Układ Słoneczny

advertisement
Pierwszym poważnym modelem opisującym powstanie Układu Słonecznego był model Kartezjusza
czyli Rene Descartes (1595-1650). Zakładał on, że początkowo Wszechświat wypełniony był materią
i eterem, których wspólny ruch zapoczątkował tworzenie się wirów. Te następnie rozpadały się na
mniejsze, zbierały otaczającą materię i w efekcie utworzyły się poszczególne planety.
Następnie w XVIII wieku zasugerowano (Georges Buffon), że planety powstały na skutek kolizji
Słońca i komety skutkiem czego było wyrwanie części materii ze Słońca. Potem kometę, jako ciało o
zbyt małej masie, zastąpiono blisko przelatującą gwiazdą. Dopiero James H. Jeans i Harold Jeffreys
dopracowali ten model. Według nich w skutek blisko przechodzącej gwiazdy obok Słońca nastąpiło
wyrwanie z niego znacznej ilości materii, uformowanej w kształcie cygara. Z tego tworu miały
uformować się planety.
Wybuchy na Słońcu
Obecnie uważa się, że zarówno wszystkie planety jak i Słońce powstało około 4,5 mld. lat
temu w tym samym czasie. Ogromny obłok materii począł kurczyć się ku centrum pod
wpływem własnej grawitacji. Ponadto centralne części zapadały się szybciej niż części
zewnętrzne. W miarę coraz szybszego zapadania się obłoku, jego rotacja wzrastała zgodnie
z zasadą zachowania momentu pędu. W pewnym momencie powstaje gęsty, szybko
rotujący i ciągle kurczący się w centrum dysk. Jest to dysk protogwiazdowy. W centrum
dysku powstaje protogwiazda. W momencie kiedy wartości ciśnienia i temperatury ustalą
się, ustali się równowaga hydrostatyczna, protogwiazda przestaje się kurczyć,
rozpoczynają się reakcje termojądrowe i powstaje gwiazda - powstało Słońce. Na tym etapie
mamy gwiazdę centralną i rotujący wokół niej w równowadze hydrostatycznej dysk
protoplanetarny. W miarę upływu czasu w dysku protoplanetarnym zaczyna dochodzić do
lokalnych turbulencji, których opis fizyczny jest dosyć skomplikowany. Powstanie małych
lokalnych turbulencji powoduje, że dysk traci stabilność i powstają duże kondensacje
materii, które dały początek planetom. Na koniec dysk protoplastyczny zanikł.
- Wiadomości o Księżycu
- przejście do poprzedniego slajdu
- przejście do następnego slajdu
- wyjście do
podmenu
Proszę kliknąć na wybraną planetę.
Jest to planeta położona najbliżej Słońca.
Nie posiada atmosfery. Powierzchnia
planety jest podobna do powierzchni
Księżyca - występują tam liczne kratery
meteorytowe, urwiska i kaniony. Występują
też równiny, które mogły powstać wskutek
dawnej działalności wulkanicznej albo
z powodu osadzania się pyłu po uderzeniu
meteoru.
Orbita Merkurego jest dość
znacznie wydłużona. Peryhelium znajduje
się w odległości 46 mln km, natomiast
aphelium jest oddalone o 70 mln km
od Słońca.
Średnia odległość od Słońca
57,9 mln km
Okres obiegu wokół Słońca
88 dni ziemskich
Prędkość ruchu orbitalnego
47,9 km/s
Okres obrotu
58,7 dni ziemskich
Średnica równikowa
4876 km
Temperatura na powierzchni
-180° do +430°
Masa (Ziemia=1)
0,055
Grawitacja (Ziemia=1)
0,38
Liczba księżyców
0
Średnia gęstość:
3,34 g/cm3
Druga planeta od Słońca. Większa część powierzchni
planety jest pokryta lawą z powodu silnej działalności
wulkanicznej. Cała planeta jest zasłonięta grubą
warstwą chmur. Warunki panujące na planecie są
ekstremalne: temperatura sięga 480°C, ciśnienie przy
powierzchni wynosi 90 atmosfer, duże ilości kwasu
siarkowego. Poniżej warstwy chmur znajduje się
atmosfera zbudowana w 96 % z dwutlenku węgla, 3.5
% z azotu i 0.5 % z dwutlenku siarki i tlenku węgla.
