W maszynie prądu stałego wyróżnia się część nieruchomą zwaną

advertisement
W maszynie prądu stałego wyróżnia się część nieruchomą zwaną
stojanem oraz część ruchomą nazywaną wirnikiem lub twornikiem.
Uzwojenie wirnika jest umieszczone w żłobkach i przyłączone do
wycinków komutatora. Pierścień zewnętrzny stojana, zwany jarzmem
wraz z przymocowanymi do niego rdzeniami elektromagnesów
głównych i pomocniczych jest elementem obwodu magnetycznego
maszyny. Na rdzeniach biegunów głównych jest osadzone uzwojenie
wzbudzenia (magnesujące), którego prąd wytwarza główny strumień
magnetyczny. Na rdzeniach biegunów pomocniczych są umieszczone
uzwojenia komutacyjne zwane również pomocniczymi lub zwrotnymi.
Zadaniem ich jest poprawienie warunków komutacji.
W maszynach o specjalnym przeznaczeniu stosuje się także uzwojenie
kompensacyjne, służące do skompensowania oddziaływania twornika.
Uzwojenie to umieszczone jest w żłobkach biegunów głównych. W
prądnicy prądu stałego dokonuje się zamiana energii mechanicznej
ruchu obrotowego w wirnikach na energię elektryczną. W wirującym
uzwojeniu twornika w polu magnetycznym, indukuje się – zgodnie z
regułą prawej dłoni – siła elektromotoryczna, której zwrot jest
przemienny (zależy od kierunku przemieszczania się pręta w polu
magnetycznym). Siła elektromotoryczna (a tym samym i prąd)
powstająca w tworniku jest sinusoidalna. Elementem prostowniczym
dającym w obwodzie zewnętrznym prądnicy napięcie o stałej
biegunowości jest komutator. W silniku prądu stałego dokonuje się
przemiana energii elektrycznej w mechaniczną ruchu obrotowego.
Jeżeli uzwojenie wirnika, przez które płynie prąd elektryczny, znajdzie
się w polu magnetycznym biegunów głównych, to będzie na nie
działać siła powodująca ruch o zwrocie określonym regułą lewej dłoni.
W silniku komutator odgrywa rolę falownika, przetwarzającego prąd
stały sieci zasilającej na prąd przemienny płynący w prętach twornika.
Maszyny prądu stałego zarówno silniki jak i prądnice dzielimy na
samowzbudne i obcowzbudne. Podział ten wynika ze sposobów
zasilania uzwojenia wzbudzenia. Ze względu na sposób podłączenia
uzwojenia wzbudzenia z uzwojeniem biegunów głównych maszyny
prądu stałego dzielimy na szeregowe, bocznikowe i szeregowobocznikowe.
Silniki indukcyjne trójfazowe. Trójfazowe uzwojenie stojana o
liczbie par biegunów równej –p, zasilane z sieci trójfazowej
symetrycznej częstotliwości f, wytwarza wirujące pole magnetyczne
kołowe. Pole to wiruje względem stojana z prędkością kątową
synchroniczną i przecina zwarte uzwojenie wirnika, indukując w nim
prąd. Wirujące pole „pociąga” za sobą uzwojenie wirnika, w którym
płynie zaindukowany prąd. Wirnik nie może uzyskać prędkości pola
magnetycznego gdyż wtedy nie przecinałoby ono uzwojenia wirnika, a
tym samym w wirniku niezaindukowałby się prąd. Różnicę między
prędkością wirowania pola stojana, a prędkością wirnika, odniesioną
do prędkości wirowania pola stojana nazywamy poślizgiem. Ze
względu na to, że omawiamy silnik działa na zasadzie indukcji
magnetycznej, a jego wirnik obraca się z prędkością mniejszą od
synchronicznej, pełna nazwa tego silnika brzmi: trójfazowy
asynchroniczny silnik indukcyjny.
Silniki pierścieniowe w żłobkach wirnika mają uzwojenie i liczbie faz
