Interpolacja wielomianowa

advertisement
Nierówność informacyjna
Informacja zawarta w próbie
2

 f ' x;    
2
   E '2   E ' '
I    E '  NE 
 f x;    
 
 
N
    ln f  x;  
i 1
Zależność między wariancją estymatora S parametru  a informacją
2




1

B

 2 S  
I  
Jeżeli obciążenie estymatora (B) jest równe zeru
 S  
2
1
I  
Weryfikacja hipotez statystycznych
Hipoteza statystyczna – założenie co do rozkładu
cech w populacji.
Test statystyczny – narzędzie weryfikacji tej
hipotezy.
Testy parametryczne: weryfikacja hipotez
parametrycznych, które dotyczą parametrów
rozkładu danej cechy w populacji generalnej.
Testy nieparametryczne: weryfikacja hipotez
nieparametrycznych dotyczących, np. zgodności
rozkładu cech w populacji z rozkładem
teoretycznym, zgodności rozkładów cech w
dwóch różnych populacjach, losowości próby.
Hipotezy i testy parametryczne
Hipoteza prosta – zakłada wartości wszystkich
parametrów rozkładu.
Hipoteza złożona – wartość co najmniej jednego
parametru jest nieznana (np. zakładamy tylko
postać funkcyjną rozkładu).
Hipoteza zerowa (Ho) – hipoteza, którą
weryfikujemy.
Hipoteza alternatywna (H1) – co najmniej jeden z
parametrów rozkłady jest różny od tego z
hipotezy zerowej.
Błędy popełniane podczas weryfikacji hipotez
statystycznych
Błąd pierwszego rodzaju (false negative) –
odrzucenie prawdziwej hipotezy Ho.
Błąd drugiego rodzaju (false positive) –
przyjęcie fałszywej hipotezy Ho.
Poziom istotności (a)
P(|x|xo)=a
(test dwustronny)
P(xxo)=a
(test jednostronny)
Obszar krytyczny (Sc):
P(xSc|Ho)=a
Poziom istotności definiuje
prawdopodobieństwo popełnienia błędu
pierwszwego rodzaju (odrzucenia prawdziwej
hipotezy zerowej).
Moc testu: prawdopodobieństwo odrzucenia
hipotezy zerowej w zależności od hipotezy
alternatywnej.
M(Sc,)=P(XSc|H)=P(XSc|)
Test najmocniejszy hipotezy prostej Ho
względem hipotezy alternatywnej H1:
P(Sc,1)=1-b=max
Test jednostajnie najmocniejszy: test
najmocniejszy względem jakiejkolwiek hipotezy
alternatywnej.
Test F Fishera równości wariancji
Mamy dwie populacje o rozkładzie normalnym (np.
przypadek pomiaru tej samej wielkości różnymi
przyrządami). Pytanie: czy te populacje mają tą samą
wariancję. W tym celu rozważamy iloraz F=s12/s22
X 12 
( N1  1) s12
 
f 
2

2
1

1
f 
  2
2
f 2 X 12
F
f1 X 22
1
f
2
fs12

2
1
 
1
2 2 ( f 2)
X 22 
( N 2  1) s22
 1 2
exp    
 2 

2
2

fs22
 22

 s12

 X 12
W ( F )  P 2  F   P 2  F  

 s2

 X2
 f1  f 2 
f1  f 2
f1


 F f1 1

2
2


 f1 
f
2
 F 2 1  1 F 

 
dF



f2 

 f 2   f1  f 2  0
2  2

 s12
P 2  F1a   1  a

 s2
Porównywanie wartości średnich (test
Studenta)
N
1
2
2
x j  x 
sx 

N ( N  1) j 1
Nf
x
N
t x
x
sx
sx

 x Nf

F (t )  P (  t )  P
 t
 



1

1

( f 1)
 (f  1)  t
2
2
  
2


1  
F( t ) 
d

f 
1 



 f  f
2 
t 'a
1
0 f ()d  2 (1  a)
Weryfikacja hipotezy, że x=0
| x  0 | N
| t |
t 1
1 a
sx
2
Weryfikacja hipotezy o równości wartości średnich z dwóch
serii pomiarów
|| |x y|
| t |

s
s
N1  N 2 2
s s s 
s
N1 N 2
2

s2 
t 
2
x
2
y
( N1  1) s x2  ( N 2  1) s y2
( N1  1)  ( N 2  1)