Wysoka temperatura jest spowodowana obecnością
gęstych chmur (efekt cieplarniany). Generalnie
chmury odbijają większą część promieniowania
słonecznego (co powoduje, ze jest to najjaśniejszy
obiekt na niebie; w maksimum blasku świeci ona
z
jasnością
ok.
-4.5
magnitudo).
Reszta
promieniowania, które przechodzi nie wraca
i ogrzewa powierzchnię planety. Wenus jest jedną
z dwóch planet, która obraca się wokół własnej osi
w kierunku wstecznym.
Średnia odległość od Słońca
Okres obiegu wokół Słońca
108,2 mln km
224,7 dni ziemskich
Prędkość ruchu orbitalnego
35 km/s
Okres obrotu
243 dni ziemskie
Średnica równikowa
12 102 km
Temperatura na powierzchni
480°C
masa (Ziemia=1)
0,81
Grawitacja (Ziemia=1)
0,88
Liczba księżyców
0
Średnia gęstość:
4,7 g/ cm3
Ziemia składa się z warstw:
•Skorupa (0-40 km) - cieńsza pod oceanami
a grubsza pod kontynentami
•Płaszcz zewnętrzny (10-400 km)
•Strefy przejściowe (400-650 km)
•Płaszcz wewnętrzny (650-2890 km)
•Jądro zewnętrzne (2890-5150 km)
•Jądro wewnętrzne (5150-6378 km)
Płaszcze ziemski jest podzielony na kilka płyt.
Jądro jest zbudowane głównie z żelaza z domieszkami
niklu. Temperatura w centrum jądra osiąga wartość
do 7200°C i składa się prawdopodobnie z żelaza i niklu.
Cała Ziemia składa się z żelaza (34,6 %), tlenu (29,5%),
krzemu (15,2 %), magnezu (12,7%), niklu (2,4%), siarki
(1,9%) i tytanu (0,05%).
Powierzchnia Ziemi jest młoda. W 70% pokryta
jest wodą. Ziemia jest jedynym ciałem w Układzie
Słonecznym,
na której może istnieć woda w stanie płynnym.
Atmosfera Ziemi składa się z azotu, tlenu, argonu,
dwutlenku węgla. Obecność dwutlenku węgla
w atmosferze odgrywa znaczną rolę w procesie efektu
cieplarnianego.
Średnia odległość od Słońca:
149 578 870 km (1 AU)
Średnica:
12 756 km
masa:
5,976*1024 kg
Okres obrotu:
23,93 godziny
Okres obiegu:
1 rok
Średnia gęstość:
5,52 g/cm3
Grawitacja (równik):
9,78 m/s2
Średnia Prędkość obiegu:
29,79 km/s
Ilość satelitów:
1
średnia odległość od Ziemi
mimośród orbity
średnica równikowa
średnia gęstość
temperatura
384 400 km
0,055
3 476 km
3,354 g/cm3
od -160°C do +130°C
Księżyc
jest
naturalnym
satelitą
Ziemi.
Powierzchnia Księżyca jest usiana kraterami
pouderzeniowymi. Posiada również duże płaskie
powierzchnie. Praktycznie nie posiada atmosfery.
Księżyc (tak samo jak Słońce)
jest odpowiedzialny za występowanie tzw. pływów.
Efekt ten można łatwo zauważyć przy brzegach
mórz
i oceanów (przypływy). Obserwujemy wtedy
podnoszenie się i opadanie wody. Trudniej jest
zaobserwować ruchy skorupy ziemskiej. Generalnie
efekt pływów jest spowodowany siłą grawitacyjną z
jaką Księżyc działa na Ziemię.
Księżyc nie świeci własnym światłem, ale odbitym.
