ARTYKUŁ 6 - PRAWO DO ROKOWAŃ ZBIOROWYCH

advertisement
ARTYKUŁ 6 - PRAWO DO ROKOWAŃ ZBIOROWYCH
1.POPIERAĆ WSPÓLNE KONSULTACJE POMIĘDZY PRACOWNIKAMI A PRACODAWCAMI
1. Odpowiednie postanowienie Karty z 1961 roku zostało ratyfikowane
2. Postanowienie nie zmienione w Karcie zrewidowanej
3. Ocena wykonywania postanowienia Karty z 1961 roku
Przyjęte rozwiązania i ich funkcjonowanie oceniane są przez KNE pozytywnie.
4. Wniosek
Ratyfikacja tego postanowienia Karty zrewidowanej jest możliwa.
2.POPIERAĆ,
KIEDYKOLWIEK BĘDZIE TO KONIECZNE I WŁAŚCIWE, MECHANIZM
DOBROWOLNYCH
NEGOCJACJI
MIĘDZY
PRACODAWCAMI
LUB
ORGANIZACJAMI
PRACODAWCÓW Z JEDNEJ STRONY, A ORGANIZACJAMI PRACOWNIKÓW Z DRUGIEJ STRONY,
DLA UREGULOWANIA, W DRODZE UKŁADÓW ZBIOROWYCH PRACY, WARUNKÓW
ZATRUDNIENIA
1. Odpowiednie postanowienie Karty z 1961 roku zostało ratyfikowane
2. Postanowienie nie zmienione w Karcie zrewidowanej
3. Ocena wykonywania postanowienia Karty z 1961 roku
Przyjęte rozwiązania i ich funkcjonowanie oceniane są przez KNE pozytywnie.
4. Wniosek
Ratyfikacja tego postanowienia Karty zrewidowanej jest możliwa.
3.POPIERAĆ
USTANOWIENIE
I
WYKORZYSTYWANIE
WŁAŚCIWYCH
MECHANIZMÓW
POJEDNAWCZYCH ORAZ DOBROWOLNEGO ARBITRAŻU DLA ROZSTRZYGANIA SPORÓW
ZBIOROWYCH
1. Odpowiednie postanowienie Karty z 1961 roku zostało ratyfikowane
2. Postanowienie nie zmienione w Karcie zrewidowanej
3. Ocena wykonywania postanowienia Karty z 1961 roku
Przyjęte rozwiązania i ich funkcjonowanie oceniane są przez KNE pozytywnie.
4. Wniosek
Ratyfikacja tego postanowienia Karty zrewidowanej jest możliwa.
4. [UZNAJĄ]
PRAWO PRACOWNIKÓW I PRACODAWCÓW DO ZBIOROWEGO DZIAŁANIA W
PRZYPADKU KONFLIKTU INTERESÓW, WŁĄCZAJĄC W TO PRAWO DO STRAJKU, Z
ZASTRZEŻENIEM ZOBOWIĄZAŃ, JAKIE MOGŁYBY WYNIKNĄĆ Z WCZEŚNIEJ ZAWARTYCH
UKŁADÓW ZBIOROWYCH PRACY
1. Postanowienie nie ratyfikowane
2. Postanowienie nie zmienione w Karcie zrewidowanej
3. Ocena możliwości ratyfikacji
Nie jest uregulowane prawo pracodawców do podjęcia akcji w razie konfliktu interesów
(lokaut). Obecnie KNE nie podejmuje oceny przepisów krajowych dotyczących lokautu.
Zgodnie z Kartą dopuszczalne są ograniczenia praw w niej przewidzianych, w tym prawa do
strajku, o niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w celu ochrony praw i wolności innych
osób lub w celu ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego, zdrowia
publicznego lub dobrych obyczajów. Dopuszczalne jest także ograniczenie prawa do strajku
tylko w stosunku do niektórych grup funkcjonariuszy państwowych wysokiego szczebla.
31
Prawo organizowania strajków pracowniczych i innych form protestu, w granicach
określonych w ustawie, przysługuje związkom zawodowym. Ze względu na dobro publiczne
ustawa może ograniczyć prowadzenie strajku lub zakazać go w odniesieniu do określonych
grup pracowników lub w określonych gałęziach.
Zgodnie z ustawą z 23 maja 1991 roku o rozwiązywaniu sporów zbiorowych niedopuszczalne
jest zaprzestanie pracy w wyniku akcji strajkowych na stanowiskach pracy, urządzeniach i
instalacjach, na których zaniechanie pracy zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu lub
bezpieczeństwu państwa – zakaz dotyczy nie całego zakładu, ale poszczególnych stanowisk.
Pracownicy służb podstawowych (transport, dostarczanie wody, gazu, elektryczności, inne)
oraz cywilni pracownicy wojska mają więc prawo do strajku, o ile zaprzestanie pracy na
stanowiskach pracy, urządzeniach i instalacjach zagraża życiu i zdrowiu ludzkiemu lub
bezpieczeństwu państwa.
Ustawa nie przewiduje procedur ustalania, którzy pracownicy nie mogą uczestniczyć w
strajku – wskazują jedynie stanowiska pracy oraz instytucje, których pracownikom ze
względu na szczególne zadania nie przysługuje prawo do strajku.
