CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO 1. NAZWA

advertisement
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1.
NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Bicalex, 50 mg, tabletki powlekane
2.
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka zawiera 50 mg bikalutamidu (Bicalutamidum).
Substancja pomocnicza: każda tabletka zawiera 60,44 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3.
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka powlekana.
Biała, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana, z wytłoczeniem BCM50 po jednej stronie.
4.
SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE
4.1
Wskazania do stosowania
Leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w połączeniu z terapią analogiem hormonu
uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH) lub kastracją chirurgiczną.
4.2
Dawkowanie i sposób podawania
Mężczyźni dorośli, również w podeszłym wieku: jedna tabletka 50 mg doustnie, raz na dobę,
niezależnie od posiłków, zawsze o tej samej porze (zazwyczaj rano lub wieczorem).
Tabletki należy połykać w całości popijając płynem.
Stosowanie bikalutamidu powinno zostać rozpoczęte co najmniej na 3 dni przed rozpoczęciem
leczenia analogiem LHRH lub jednocześnie z przeprowadzeniem kastracji chirurgicznej.
Dzieci i młodzież
Bikalutamid nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży.
Pacjenci z niewydolnością nerek
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki leku u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Nie ma
doświadczenia w stosowaniu bikalutamidu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens
kreatyniny < 30 ml/min).
Pacjenci z niewydolnością wątroby
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki leku u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności
wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może
dochodzić do kumulacji produktu leczniczego (patrz punkt 4.4).
1
4.3
Przeciwwskazania
Stosowanie bikalutamidu jest przeciwwskazane u kobiet i dzieci.
Bikalutamidu nie wolno podawać u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub
którąkolwiek substancję pomocniczą.
Stosowanie bikalutamidu jednocześnie z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).
4.4
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się pod bezpośrednim nadzorem lekarza specjalisty.
Bikalutamid jest szeroko metabolizowany w wątrobie. Z badań wynika, że jego wydalanie może być
wolniejsze u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, co może prowadzić do
zwiększonej kumulacji bikalutamidu. Dlatego bikalutamid należy stosować ostrożnie u pacjentów z
umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Ze względu na możliwość wystąpienia zaburzeń czynności wątroby należy rozważyć okresowe
badanie czynności wątroby. Wystąpienia większości zmian można się spodziewać w okresie
pierwszych 6 miesięcy terapii bikalutamidem.
Rzadko obserwowano ciężkie zaburzenia czynności wątroby w trakcie stosowania bikalutamidu (patrz
punkt 4.8). W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń należy przerwać terapię bikalutamidem.
U pacjentów leczonych agonistami LHRH obserwowano zmniejszenie tolerancji glukozy. Może to
objawiać się cukrzycą lub zmniejszeniem kontroli glikemii u pacjentów ze stanem
przedcukrzycowym. Dlatego należy rozważyć monitorowanie glukozy we krwi u pacjentów leczonych
bikalutamidem z agonistami LHRH.
Bikalutamid hamuje cytochrom P450 (CYP3A4), dlatego powinien być ostrożnie stosowany z lekami
metabolizowanymi szczególnie przez cytochrom CYP 3A4 (patrz punkty 4.3 i 4.5).
Tabletki powlekane Bicalex 50 mg zawierają laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub
zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
4.5
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Nie wykazano istnienia interakcji farmakodynamicznych lub farmakokinetycznych między
bikalutamidem a analogami LHRH.
Z badań in vitro wynika, że (R)-enancjomer bikalutamidu jest inhibitorem izoenzymu CYP 3A4, z
jednoczesnym słabszym działaniem hamującym aktywność CYP 2C9, 2C19 oraz 2D6.
Chociaż badania kliniczne z użyciem antypiryny jako markera aktywności cytochromu P450 (CYP)
nie wykazały potencjalnej interakcji z bikalutamidem, średnie AUC midazolamu wzrosło o ok. 80%
po jednoczesnym podawaniu bikalutamidu przez 28 dni. Taki wzrost może mieć znaczenie w
przypadku stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Dlatego też jest przeciwwskazane
stosowanie bikalutamidu jednocześnie z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem (patrz punkt 4.3) i
należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu ze
związkami takimi jak cyklosporyna i leki blokujące kanał wapniowy. Wskazane może być
2
zmniejszenie dawki wymienionych leków, szczególnie jeśli istnieje dowód nasilenia działania leku lub
wystąpienia działań niepożądanych. W przypadku stosowania cyklosporyny zaleca się kontrolowanie
jej stężenia we krwi oraz monitorowanie stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania lub po
zakończeniu leczenia bikalutamidem.
Należy zachować ostrożność podczas podawania bikalutamidu pacjentom jednocześnie przyjmującym
produkty lecznicze, które hamują procesy utleniania w wątrobie, np.: cymetydyna lub ketokonazol, ze
względu na możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu, co teoretycznie może prowadzić do
zwiększenia działań niepożądanych.
Badania in vitro wykazały, że bikalutamid może wypierać warfarynę, pochodną kumaryny o działaniu
przeciwzakrzepowym, z połączeń z białkami osocza. W przypadku rozpoczęcia terapii bikalutamidem
u pacjentów jednocześnie przyjmujących pochodne kumaryny o działaniu przeciwzakrzepowym
zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego.
4.6
Ciąża i laktacja
Bikalutamid jest przeciwwskazany u kobiet i nie wolno go podawać kobietom w ciąży ani matkom
karmiącym.
4.7
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
mechanicznych w ruchu
Jest mało prawdopodobne, aby bikalutamid wywierał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Należy jednak zaznaczyć, iż
czasami może wystąpić senność. Każdy pacjent, u którego wystąpią opisane objawy powinien
zachować szczególną ostrożność.