Ponieważ Księżyc obiega Ziemię i jest zwrócony do
niej tylko jedną, tą samą stroną, jego oświetlenie się
zmienia. Efektem obserwacyjnym są fazy. Pierwsza
faza (kwadra) zachodzi w momencie, gdy kształt
powierzchni przypomina literę D, następną fazę
nazywamy pełnią (powierzchnia Księżyca jest w
całości oświetlona), w trzecia fazie (kwadrze)
powierzchnia Księżyca przypomina literę C i w
ostatniej fazie - nowiu - Słońce oświetla
niewidoczną z Ziemi stronę Księżyca. W momencie
kiedy Księżyc przechodzi przez cień Ziemi, mamy
do czynienia ze zjawiskiem zaćmienia Księżyca.
Zaćmienie częściowe występuje wtedy, kiedy na
fragment powierzchni Księżyca jest rzucony cień, a
zaćmienie całkowite - gdy cały Księżyc przechodzi
przez cień Ziemi.
Druga planeta od Słońca. Większa część
powierzchni planety jest pokryta lawą z powodu
silnej działalności wulkanicznej. Cała planeta jest
zasłonięta grubą warstwą chmur. Warunki panujące
na planecie są ekstremalne: temperatura sięga
480°C, ciśnienie przy powierzchni wynosi
90 atmosfer, duże ilości kwasu siarkowego. Poniżej
warstwy chmur znajduje się atmosfera zbudowana
w 96 % z dwutlenku węgla, 3.5 % z azotu i 0.5 %
z dwutlenku siarki i tlenku węgla. Wysoka
temperatura jest spowodowana obecnością gęstych
chmur (efekt cieplarniany). Generalnie chmury
odbijają
większą
część
promieniowania
słonecznego (co powoduje, ze jest to najjaśniejszy
obiekt na niebie; w maksimum blasku świeci ona z
jasnością
ok.
-4.5
magnitudo).
Reszta
promieniowania, które przechodzi nie wraca
i ogrzewa powierzchnię planety.
Wenus jest jedną z dwóch planet, która obraca się
wokół własnej osi w kierunku wstecznym.
Średnia odległość od Słońca
Okres obiegu wokół Słońca
Prędkość ruchu orbitalnego
Okres obrotu
Średnica równikowa
Temperatura na powierzchni
masa (Ziemia=1)
Grawitacja (Ziemia=1)
Liczba księżyców
Średnia gęstość:
108,2 mln km
224,7 dni ziemskich
35 km/s
243 dni ziemskie
12 102 km
480°C
0,81
0,88
0
4,7 g/ cm3
Średnia odległość od Słońca
1427 mln km
Okres obiegu wokół Słońca
29,46 lat ziemskich
Temperatura w górnej warstwie
chmur
Masa (Ziemia=1)
Prędkość orbitalna
9,6 km/s
Grawitacja (Ziemia=1)
0,93
Okres obrotu
10,23 h
Liczba księżyców
18
Średnica równikowa
120 536 km
Średnia gęstość:
0,68 g/cm3
-180°C
95
Saturn jest drugą, pod względem wielkości, planetą. Jego budowa jest bardzo podobna do Jowisza. Składa się
głównie z wodoru (94 %) oraz helu z domieszkami wody, metanu i amoniaku (6 %). Występują również wiatry
o dużych prędkościach. To co wyróżnia Saturna to pierścienie otaczające planetę. Są one zbudowane
z niewielkich skalno - lodowych brył. Pierścieni jest 7 i nazwano je D C B A F G E licząc w kolejności
od powierzchni planety. Grubość pierścieni sięga zaledwie 200 metrów, a promień wynosi około 270 tys. km.
Pomiędzy pierścieniami B i A występuje tzw. przerwa Cassiniego. Pochodzenie pierścieni nie jest do końca
wyjaśnione. Mogły one powstać w trakcie formowania się planety. Jedna z teorii mówi też, że pierścienie mogły
powstać na skutek rozerwania jednego z księżyców przez siły pływowe planety w momencie, kiedy księżyc
przekroczył granice Roche'a (najmniejsza odległość od planety w jakiej może poruszać się satelita).