s

x y
s
f  N1  N 2  2
 ta  t
'
1
1 a
2
Przykład: porównywanie średnich z dwóch serii oznaczeń
azotu w cynchoninie
Grupa 1
Grupa 1
9,29
9,53
9,38
9,48
9,35
9,61
9,43
9,68
średnia
9,363
9,575
odch.stand.
0,058
0,088
3  0,0582  3  0,0882
44
s
 0,0745; s 
0,0745  0,0527
6
4 4
9,363  9,575
t
 4,02; f  4  1  4  1  6; t (0,01,6)  3,71
0.0527
Test Studenta dla par wiązanych
Oznaczanie zawartości NaOH w dwóch seriach roztworu
po elektrolizie NaCl (mg/dm3) przed (x) i za filtrem (y)
x
y
d=y-x
100,1
96,6
-3,5
115,1
115,6
+0,5
sd  2,32
130,0
125,5
-4,5
f  8 1  7
93,6
94,0
+0,4
108,3
103,3
-5,0
137,2
134,4
-2,8
104,4
100,2
-4,2
97,3
97,3
0
d  2,40
t
 2,40
8  2,93
2,32
P0,95 , 7   2,36
Wykrywanie błędów grubych: test
Dixona (nieparametryczny)
Q
x1  x2
xmax  xmin
x1 – wynik podejrzany o błąd gruby
x2 – wynik mu najbliższy
Wynik x1 możemy odrzucić na poziomie istotności
a jeżeli Q > Q(a, n) (n jest liczbą pomiarów).
Wartości krytyczne testu Dixona
n
3
4
5
6
7
8
0.90
0.89
0.68
0.56
0.48
0.43
0.40
1-a
0.95
0.94
0.77
0.64
0.56
0.51
0.48
0.99
0.99
0.89
0.76
0.70
0.64
0.58
Przykład: pomiar zawartości grafitu w
żeliwie
1
2,86
2
2,89
3
2,90
4
2,91
5
2,99
2.99  2.91
Q
 0.62
2.99  2.86
Q  Q0,95 , 5
Testy nieparametryczne
• Testy losowości: badamy, czy próba jest losowa
– test mediany (Stevensa).
• Testy zgodności: badamy, czy rozkład z próby jest
zgodny z założonym
– Test 2, test W Shapiro-Wilka, test Kołmogorowa test
Lillieforsa (badanie normalności rozkładu).
• Testy jednorodności: badamy, czy dwie próby
pochodzą z tej samej populacji
– test serii Walda-Wolfowitza, test U Manna-Whitneya, test
Kołmogorowa-Smirnowa (dla prób niezależnych),
– test znaków, test kolejnosci par Wilcoxona (dla prób
zależnych).
Test 2 dobroci dopasowania
gi: wynik i-tego pomiaru
fi: wartość teoretyczna wyniku i-tego pomiaru
i: odchylenie standardowe i-tego pomiaru.
ui 
gi  fi
i
 gi  fi 

T   u  
i 
i 1
i 1 
N
N
2
2
i
Wielkości ui mają rozkład normalny o zerowej średniej i jednostkowej wariancji a
zatem wielkość T ma rozkład 2 o N-p stopniach swobody, gdzie p jest liczbą
estymowanych parametrów funkcji f.
Dopasowanie uznajemy za złe na poziomie istotności a jeżeli T21a
Zastosowanie testu 2 do weryfikacji
hipotezy o rozkładzie częstości obserwacji
f(x)
}
}
}
}
1 2 … k … r
x
pi  P( x   i )   f ( x)dx
i
ni: liczba obserwacji wielkości w i-tym przedziale; n: całkowita
liczba obserwacji.
npi: wartość oczekiwana liczby obserwacji w i-tym przedziale
r
 
2
i 1
r
n   ni
i 1
(ni  npi )

