Bogusław A. Maludziński

advertisement
Termomodernizacja
TERMOMODERNIZACJA
Podczas sezonu grzewczego wiele osób stawia sobie pytanie jak zmniejszyć
koszty ogrzewania mieszkania, lub budynku. Wysokie koszty ogrzewania związane
są bezpośrednio z ceną nośnika energii, z drugiej zaś strony nadmiernym zużyciem
energii. Na pierwszy czynnik, ustalany przez państwo, nie ma się właściwie wpływu,
gdyż wiązałby się on ze zmianą nośnika energii i znacznymi kosztami
inwestycyjnymi, związanymi z przeróbką całego systemu grzewczego. Jedynie
dokładna analiza ekonomiczna umożliwiłaby podjęcie odpowiedniej decyzji.
Nadmierne zużycie energii przez budynek (mieszkanie) jest wynikiem taniej
energii z ubiegłego okresu. W Polsce na ogrzanie mieszkania zużywamy
kilkakrotnie więcej energii niż na ogrzanie takiego samego mieszkania w krajach o
podobnym klimacie. Na krajach tych oszczędności „wymusiły” kraje arabskie w
czasie kryzysu energetycznego (1973) podnosząc ceny ropy. W Polsce działania
energooszczędne wymuszają kolejne podwyżki cen nośników energii, które mają
osiągnąć poziom w krajach Unii Europejskiej. Miarą zużycia energii przez budynek
jest wskaźnik sezonowego zużycia energii Es wyrażany w kWh/m2 powierzchni
użytkowej ogrzewanej. Zmieniające się przepisy w Polsce dotyczące izolacyjności
termicznej przegród powodowały zmianę również tego wskaźnika. Daleko nam
jednak w tym względzie do krajów zachodnich. Odpowiednie wartości przedstawiono
na zamieszczonym wykresie. Różnica pomiędzy wielkością 240-380 kWh/m2, która
dotyczy budynków wzniesionych w Polsce przed rokiem 1985, a 30 -60 kWh/m2 w
Niemczech lub Szwecji w chwili obecnej pokazuje jak wielkie są możliwości w
zmniejszeniu kosztów ogrzewania.
Zmniejszenia kosztów ogrzewania związane jest bezpośrednio ze
zmniejszeniem ilości zużywanej energii cieplnej. Związane jest to z kolei z
koniecznością przeprowadzenia odpowiednich modernizacji i usprawnień tak
samego budynku jak i systemu grzewczego. To z kolei wymaga poniesienia
pewnych kosztów. Każde przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia analizy
ekonomicznej, która da odpowiedź na pytanie jak szybko poniesione koszty zwrócą
się z uzyskanych oszczędności. Analizy takie nazywa się obecnie audytami
energetycznymi. Pomocą w przeprowadzanych analizach może być audytor
energetyczny. Szkolenie odpowiednich osób przeprowadza Narodowa Agencja
Poszanowania Energii. Jedynie prawidłowo przeprowadzona analiza wariantowa da
odpowiedź na wybór odpowiednich działań energooszczędnych, które zwrócą się z
uzyskiwanych oszczędności, a po pewnym okresie zaczną przynosić zyski.
Oszczędzania energii nie przeprowadza się dla samego jej zmniejszenia, lecz dla
przyszłych korzyści ekonomicznych. Wybór odpowiednich działań nie popartych
rzetelnym rachunkiem ekonomicznym może przynieść straty lub zbyt długi okres
zwrotu przeprowadzanych inwestycji.
Zmniejszenie kosztów ogrzewania poprzez zmniejszenie strat ciepła uzyskuje
się poprzez wykonanie termo modernizacji. Pod pojęciem tym rozumie się wszystkie
zmiany w strukturze budynku oraz w systemie ogrzewania. Dodatkowym efektem
działań termo renowacyjnych jest poprawienie warunków użytkowania pomieszczeń.