Jowisz jest największą planetą w naszym
Układzie. Jego masa przewyższa prawie
dwukrotnie masę wszystkich pozostałych
planet razem. Powierzchnia Jowisza nie jest
stała, ale składa się prawie wyłącznie z gazu.
Składa się on w 90 % z wodoru i w 10 %
z helu + niewielkiej ilości wody, metanu
i amoniaku. Prawdopodobnie w centrum
planety znajduje się skaliste jądro o masie
około 15 mas Ziemi. W atmosferze Jowisza
wieją wiatry o prędkościach dochodzących do
600 km/h. Najpotężniejszym huraganem na
planecie obserwowanym już od przeszło 300
lat jest tzw. Wielka Czerwona Plama. Jowisz
jako jedyna planeta wypromieniowuje więcej
energii niż pochłania. Jest to związane przede
wszystkim ze zjawiskiem konwekcji ciepła,
czyli unoszeniem ciepła z niższych partii
atmosfery
ku
partiom
wyższym
spowodowanym różnicami temperatury
na różnych głębokościach. Ponadto Jowisz
jest
otoczony
niewielkim
pierścieniem
składającym się z bardzo małych odłamków
skalnych. Temperatura zewnętrznych warstw
powierzchni Jowisza wynosi -100°C -140°C.
średnia odległość od Słońca:
778 330 000 km (5,2 AU)
średnica (Ziemia=1):
11,19
masa (Ziemia=1)
317,84
okres obrotu:
9,9 godziny
okres obiegu:
11,86 roku
średnia gęstość:
1,32 g/cm3
grawitacja (równik):
23,12 m/s2
średnia prędkość obiegu:
13,07 km/s
Ilość satelitów:
16
średnia odległość od Słońca:
2 870 990 000 km (19,21 AU)
średnica:
51 118 km
masa:
8,6*1025 kg
okres obrotu:
17,2 godziny
okres obiegu:
84,01 lata
średnia gęstość:
1,31 g/ cm3
grawitacja (równik):
8,69 m/ s2
średnia prędkość obiegu:
6,82 km/s
liczba satelitów:
15
Uran w ok. 85% składa się ze skał i lodu.
15% stanowi wodór i odrobina helu. Uran
praktycznie nie posiada jądra - jego
zewnętrzna budowa jest bardzo podobna
do budowy wnętrza planety. Atmosfera
Urana składa się w 83% z wodoru, 15%
z helu i ok. 2% metanu. Obecność metanu
nadaje planecie niebieskawy odcień.
Temperatura na powierzchni wynosi 210°C.
Ewenementem jest fakt, że jeden
z biegunów jest niemal dokładnie
skierowany w kierunku Słońca.
W przeciwieństwie do innych planet, Uran
"toczy" się po swojej orbicie. Podobnie jak
inne planety gazowo - pyłowe posiada 11
otaczających go pierścieni. Wszystkie
składają się z ciemnej materii.
Neptun składa się z brył skalno - lodowych oraz w
15 % z wodoru i helu. Posiada jądro o masie
zbliżonej do masy Ziemi. Posiada również
atmosferę złożoną głównie z wodoru, helu
i niewielkich ilości metanu (stąd kolor niebieski
planety). Wiatry jakie wieją w jego atmosferze
dochodzą do 2000 km/h. Atmosfera planety
przejawia bardzo dużą aktywność o czym może
świadczyć pojawianie się ogromnych cyklonów.
Neptun obraca się wokół osi o podobnym kącie
nachylenia co Ziemia. Wokół planety rozciąga się
szeroki lecz cienki pierścień Galle'a, dalej znajduje
się
gruby pierścień Verriera a najbardziej
wysuniętym na zewnątrz jest cienki pierścień
Adamsa.
Ciekawą cechą tej planety jest to, że jej orbita
przecina się z orbitą Plutona. Tak więc co jakiś
czas Neptun jest najdalszą planetą w naszym
Układzie.