W obronie praw i interesów pracowników mogą być stosowane inne niż strajk formy akcji
protestacyjnej, nie zagrażające życiu lub zdrowiu ludzkiemu, bez przerywania pracy, z
zastrzeżeniem przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Z prawa tego mogą
korzystać pracownicy nie mający prawa do strajku. W obronie praw i interesów
pracowników, którzy nie mają prawa do strajku, związek zawodowy działający w innym
zakładzie pracy może zorganizować strajk solidarnościowy na czas nie dłuższy niż połowa
dnia roboczego.
W przypadku, gdy pracodawca poweźmie podejrzenie, że akcja strajkowa została
przeprowadzona z naruszeniem przepisów ustawy, może skierować sprawę do prokuratury.
Od postanowienia sądu o nielegalności strajku przysługuje stronie związkowej odwołanie do
sądu wyższej instancji.
Prawo do strajku nie przysługuje:
 funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby
Więziennej, Służby Celnej, Straży Granicznej, Policji,
 członkom korpusu służby cywilnej (pracownicy, urzędnicy), pracownikom zatrudnionym
w organach władzy państwowej, administracji rządowej, administracji samorządowej,
sądach oraz prokuraturze.
Zakazany jest strajk w jednostkach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz jednostkach
organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej.
5. Wniosek
Zgodnie ze stanowiskiem KNE dopuszczalne jest zastrzeżenie prawa do strajku dla związków
zawodowych, o ile ich tworzenie jest stosunkowo łatwe (mała grupa członków-założycieli,
prosta i szybka procedura rejestracji, brak dodatkowych, skomplikowanych wymogów) oraz
prawo do organizacji strajku przysługuje również organizacjom nie uznanym za
reprezentatywne lub najbardziej reprezentatywne. Jeżeli warunki tworzenia związków
zawodowych przewidziane przez ustawę o związkach zawodowych zostałyby uznane za
stosunkowo łatwe, możnaby uznać, że w tym zakresie ustawodawstwo polskie jest zgodne z
postanowieniami Karty.
W opinii KNE pozbawienie prawa do strajku wszystkich funkcjonariuszy jest niezgodne z
Kartą. Ograniczenie prawa do strajku, a w pewnych przypadkach jego pozbawienie jest
dopuszczalne w stosunku do funkcjonariuszy wykonujących zadania związane z ochroną
porządku publicznego, bezpieczeństwem narodowym, zdrowiem publicznym lub ochroną
dobrych obyczajów. Powszechne i całkowite pozbawienie prawa do strajku funkcjonariuszy
32
nie daje się uzasadnić w świetle dopuszczalnych przesłanek określonych w art. G Karty
zrewidowanej (art. 31 Karty z 1961 roku).
W świetle takiej interpretacji Karty:
 ze względu na szczególne zadania zakaz strajku dotyczący funkcjonariuszy Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Sił Zbrojnych, Służby Więziennej,
Straży Granicznej, jednostek ochrony przeciwpożarowej i Policji jest zgodny z art. 6 ust. 4
w związku z art. G Karty zrewidowanej (art. 31 Karty z 1961 r.).
 całkowite pozbawienie prawa do strajku funkcjonariuszy innych służb, członków korpusu
służby cywilnej (pracowników, urzędników), pracowników zatrudnionych w organach
władzy państwowej, administracji rządowej, administracji samorządowej, sądach oraz
prokuraturze zostanie uznane za naruszające Kartę.
Pozbawienie prawa do strajku dotyczy wszystkich funkcjonariuszy/urzędników, bez względu
na stanowisko i rodzaj wykonywanych zadań (związek zadań danej osoby z ochroną
bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, zdrowia publicznego, zależność od władzy
służbowej, dyspozycyjność i czas pracy. W świetle prawa polskiego rozstrzygające znaczenie
ma sam fakt zatrudnienia w danej instytucji.
Nie jest możliwe ratyfikowanie tego postanowienia Karty.
33
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

Prace Magisterskie

2 Cards Pisanie PRAC

2-2=0

2 Cards jogaf85537

2+2=?

2 Cards jogaf85537

Create flashcards