Przyczyn nadmiernego zużycia ciepła do ogrzewania budynków mieszkalnych
jest wiele. Najważniejsze z nich to:
 nadmierne straty ciepła,
Termomodernizacja
 stare instalacje centralnego ogrzewania,
 brak pomiaru i rozliczeń za efektywnie wykorzystaną energię do ogrzewania,
 nie wykorzystywanie zysków ciepła.
Nadmierne straty ciepła w budynkach występują jako błędy poprzedniej epoki.
Zbyt wysokie wartości współczynnika przenikania ciepła „k” w starych budynkach dla
ścian, stropów lub stropodachów powodują znaczne straty ciepła w stosunku do
obecnych wymagań Polskiej Normy. Podstawowym działaniem w celu zmniejszenia
strat ciepła będzie zwiększenie izolacyjności termicznej przegród budowlanych przez
ocieplenie dodatkową warstwą izolacji termicznej ścian zewnętrznych, stropodachu,
stropów nad nieogrzewaną piwnicą i podłóg parteru w budynkach bez piwnic. Przy
ocieplaniu ścian należy zwrócić uwagę na ocieplenie wnęk podokiennych
przeznaczonych na grzejniki. Wybór grubości zastosowanej warstwy izolacyjnej musi
być oparty na podstawie przeprowadzonej analizy ekonomicznej. Najszybciej
zwracającą się inwestycją jest przeważnie ocieplenie stropu odpowiednią grubością
izolacji. Ocieplenie stropodachu wentylowanego może już wiązać się ze znacznymi
kosztami, związanymi z pracami budowlanymi umożliwiającymi dostanie się do tej
przestrzeni oraz późniejszym jej przywróceniem do stanu pierwotnego. Przy okazji
wykonywania ociepleń należy wykonać likwidację mostków cieplnych, czyli miejsc
nieizolowanych, w których występują znaczne straty ciepła. Równocześnie należy
wykonać uszczelnienie wszystkich miejsc w których występuje nadmierna infiltracja
powietrza poprzez spoiny, połączenia, pęknięcia.
Największe straty ciepła powodują okna o niskiej jakości i nieszczelne.
Znaczna część budynków posiada duże powierzchnie, nadmiernie przeszklone,
których wielkość nie jest podyktowana racjonalnym oświetleniem wnętrza. Architekci
wzorowali się na przykładach rozwiązań architektonicznych sprawdzonych w krajach
o ciepłym klimacie. Najnowsza polska norma wymaga aby, pole powierzchni okien
oraz przegród przeszklonych nie powinna być w przybliżeniu większa niż 15% rzutu
poziomego kondygnacji. Różnica pomiędzy wartościami współczynników dla ścian
(0.55 W/m2K) i okien (2.6 - 3.0 W/m2K) jest tak duża, że warto zastanowić się nad
zmniejszeniem powierzchni przeszklonej lub ograniczyć ją na okres zimowy. W
stosunku do pojedynczej szyby (k=5.6 W/m 2K) straty z 1 m2 muru są 10 razy
mniejsze. Wymiana okien na nowoczesne o niskich wartościach współczynnika „k”
(1.5 - 2.0 W/m2K) wiąże się z tak znacznymi kosztami inwestycyjnymi, że bardzo
rzadko zwróci się w akceptowalnym okresie czasu. Wymiana jest opłacalna jedynie
przy odliczeniu od kosztów inwestycyjnych kosztów związanych z koniecznością
wymiany okien ze względów technicznych. Zastosowanie szyby zespolonej zamiast
tradycyjnego okna krosnowego powoduje zwiększenie strat ciepła. Dopiero
zastosowanie okna potrójnie szklonego przynosi znaczniejsze zmniejszenie strat
ciepła.
