jest Rada Unii Europejskiej
i Komisja Europejska, Parlament Europejski i Komitet Ekonomiczno – Społeczny.
ZALECENIA
Nie mają mocy wiążącej, sugerują podjęcie określonych działań. Organem
wydającym jest Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Parlament Europejski
i Komitet Ekonomiczno – Społeczny.
Materiały pochodzą z Platformy Edukacyjnej
Portalu www.szkolnictwo.pl
Wszelkie treści i zasoby edukacyjne publikowane na łamach Portalu www.szkolnictwo.pl mogą być wykorzystywane przez jego Użytkowników wyłącznie
w zakresie własnego użytku osobistego oraz do użytku w szkołach podczas zajęć dydaktycznych. Kopiowanie, wprowadzanie zmian, przesyłanie, publiczne odtwarzanie
i wszelkie wykorzystywanie tych treści do celów komercyjnych jest niedozwolone. Plik można dowolnie modernizować na potrzeby własne oraz do wykorzystania
w szkołach podczas zajęć dydaktycznych.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Create flashcards