2
i
2
(ni  npi )

npi
i 1
r
2
Wartość oczekiwana wariancji
liczby obserwacji.
Hipotezę o zgodności rozkładu obserwowanego z rozkładem założonym
odrzucamy na poziomie istotności a jeżeli 221a dla f stopni swobody.
f=liczba stopni swobody=r-p-1 gdzie p jest liczbą parametrów rozkładu (najwyżej r-1
stopni swobody).
Przykład: porównanie liczby
zliczeń par elektron-pozyton w
komorze pęcherzykowej
naświetlonej promieniowaniem
g z rozkładem Poissona.
p(k ) 
k
e 
k!
~
  k nk / k!
2=10.44
20.99=16.81
Nie ma zatem podstaw do
odrzucenia rozkładu Poissona.
Zastosowanie testu 2 do analizy tabeli wkładów
x, y: zmienne losowe mogące przyjmować wartości odpowiednio
x1, x2,…, xk oraz y1, y2,…, yl.
Każdej kombinacji zmiennych (xi,yj) przyporządkowana jest
liczba obserwacji nij.
y1
y2
…
yl
x1 n11
n12
…
n1l
x2 n21
n22
…
n2l
… …
…
…
…
xk nk1
nk2
…
nkl
~
~ )2
(
n

n
p
q
ij
i j
 2  
n~
p q~
k
l
i 1 j 1
l
1
~
pi   nij
n j 1
k
i
j
k
1
q~ j   nij
n i 1
l
n   nij
i 1 j 1
Jeżeli zmienne są współzależne na poziomie istotności a to 221a dla f=kl-1(k+l-2)=(k-1)(l-1) stopni swobody.
Przykład z medycyny: ocena skuteczności dwóch metod
leczenia danej choroby.
x1: pierwsza metoda leczenia
y1
y2
x1 n11=a n12=b
x2 n21=c n22=d
x2: druga metoda leczenia
y1: przypadki wyleczone
y2: przypadki niewyleczone
n(ad  bc)
 
(a  b)(c  d )( a  c)(b  d )
2
2
f=liczba stopni swobody=(2-1)(2-1)=1
Jeżeli metody leczenia mają różną skuteczność to 221a
Test mediany (badanie losowości próby)
1. Wyznaczamy medianę (m).
2. Danym nieuporządkowanym przyporządkowujemy
następujące oznaczenia:
• A gdy x<m
• B gdy x>m
• 0 gdy x=m
3. Obliczamy liczbę następujących po sobie serii AAA…A i
BBB…B.
Liczby serii spełniają rozkład normalny z następującą
wartością średnią i wariancją
2na nb
E K  
1
n
2na nb 2na nb  1
s K  
n 2 n  1
2
na – liczba pomiarów A; nb – liczba pomiarów B; n – liczba pomiarów
Przykład (seria 12 pomiarów)
74,5
191,0
55,5
5,15
36,4
35,0
46,0
10,9
7,35
6,65
B
B
B
A
B
A
B
A
A
A
173,5
26,0
B
A
Mediana m=35,7
n=12, na=6, nb=6
Liczba serii k=8
E(k)=2*6*6/12+1=7, s2(k)=2*6*6*(2*6*6-1)/[12*12*(12-1)]=3.23
Dla a=5% (ok. 3s odchylenia) przedział ufności rozciąga się od
k=3 do k=10. Próba jest zatem losowa.
Test Wilcoxona (par wiązanych)
• W tabeli ustawiamy w pary odpowiadające
wielkości i obliczamy różnice.
• Sortujemy pary według różnic.
• Każdej parze przyporządkowujemy rangę, która
jest równa numerowi porządkowemu pary (po
sortowaniu), przy czym uśredniamy rangi,
którym odpowiadają te same różnice.
• Osobno sumujemy rangi dodatnie i ujemne.
• Mniejsza z tych sum stanowi statystykę W
Wilcoxona.
• Porównujemy W z wartością krytyczną i
odrzucamy hipotezę o identyczności wyników w
parach jeżeli W>Wtab.
Przykład: ocena różnic wysokości drzew wiosną i
jesienią
suma
W
3,2
2,7
3,1
J
3,5
3,0
3,8
d
0,3
0,3
0,7
ranga
5
5
10
znak
+
+
+
2,9
3,4
2,8
3,2
3,8
3,2
0,3
0,4
0,4
5
8,5
8,5
+
+
+
3,4
3,4
3,7
3,6
0,3
0,2
5
1,5
+
+
3,2
3,4
0,2
1,5
+
3,3
3,6
0,3
6
+
31,4
34,8
3,4
55
Dla dużych prób liczba znaków „+” spełnia rozkład
normalny z wartością średnią E(W+) i wariancją
s2(W+):
 
EW

nn  1

4
2
 
s W

nn  12n  1

24
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

Create flashcards