Najniższe temperatury na zewnątrz budynku występują najczęściej w porze
nocnej, gdy okno jako źródło światła nie jest potrzebne. Godne polecenia jest
stosowanie ocieplanych okiennic lub żaluzji zamykanych na noc. Warunkiem ich
poprawnego działania jest zapewnienie odpowiedniej szczelności pomiędzy
okiennicą i ościeżą. Najłatwiej jest zastosować w budynkach parterowych. W
budynkach o większej ilości kondygnacji można stosować okiennice wewnętrzne. W
konstrukcji okiennic musi być zastosowany materiał izolacyjny (np. styropian o gr. 3
cm), który zmniejsza straty ciepła nawet do 60%. Najprostszym sposobem
zmniejszenia strat ciepła przez okna jest odpowiednie ułożenie firanek i zasłon
Termomodernizacja
zazwyczaj wiszą one tak, że cały strumień ciepła z grzejników umieszczonych pod
oknem jest kierowany na okno, powiększając straty ciepła. Firanki i zasłony powinny
tworzyć dodatkową warstwę izolacyjną okna, a nie elementem kierującym ciepło w
niewłaściwym kierunku. Generalnie nie powinny one zasłaniać grzejników. Przykład
strat ciepła w zależności od usytuowania grzejnika i zasłon przedstawiono na
rysunku.
Godnym polecenia jest stosowanie „trzeciej szyby” poprzez zastosowanie
folii polietylenowej umieszczanej pomiędzy dwoma szybami. Bardziej nowoczesnym
rozwiązaniem jest stosowanie nakładki aluminiowej z trzecią szybą , przykręcanej do
stolarki zewnętrznej. Przy takim rozwiązaniu uzyskuje się zmniejszenie
współczynnika przenikania ciepła k do wartości około 1.45 W/m 2K. Dodatkowo
konstrukcja aluminiowa chroni drewno i zwiększa izolacyjność akustyczną.
Dodatkowa folia lub szyba mogą zmniejszyć straty ciepła przez okno nawet o 25%.
Najnowsze gatunki
szkła
pozwalają na uzyskiwanie największych
oszczędności. Istnieją takie gatunki szkła jak przeciwsłoneczne refleksyjne,
przeciwsłoneczne absorpcyjne, szkło z powłoką niskoemisyjną. Okno potrójnie
szklone z zastosowaniem szkła niskoemisyjnego osiąga wartość współczynnika
k = 1.3 W/m2K.
Największym problemem w starej stolarce jest nadmierna infiltracja powietrza.
Najprostszym rozwiązaniem będzie zmniejszenie niekontrolowanej infiltracji
powietrza poprzez nadmierne szpary i złe osadzenie ościeży w murze poprzez
zastosowanie uszczelnienia z pianki poliuretanowej.
Przy zmniejszaniu infiltracji należy pamiętać o zapewnieniu dostarczania
niezbędnej ilości powietrza dla celów bytowych jaki i funkcjonowania urządzeń
grzewczych. W budynkach wyposażonych w zabudowane balkony i logie można
pokusić się o wykonanie ich zabudowy szybami panoramicznymi. Poza walorami
zmniejszającymi straty ciepła rozwiązanie takie posiada również wiele innych zalet.
Nie małe znaczenie dla strat ciepła ma otoczenie budynku. Poprzez wykonanie
osłon przeciwwiatrowych z ekranów lub szpalerów roślinności można uzyskać
zmniejszenie oddziaływania wiatru.
Większość instalacji centralnego ogrzewania jest nienowoczesnych.
Instalacje te wykonane z rur stalowych w układzie otwartym, narażone są na procesy
korozyjne i inkrustację wewnętrznej powierzchni. Często zdaża się, że rury są źle
izolowane, powiększając straty ciepła, ogrzewając niepotrzebnie piwnice lub szachty
przez które przechodzą. Brak regulacji pogodowej sprawia, że instalacja nie
dostosowuje się do zmieniającego się w czasie zapotrzebowania na ciepło. Jedynie
nowoczesna instalacja może zapewnić odpowiedni komfort cieplny i zminimalizować
straty ciepła.