średnia odległość od Słońca:
4504000000 km (30 AU)
średnica:
49 528 km
masa:
1,02*1026 kg
okres obrotu:
16,1 godziny
okres obiegu:
164,78 lata
średnia gęstość:
1,63 g/ cm3
grawitacja (równik):
11 m/ s2
śr. prędkość obiegu:
5,48 km/s
Ilość satelitów:
8
Słońce jest ogromną kulą nadzwyczaj gęstego i rozpalonego
gazu. W przeważającej części składa się z wodoru (72%)
i helu (27%). Występują też śladowe ilości tlenu, węgla i azotu.
Słońce znajduje się w równowadze hydrostatycznej dzięki sile
grawitacji oraz przeciwstawiającej się jej sile ciśnienia gazu
i fotonów. W centrum znajduje się jądro, w którym ciśnienie
gazu jest rzędu 106 Pa, a temperatura wynosi około 17 mln°C.
Są to warunki, w których następują reakcje termojądrowe
zamiany wodoru w hel. Polegają one na łączeniu się czterech
jąder wodoru w jedno jądro helu. Uwalniana w ten sposób
energia jest przenoszona w górę na drodze promienistej
(przez uwalniane fotony). W górnych warstwach mechanizm
promienisty przestaje być wydajny i przenoszenie energii
odbywa się na drodze konwektywnej. Energia jest
przenoszona wraz z materią. Warstwy gorącej materii idą ku
górze i równocześnie chłodniejsze warstwy opadają.
Następują ruchy turbulentne wynoszące energię do góry.
Warstwa konwektywna w sposób płynny przechodzi
w atmosferę. Stąd promieniowanie może bez większych
przeszkód opuścić Słońce.
średnia równikowa
średnia odległość od Ziemi
masa
średnia gęstość
czas obrotu wokół osi
temperatura fotosfery
1,392 mln km
149 mln km
1,983*1033 kg
1,41 g/cm3
25 dni i 9 godz.
6000°C
Atmosferę słoneczną można podzielić
na:
fotosferę,
chromosferę,
warstwę
przejściową
i koronę słoneczną.
W fotosferze temperatura spada do ok. 4500°C.
W chromosferze natomiast temperatura rośnie
wraz z wysokością. Po przejściu przez strefę
przejściową osiąga 1 mln stopni. Z korony
następuje ciągły wypływ materii - w ciągu 1
sekundy następuje wypływ około 4 mln ton
masy. Materia unoszona jest poprzez wiatr
słoneczny. W całej atmosferze Słońca dochodzi
do wielu zjawisk, takich jak powstawanie granul
w fotosferze, plam słonecznych,
a w chromosferze proturberancji i rozbłysków.
Intensywność tych zjawisk zmienia
się okresowo co 11 lat.
Z teorii ewolucji wynika, że Słońce jeszcze
przez kilka miliardów lat będzie spalać wodór
w hel w jądrze. Po wyczerpaniu się wodoru
jądro zacznie się kurczyć, a otoczka będzie się
powiększać. Powstanie czerwony olbrzym.
W pewnym momencie jądro nie będzie w stanie
dłużej utrzymać otoczki, która zostanie
odrzucona i Słońce stanie się białym karłem.
temperatura wewnątrz
17 mln°C
prędkość ucieczki
620 km/s
wielkość gwiazdowa
26,84 mag
absolutna wielkość gwiazdowa
4,73 mag
odległość od środka Galaktyki
26 000 lat świetlnych
okres obiegu dookoła środka Galaktyki
prędkość ruchu dookoła środka Galaktyki
180 mld lat
250 km/s
Każda gwiazda powstaje z olbrzymich obłoków
gazowo-pyłowych. Na początku obłok taki
kurczy się do momentu, aż w jego wnętrzu
temperatura
wzrośnie
do
wartości
umożliwiającej rozpoczęcie spalania wodoru w
hel. Proces kurczenia się ustaje i gwiazda
rozpoczyna swoje życie - osiąga tzw. wiek
zerowy i znajduje się na ciągu głównym na
diagramie HR. W trakcie spalania wodoru
gwiazda nieznacznie zwiększa swoją jasność
i zmniejsza się jej temperatura. Kiedy w jądrze
zabraknie paliwa
wodorowego,
gwiazda
zaczyna się kurczyć, kurczenie się gwiazd
powoduje wzrost temperatury i zaczynają się
reakcje
w obszarach wokół jądra. Teraz gwiazda składa
się z helowego jądra, cienkiej otoczki w której
zachodzą reakcje jądrowe i otoczki wodorowej.