i par biegunów takie same jak uzwojenie stojana. Końcówki uzwojenia
wirnika połączonego w gwiazdę, są przyłączone do pierścieni
ślizgowych wirnika i stąd poprzez szczotki wyprowadzone do
tabliczki zaciskowej silnika. Umożliwia to włączenie w obwód
uzwojenia wirnika rezystancji lub impedancji i wpływanie w ten
sposób na własności ruchowe silnika. Włączenie rezystancji powoduje
w czasie rozruchu zmniejszenie prądu i zwiększenie momentu,
natomiast podczas pracy silnika umożliwia regulację prędkości
kątowej.
W silniku klatkowym (zwartym) uzwojenie wirnika tworzą pręty
(miedziane, aluminiowe, mosiężne, lub brązowe) nieizolowane,
połączone po obu stronach wirnika pierścieniami zwierającymi.
Uzwojenie to ma postać klatki. W zależności od kształtu i liczby
prętów uzyskuje się wirniki o różnych rezystancjach i tym samym
silniki o różnych charakterystykach mechanicznych.
Uwalnianie porażonego spod napięcia: ●wyłączenie napięcia
wyłącznikiem (mieć na uwadze zabezpieczenie porażonego przed
upadkiem i brak oświetlenia po wyłączeniu) urządzenia do 1000 V
●ratujący odciąga porażonego izolując się sam od napięcia lub ziemi
(sprzęt ochronny, suche drewno, suche części ubrania) ●odcięcie
przewodów przy użyciu narzędzi z izolacyjną rękojeścią, urządzenia
powyżej 1000V ●uwolnienie porażonego przy użyciu sprzętu
ochronnego na napięcie równe napięciu urządzeń ●wyłączenie
urządzeń przez wykonanie zarzutki (mieć na uwadze napięcie
krokowe i powstający łuk) .
Organizacja pomocy doraźnej: ●jak najszybciej przystąpić do
wykonywania sztucznego oddychania lub masażu serca ●druga osoba
wzywa pogotowie ●położyć porażonego na wznak, odchylić głowę ku
tyłowi, rozpiąć ubranie pod szyją i w pasie ●oczyścić drogi
oddechowe ●porażony oddycha szybko, lecz powierzchownie, jest
blady, niewysłuchuje się tonów serca, stosuje się tylko masaż serca
●porażony jest sinoblady, nie oddycha, niewysłuchuje się tonów serca
i nie wyczuwa tętna -stosować sztuczne oddychanie i masaż serca ●po
odzyskaniu przytomności można podać łyżeczkami mocną kawę,
herbatę lub koniak. Z leków 25 kropli Waleriana lub 25 kropli
Cardiamidu.
Wykonywanie sztucznego oddychania metodą ust do ust. Uklęknąć
na wysokości ramion poszkodowanego po prawej lub po lewej stronie,
oburącz uchwycić żuchwę z boków w okolicy jej kątów, odciągając ją
najpierw ku klatce piersiowej, a potem do przodu ku górze
przyciskając szczęki do siebie tak, aby zęby szczęki dolnej znalazły
się przed zębami szczęki górnej. Podtrzymując tak ustawioną żuchwę
należy odciągnąć głowę do tyłu, aby utrzymać drożność dróg
oddechowych.
Wdech: ratujący wciąga powietrze do płuc, obejmuje ustami jak
najszczelniej usta porażonego i wdmuchuje ostrożnie powietrze do
jego płuc. Policzek ratującego zatyka nos porażonego (nos można
zacisnąć palcami lub specjalnym zaciskiem). Wdmuchując powietrze
należy obserwować czy klatka piersiowa porażonego unosi się.
Wydech: ratujący odrywa usta od ust prażonego. W tym czasie
ratujący wciąga powietrze do wykonywania następnego wdechu. W
ciągu 1 minuty należy wykonać około 15 oddechów.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

słowka

2 Cards kksenia.kot1997

Create flashcards