Prawidłowe zyski może przynieść jedynie kompleksowo wykonana
modernizacja systemu grzewczego. Z wymianą zaworów termostatycznych musi być
również wykonana regulacja hydrauliczna instalacja poprzedzona jej czyszczeniem.
Dokładne działania dotyczące modernizacji systemu grzewczego zostaną opisane w
oddzielnym artykule.
Brak pomiaru zużywanego ciepła przez odbiorców energii z m.s.c. i
rozliczanie się według z dostawcą ciepła na podstawie liczby metrów kwadratowych
ogrzewanej powierzchni lokali powoduje całkowity brak nawyku oszczędzania
energii. Z ewentualnych zysków ciepła korzyści będzie miał jedynie dostawca ciepła.
Zmniejszenie zużycia energii będzie możliwe jedynie wtedy, gdy lokatorzy zaczną
Termomodernizacja
płacić za rzeczywiście zużytą energię. Rozwój techniki cieplnej pozwala zastować
wiele nowoczesnych rozwiązań ułatwiających rozliczanie kosztów pomiędzy
poszczególnych lokatorów. Brak świadomości o możliwości zmniejszenia kosztów
opłaty za lokale wśród mieszkańców budynków spółdzielni powoduje, że nie
naciskają oni na władze spółdzielni, które mogą wprowadzać odpowiednie
rozwiązania techniczne. W chwili obecnej udział opłaty za energię cieplną wynosi
około 80-90% do całkowitej opłaty za lokal. Jest więc o co walczyć. Wprowadzenie
najprostszego pomiaru zużycia energii cieplnej za pomocą licznika ciepła oraz
rozliczanie kosztów ogrzewania pomiędzy poszczególnych odbiorców przy pomocy
podzielników kosztów nie sprawia żadnego problemu technicznego. Istnieją również
bardziej wyrafinowane metody pomiarowe. Rozliczanie indywidualne mieszkańców
za zużytą energię wymaga wprowadzenia możliwości regulacji jej zużycia poprzez
zastosowanie regulatorów pogodowych i zaworów termostatycznych. Możliwości
uzyskiwania oszczędności poprzez wprowadzenie odpowiednich rozwiązań
technicznych przedstawiono w zamieszczonej tabeli.
Rozwiązanie uzyskania oszczędności
Automatyka pogodowa w węźle lub kotle
Hermetyzacja instalacji, izolowanie przewodów,
przeprowadzenie
regulacji
hydraulicznej,
montaż
zaworów termostatycznych w pomieszczeniach
Wprowadzenie podzielników kosztów
Wprowadzenie ekranów zagrzejnikowych
Uszczelnienie okien i drzwi zewnętrznych
Wymiana okien na 3 szybowe ze szkłem specjalnym
Ocieplenie ścian zewnętrznych, stropodachu
Oszczędność %
5 -15
10 - 20
ok.10
ok. 5
5-8
10 - 15
10 - 25
Wykorzystywanie odzysku ciepła jest następnym krokiem do osiągnięcia jak
najmniejszego zapotrzebowania budynku na ciepło do grzania.
W krajach
zachodnich istnieją budynki, których bilans strat i zysków bilansuje się na zero.
Oprócz odzyskiwania ciepła z wentylacji, zużytej ciepłej wody zastosowano w nich
tzw. izolacje transparentne oraz kolektory słoneczne.
Termomodernizacja
INSTALACJA CENTRALNEGO OGRZEWANIA
Równocześnie
z pracami
termomodernizacyjnymii
związanymi
ze
zmniejszeniem zapotrzebowania na ciepło, poprzez ograniczenie jego strat musi być
przeprowadzona kompleksowa modernizacja systemu ogrzewania. Ograniczenie strat
ciepła poprzez zwiększenie izolacyjności
budynku, bez przeprowadzonej
równocześnie modernizacji systemu ogrzewania może doprowadzić do zwiększonego
zapotrzebowania na energię cieplną. Będzie to spowodowane np. przy braku zaworów
termostatycznych otwieraniem okien w celu obniżenia temperatury w
pomieszczeniach. Również wyrywkowe usprawnienia polegające na instalowaniu
zaworów termostatycznych w instalacji nie wyregulowanej hydraulicznie i nie
wypłukanej mogą spowodować brak jakichkolwiek oszczędności.