W miarę spalania się wodoru w otoczce jądro
zaczyna się zapadać, a otoczka rozszerzać.
Gwiazda zwiększa swe rozmiary, temperatura
zmniejsza się i powstaje czerwony olbrzym.
Jądro kurczy się tak długo, aż osiągnie
temperaturę 108K wtedy następuje tzw. błysk
helowy, czyli rozpoczyna się proces spalania
helu w węgiel.
Wybuch gazu wokół
zapadającej się gwiazdy
Dalsza ewolucja zależy od masy
gwiazdy. Jądro węglowe może
powstać tylko
w gwiazdach o masie większej niż
1,2 M¤. Gwiazdy o mniejszych
masach poprzestają na jądrze
helowym. Jądro helowe będzie się
kurczyć, aż do momentu, kiedy
ciśnienie zdegenerowanego gazu
elektronowego nie powstrzyma tego
procesu. Powstanie biały karzeł.
Jednocześnie otoczka, która cały
czas oddalała się od jądra, odłączy
się i powstanie mgławica planetarna.
Gwiazdy o masach 1,2-2,5 M¤
wytwarzają jądro węglowe. Pomału
będą ustawać reakcje spalania helu
w węgiel w jądrze i wodoru w hel w
otaczających
jądro
warstwach.
Jednocześnie gwiazda, na skutek
niestabilności, będzie tracić masę
poprzez wypływ bądź też przez
odrzucenie części otoczki tak długo,
aż
końcowa
masa
gwiazdy
przekroczy wartość 1,4 M¤. Wtedy
gwiazda stanie się stygnącym białym
karłem.
Biały karzeł w galaktyce
NGC 2440
W gwiazdach bardziej masywnych niż 2,5 M¤ jądro
węglowe zaczyna się kurczyć, aż osiągnie temperaturę
około 8*108 K. Wtedy następują reakcje przemiany
neonu, następnie tlenu, krzemu i na końcu żelaza.
Proces spalania się kolejnych pierwiastków przechodzi
z warstwy niższej do wyższej.
Ostatecznie w masywnych gwiazdach tworzy się jądro
żelazowo - niklowe. Jądro pozostanie stabilne tak długo,
dopóki
siły
grawitacyjne
i
ciśnienie
gazu
zdegenerowanych elektronów pozostają w równowadze.
Kiedy jądro uzyska masę 1,4 M nastąpi rozpad żelaza
na hel i neutrony oraz wystąpi proces przechwytu
elektronów przez jądra żelaza i niklu (odwrotny rozpad
beta). Zmniejszy się ciśnienie gazu, obniży się
temperatura jądra, nastąpi zachwianie równowagi
pomiędzy ciśnieniem gazu i siłą grawitacji. Jądro bardzo
gwałtownie zmniejszy swoje rozmiary (implozja).
Gęstość jądra jest teraz równa gęstości materii jądrowej.
W tym czasie kolejne warstwy gwiazdy zaczną opadać
na jądro i zostaną odbite. Efekt ten następuje lawinowo.
Następuje wybuch supernowej i powstaje pulsar gwiazda neutronowa. Cały powyższy opis zachowania
się gwiazdy po utracie stabilności trwa około 0,1 sek.
W przypadku, kiedy masa gwiazdy przekracza 8 M
powyższa sytuacja przebiega prawie tak samo, z tą
różnicą, że zapadające się jądro nie jest w stanie
przeciwstawić się sile zapadających się kolejnych
warstw gwiazdy. Prowadzi to do dalszego wzrostu masy
jądra i kolapsu (zapadnięcia się) gwiazdy. Powstaje
czarna dziura.