Dotychczasowe instalacje centralnego ogrzewania.
Większość obecnie pracujących instalacji c.o. zaprojektowano i wykonano w
oparciu o normę PN-77/B-02413 posiada szereg wad, które utrudniają efektywne
wykorzystanie energii cieplnej. Można do nich zaliczyć:
- pionowe rozregulowanie hydrauliczne i cieplne,
- nieefektywne zyski ciepła od pionów i gałązek, utrudniające precyzyjną
regulację,
- schłodzenie wody w części zasilającej grzejniki,
- krążenie wody przez sieć odpowietrzającą między pionami,
- ubytki wody w instalacji c.o.,
- napowietrzanie wody w naczyniu wzbiorczym,
- brak możliwości rozliczania za rzeczywiście zużytą energię.
Stosowana centralna regulacja jakościowa powoduje występowanie zjawiska
pionowego rozregulowania instalacji. Cechuje ją zmienność w sezonie grzewczym
ciśnienia grawitacyjnego, będącego składową ciśnienia działającego w obiegach
instalacji c.o. Zjawisko to objawia się okresowym przegrzewaniem lub
niedogrzewaniem niektórych pomieszczeń. Ciśnienie grawitacyjne zależy od
wysokości pionów instalacji centralnego ogrzewania i spadku temperatury wody
między zasilaniem i powrotem. Ponieważ zmianie ulega spadek temperatury wody w
zależności od zapotrzebowania na ciepło, zmienia się i ciśnienie grawitacyjne.
Instalacja dwururowa ogrzewania pompowego pracuje bez rozregulowania pionowego
jedynie dla jednej temperatury zewnętrznej (obliczeniowej). Przy innych wartościach tej
temperatury występuje w mniejszym lub większym stopniu pionowe rozregulowanie
instalacji. Można temu zapobiec stosując ciągłą regulację strumienia masowego wody,
zgodnie z optymalnym wykresem temperatury, co w praktyce rzadko jest możliwe.
Jedną z metod zmniejszających to niekorzystne zjawisko jest użycie grzejnikowych
zaworów podwójnej regulacji o dużym oporze przepływu, zwiększających stateczność
hydrauliczną instalacji. Regulacja wstępna powinna być zaprojektowana dla średnich
w sezonie grzewczym
wartości ciśnienia grawitacyjnego (70-80% wartości
maksymalnych).
Trudności związane z zapewnieniem odpowiedniej stateczności hydraulicznej i
przepływu wody do grzejników są tym większe im mniejsze jest zapotrzebowanie
ciepła dla ogrzewanych pomieszczeń (mniejsza ilość wody przepływająca przez
grzejnik), i dotyczy szczególnie budynków wysokich. Skuteczniejszą metodą, od
Termomodernizacja
dotychczas stosowanego kryzowania jest stosowanie zaworów grzejnikowych o
podwyższonej oporności własnej. Stosować można również zawory grzejnikowe
podwójnej regulacji, lub zawory jednonastawne na zasilaniu i regulacyjne zawory
powrotne służące nie tylko do zdławienia nadwyżki ciśnienia w obiegu, ale i do
odłączenia grzejnika przy zachowaniu pracy pozostałej części instalacji. Stosowanie
równocześnie obu rodzajów zaworów pozwala również na taki podział strat ciśnienia
pomiędzy nimi, aby można było zapewnić dobór prawidłowego autorytetu zaworu
termostatycznego.