Czarna dziura w centrum galaktyki
NGC 4438
Podstawowe informacje na temat gwiazd uzyskuje się poprzez badanie ich widm uzyskanych podczas
obserwacji. Na podstawie widm można określić temperaturę zewnętrznych warstw gwiazd, skład
chemiczny, gęstość
i ciśnienie. Na podstawie danych uzyskanych w obserwatorium Uniwersytetu Harwardzkiego panowie
Morgan
i Keenan zaproponowali dwuwymiarowy system klasyfikacji widm. System ten jest stosowany do dziś
i nosi nazwę - system MK. W systemie tym każdej gwieździe jest przypisany typ widmowy i klasa jasności.
Ponadto każdy z siedmiu typów głównych dzieli się
na 10 podtypów oznaczonych cyframi od 0 do 9.
Klasy jasności, które są charakteryzowane przez
jasność absolutną dzieli się na:
•Nadolbrzymy
•Jasne olbrzymy
•Olbrzymy
•Podolbrzymy
•Karły
•Podkarły
•Białe karły
Gwiazda WR124
z gwiazdozbioru Strzelca
Gwiazda neutronowa powstaje na skutek
rozpadnięcia się zdegenerowanego jądra
gwiazdy
supernowej.
Na
początku
powstania temperatura gwiazdy neutronowej
przekracza 1010 K. Ponieważ gwiazda nie
posiada żadnych źródeł promieniowania,
stygnie dosyć szybko. Najpierw ciepło
tracone jest poprzez zjawisko emisji par
neutrino - antyneutrino, a następnie
na drodze promieniowania termicznego.
Podczas wybuchu supernowej, powstała
gwiazda neutronowa zachowuje cały
moment pędu pierwotnej gwiazdy
co powoduje jej bardzo szybką rotację.
Ponadto następuje znaczny wzrost pola
magnetycznego (od 1012 Gausów). Istnienie
tak silnego pola magnetycznego
i jednocześnie ogromnej rotacji powoduje
powstanie wokół gwiazdy magnetosfery.
Opis zjawisk zachodzących
w magnetosferze jest dosyć skomplikowany.
Ograniczymy się tylko do stwierdzenia, że
w silnym polu magnetycznym poruszają się
naładowane cząstki. Ich ruchom towarzyszy
określona
emisja
promieniowania
elektromagnetycznego. Okres impulsów
promieniowania może zmieniać się
od ułamka sekundy do kilku sekund. Taki
model pozwala zrozumieć główne cechy
pulsara. Obiekty takie zostały wykryte
w 1967 roku przez zespół A. Hewisha na
drodze radiowej.
Pulsar w mgławicy
Kraba
Paulina Szczepaniak – dozór nad wykonaniem prezentacji
i informacje o gwizdach
Paulina Rucińska – dział o Planetach
Agnieszka Gruszka – dział o Gwiazdach
Marcin Sczepaniak – dział o Układzie Planetarnym
W skład Układu Planetarnego wchodzą: Słońce, 9 planet, 66 księżyców, planetoidy, komety,
materia międzyplanetarna.
Słońce jest centralną gwiazdą układu. Obiega je
9 planet po orbitach eliptycznych. Planety można
podzielić na dwie grupy: planety wewnętrzne
(Merkury, Wenus, Ziemia, Mars) i planety
zewnętrzne (Jowisz, Saturn, Uran, Neptun,
Pluton). Planety zewnętrzne i wewnętrzne
są oddzielone od siebie pasem planetoid.
Orbity planet są bardzo zbliżone do orbit
kołowych (z wyjątkiem Merkurego i Plutona).
Leżą one mniej więcej w płaszczyźnie ekliptyki.
Jedynie orbita Plutona jest odchylona
od ekliptyki o około 10°. Wszystkie planety
obiegają Słońce w kierunku przeciwnym do
ruchu wskazówek zegara. Większość planet
wiruje też wokół własnej osi. Wyjątek stanowią
Wenus, Uran i Pluton.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

Create flashcards