Zyski ciepła od pionu i gałązek prowadzonych po wierzchu ścian do
pomieszczenia w warunkach obliczeniowych w zależności od średnicy pionu wynoszą
od 200 do 400 W. Są związane również ze stosowaniem powiększonych średnic
pionów i gałązek w celu wydłużenia okresu ich zarastania kamieniem kotłowym. Zyski
te stanowią istotną składową bilansu cieplnego pomieszczenia i powinny być
uwzględnione w obliczeniach. W skrajnych przypadkach (szczególnie po ociepleniu
budynku) grzejniki pokrywają tylko 40-60% potrzeb cieplnych, resztę zaś
niezaizolowane piony i gałązki. Obniżona jest w ten sposób możliwość dokładnej
regulacji przy pomocy zaworów termostatycznych. Dodatkowo w przypadku
stosowania do rozliczeń zużycia ciepła tzw. grzejnikowych podzielników kosztów,
mogą wystąpić kłopoty z interpretacją ich wskazań.
Znaczne zróżnicowanie wielkości schłodzeń jest przyczyną rozregulowania
cieplnego instalacji. Ma to miejsce w przypadku równoczesnego występowania w
budynku pionów jednostronnych mało obciążonych, oraz pionów silnie obciążonych.
Schłodzenia wody w pierwszym przypadku w budynku 10-cio kondygnacyjnym mogą
wynosić 20 K i więcej, natomiast w drugim przypadku są kilkustopniowe. Również i w
tym przypadku rozregulowanie będzie większe w instalacjach obsługujących budynki
o zmniejszonym zapotrzebowaniu na ciepło. Wszystkie te procesy powinny być
uwzględnione przy projektowaniu regulacji wstępnej i dla prawidłowego jego
przeprowadzenia wymagane jest komputerowe wspomaganie z wykorzystaniem
programu odwzorującego rzeczywiste procesy fizyczne zachodzące w instalacji.
W tradycyjnej instalacji powszechnym zjawiskiem jest krążenie wody w
centralnej sieci odpowietrzającej między pionami. Wywołane jest ono różnicą ciśnień
powstałą w wyniku niewłaściwie wykonanego projektu regulacji wstępnej, zmianą
rozkładu ciśnienia w czasie eksploatacji (np. zarastaniem sieci przewodów kamieniem
kotłowym), lub zmianą nastaw zaworów regulacyjnych. Stosowane zamknięcia
syfonowe są mało skuteczne z powodu sprężania powietrza w sieci odpowietrzającej
(nadciśnienie hydrostatyczne) oraz likwidacji zamknięć powietrznych w syfonach przy
opróżnianiu zbiornika odpowietrzającego. W wyniku krążenia wody następuje
rozregulowanie hydrauliczne instalacji oraz zapowietrzanie grzejników, do których
woda dopływa z sieci odpowietrzającej. Centralna sieć odpowietrzająca instalację
powinna być zastąpiona automatycznymi zaworami odpowietrzającymi montowanymi
na pionach lub na grzejnikach. Równocześnie zlikwidowaniu ulega centralny zbiornik
odpowietrzający, co jest szczególnie istotne przy stosowaniu zaworów
termostatycznych.
Ciągłe uzupełnianie ubytków wody instalacyjnej z systemów c.o. wodą nie
uzdatnioną, lub częściowo zdemineralizowaną oraz zawierającą gazy powoduje
występowanie korozji i zarastanie instalacji kamieniem. Ocenia się, że z tego powodu
Termomodernizacja
okres użytkowania instalacji jest skrócony o połowę oraz wiąże się z tym większość
stanów awaryjnych.
Najczęściej powodem ubytku wody jest:
- odparowanie i wycieki przez dławnice pomp obiegowych oraz zaworów
przygrzejnikowych,
- odparowanie wody w naczyniu wzbiorczym,
- ubytki wody przy odpowietrzaniu instalacji przez zbiornik odpowietrzający,
- opróżnianie instalacji z wody (przy wystąpieniu awarii).
Instalacje w których występuje ubytek wody nie powinny być wyposażane w zawory
termostatyczne.
Napowietrzanie wody w naczyniu wzbiorczym, powoduje występowanie korozji
na wewnętrznych powierzchniach elementów stalowych. Ma to wpływ na zmniejszenie
żywotności instalacji oraz możliwość występowania awarii w czasie jej użytkowania.
W instalacjach starszego typu brak jest zaworów termostatycznych, a nawet
sprawnie działających zaworów regulacyjnych, co uniemożliwia regulację temperatury
w pomieszczeniach, równocześnie zaś racjonalne gospodarowanie ciepłem przez
użytkowników. Przy równoczesnym braku możliwości rozliczania za rzeczywiście
zużytą energię, występuje rozliczanie według np. powierzchni mieszkania, co tym
samym eliminuje jakąkolwiek motywację do oszczędzania energii. Zasilanie grzejników
w jednym mieszkaniu z kilku pionów uniewmożliwia zastosowanie do rozliczeń ilości
zużytego ciepła, najdokładniejszego przyrządu jakim jest licznik ciepła.
Unowocześnianie instalacji c.o. systemu tradycyjnego.
Projekt modernizacji instalacji c.o. powinien zawierać ocenę stanu
technicznego i stopnia zużycia istniejących elementów instalacji, takich jak: węzeł
cieplny lub kocioł, pompy, przewody poziome, piony, gałązki, itd., w celu określenia
racjonalnego zakresu modernizacji. Instalacje c.o. wykonane z tzw. rur czarnych mają
trwałość od 20 do 50 lat. Jak widać większość instalacji wykonanych w latach
powojennych wymaga wymiany.
Poprawa dotychczasowych instalacji centralnego ogrzewania wodnego
pompowego powinna następować w pierwszej kolejności poprzez ich hermetyzację
oraz przejścia z instalacji typu otwartego na zamkniętą, zabezpieczoną przeponowym
naczyniem wzbiorczym i zaworem bezpieczeństwa. Typowe rozwiązania dla tego typu
instalacji przedstawiono na zamieszczonym schemacie.
W instalacji takiej występują:
- automatyczne zawory odpowietrzające,
- armatura bezdławicowa,
- grzejnikowe zawory termostatyczne,
- hermetyczne pompy obiegowe,
- zamknięte naczynie wzbiorcze,
- zawór bezpieczeństwa.
W zależności od przyjętego zakresu modernizacji instalacji (np. pozostawienia
rur i grzejników w stanie dotychczasowym) możliwe jest etapowanie prac:
- etap pierwszy powinien obejmować likwidację sieci odpowietrzających
i zbiorników odpowietrzających, wraz z wprowadzeniem automatycznych
zaworów odpowietrzających, należy obowiązkowo wykonać płukanie i
czyszczenie starej instalacji,
Termomodernizacja
- etap drugi powinien obejmować likwidację tzw. opadowych rur
bezpieczeństwa wywołujących krążenie wody przez naczynie wzbiorcze,
wymianę pomp na hermetyczne i armaturę na bezdławicową (zawory
grzejnikowe termostatyczne),
- etap trzeci obejmujący pełną hermetyzację instalacji (likwidacja otwartych
naczyń wzbiorczych i zastąpienie ich naczyniami zamkniętymi).
W zmodernizowanej instalacji nie występują ubytki wody, stąd też
wyeliminowana będzie korozja i zarastanie przewodów. Wymiarowanie przewodów w
nowo projektowanych instalacjach powinno uwzględniać jedynie zależności
hydrauliczne, a nie uwzględniać również, jak to miało miejsce dotychczas zarastania
przewodów. W związku z powyższym, szerzej stosowane powinny być mniejsze
średnice rur instalacyjnych tj. 10 mm (3/8"), zwłaszcza jako gałązki grzejnikowe, tym
bardziej, że w większości przypadków zawory tej średnicy posiadają korzystniejsze
parametry regulacyjne i są tańsze.
W przypadku konieczności wymiany całej instalacji na nową należy zastanowić
się nad zastosowaniem całkowicie nowoczesnych rozwiązań polegających na takim jej
poprowadzeniu, aby umożliwiała ona pomiar całkowitej energii dostarczanej do
każdego z mieszkań. Przykładem takiego rozwiązania może być poprowadzenie
pionów instalacyjnych (izolowanych) w klatkach schodowych, skąd prowadzi się
poziome rozprowadzenia do poszczególnych mieszkań. Istnieje wiele nowoczesnych
systemów opartych na rozdzielaczach, które ułatwiają stosowanie takich rozwiązań.
Inną zaletą takiego systemu jest czystość przeprowadzanych prac i mniejsza
uciążliwość dla lokatorów (całkowity brak prac spawalniczych).
Montaż zaworów termostatycznych powinien być bezwzględnie poprzedzony
projektem modernizacji i regulacji wstępnej instalacji. Ma to również wpływ na
obniżenie obliczeniowych temperatur wody, co jest korzystniejsze dla systemu
ciepłowniczego.
W węzłach cieplnych lub kotłowniach konieczne jest zastosowanie urządzeń
automatycznej regulacji. Należą do nich:
- regulatory ciśnienia i różnicy ciśnień, które zapewniają stałość ciśnienia
dyspozycyjnego w węźle, niezależnie od wahań ciśnienia w sieci cieplnej,
- regulatory pogodowe, które regulują wydajność wymienników lub kotłów w zależności
od temperatury powietrza zewnętrznego. Regulatory te dostosowują temperaturę
czynnika grzewczego do temperatury zewnętrznej i utrzymują odpowiednią
temperaturę w mieszkaniu. Istnieje również możliwość zaprogramowania zmiennej
temperatury w pomieszczeniach w czasie, w okresie tygodnia. Bardziej wyrafinowane
rozwiązania pozwalają na ustawianie odpowiedniej temperatury drogą telefoniczną
np. w przypadku nieplanowanego, wcześniejszego powrotu z urlopu.
Obecnie istniejące normy dopuszczają stosowanie wszystkich sugerowanych
rozwiązań, a nawet je zalecają w przypadku wykonywania nowych i modernizowanych
starych instalacjach.
Termomodernizacja
Audyt energetyczny
Warunkiem powodzenia inwestycji termomodernizacyjnej jest prawidłowo wykonany audyt
ekonomiczny oraz wykonanie inwestycji w założonym czasie i przyjętych do analizy cenach. Audyt
obejmuje analizę stanu istniejącego, propozycje rozwiązań usprawniających oraz szczegółową analizę
i ocenę ekonomiczną tych rozwiązań wraz z ich optymalizacją, a także wskazanie metod
sfinansowania przedsięwzięcia.
Wykonanie audytu jest podstawą podjęcia prawidłowej decyzji co do sposobu postępowania w
konkretnym rozpatrywanym przypadku. Czasami dwa podobne budynki wymagają podjęcia całkiem
innych przedsięwzięć modernizacyjnych. Prawidłowa ocena istniejącego zużycia energii i możliwych
oszczędności, a także wyboru optymalnych rozwiązań technicznych umożliwiających obniżenie zużycia
energii zależy w dużej mierze od doświadczenia audytora. Koszt audytu zwraca się jeszcze przed
rozpoczęciem inwestycji, pozwala bowiem na precyzyjne określenie mocy zapotrzebowanej na
ogrzewanie, co umożliwia obniżenie rachunku.
Audyt energetyczny stanowi niezbędny warunek uruchomienia biegu procesu inwestycyjnego,
tj. wykonanie projektów, przetarg na realizację, uruchomienie i ocenę efektów.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

66+6+6+

2 Cards basiek49

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

Create flashcards