4.8
Działania niepożądane
W tym punkcie działania niepożądane zostały sklasyfikowane następująco: bardzo często (≥ 1/10);
często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1 000);
bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).
Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych
Klasyfikacja układów i
narządów
Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Zaburzenia układu
immunologicznego
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Zaburzenia psychiczne
Zaburzenia układu nerwowego
Zaburzenia naczyniowe
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia
Częstość
Bardzo często
Niezbyt często
Bikalutamid 50 mg
(+analog LHRH)
Niedokrwistość
Reakcje nadwrażliwości (w tym
obrzęk naczynioruchowy i
pokrzywka)
Brak łaknienia
Często
Często
Bardzo często
Często
Bardzo często
Niezbyt często
Obniżone libido, depresja
Zawroty głowy
Senność
Uderzenia gorąca
Śródmiąższowa choroba płuc.
Zgłaszano zejścia śmiertelne.
3
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Często
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Zaburzenia układu rozrodczego i
piersi
Bardzo często
Ból w nadbrzuszu, zaparcia,
nudności
Niestrawność, wzdęcia
Zaburzenia czynności wątroby
(w tym podwyższona aktywność
aminotransferaz, cholestaza,
żółtaczka/zaburzenia wątroby i
dróg żółciowych a
Niewydolność wątroby b .
Zgłaszano przypadki śmiertelne.
Wypadanie włosów, nadmierne
owłosienie/ponowne wyrastanie
włosów, suchość skóry, świąd
wysypka
Krwiomocz
Bardzo często
Ginekomastia i tkliwość piersi c
Często
Bardzo często
Impotencja
Osłabienie, obrzęki
Często
Często
Ból w klatce piersiowej
Zwiększenie masy ciała
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Bardzo często
Często
Często
Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Badania diagnostyczne
Zaburzenia czynności wątroby rzadko mają nasilenie ciężkie i najczęściej były przemijające,
ustępujące lub ulegające poprawie w czasie kontynuacji leczenia lub po jego przerwaniu
b
Niewydolność wątroby występuje rzadko u pacjentów leczonych bikalutamidem, nie ma jednak
pewności co do istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jej występowaniem, a
przyjmowaniem bikalutamidu. Zaleca się okresowe badanie parametrów czynności wątroby (patrz
również punkt 4.4).
c
Może być zmniejszone w przypadku jednoczesnej kastracji.
a
Dodatkowo, w badaniach klinicznych podczas leczenia bikalutamidem z analogiem LHRH,
występowała niewydolność serca (jako możliwe działanie niepożądane w opinii badaczy-klinicystów,
z częstotliwością >1%). Nie potwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z tym leczeniem.
4.9
Przedawkowanie
Brak doświadczenia związanego z przedawkowaniem u ludzi. Brak specyficznego antidotum; należy
zastosować leczenie objawowe. Zastosowanie dializy może nie przynieść spodziewanej poprawy,
ponieważ bikalutamid silnie wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany w moczu w postaci
niezmienionej. Zalecane jest ogólne postępowanie podtrzymujące z częstym monitorowaniem funkcji
życiowych.
5.
WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1
Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: antyandrogeny, Kod ATC: L02BB03
Bikalutamid jest niesteroidowym antyandrogenem nie wykazującym innej aktywności endokrynnej.
Bikalutamid wiąże się z typem dzikim lub normalnym receptora androgenowego, nie powodując
4
ekspresji genu; w ten sposób hamuje stymulację androgenową. W wyniku zahamowania stymulacji
androgenowej dochodzi do regresji guza gruczołu krokowego. Od strony klinicznej, przerwanie
stosowania bikalutamidu u niektórych pacjentów może prowadzić do wystąpienia „zespołu
odstawienia antyandrogenów”.
Bikalutamid jest racematem. Aktywność antyandrogenową wykazuje prawie wyłącznie jego (R)enancjomer.
5.2
Właściwości farmakokinetyczne
Bikalutamid jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Nie ma dowodów o znaczeniu klinicznym
na to, że pokarm wpływa na jego biodostępność.
(S)-enancjomer jest szybko wydalany w porównaniu z (R)-enancjomerem, którego okres półtrwania
wynosi około 1 tygodnia.
W wyniku regularnego podawania bikalutamidu, stężenie (R)-enancjomeru w osoczu krwi zwiększa
się 10-krotnie w porównaniu z (S)-enancjomerem, co jest spowodowane wydłużeniem okresu
półtrwania.
W wyniku podawania bikalutamidu w dawce dobowej 50 mg, stężenie (R)-enancjomeru w osoczu w
stanie stacjonarnym osiąga poziom 9 μg/ml. Spośród całkowitej liczby enancjomerów obecnych w
osoczu w stanie stacjonarnym, 99% stanowi (R)-enancjomer, który odgrywa dominującą rolę w
działaniu terapeutycznym.
Farmakokinetyka (R)-enancjomeru nie zależy od wieku pacjenta, czynności nerek, łagodnych i
umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby. Udowodniono, że ciężka niewydolność wątroby
powoduje wolniejszą eliminację (R)-enancjomeru.
Bikalutamid silnie wiąże się z białkami osocza (mieszanina racemiczna 96%, (R)-enancjomer 99,6 %)
i jest intensywnie metabolizowany (poprzez utlenianie i sprzęganie z kwasem glukuronowym). Jego
metabolity są wydalane poprzez nerki i z żółcią w przybliżeniu w równych proporcjach.
Na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych stwierdzono, iż średnie stężenie (R)-enancjomeru
w nasieniu mężczyzn przyjmujących 150 mg bikalutamidu wynosiło 4,9 μg/ml. Ilość bikalutamidu
potencjalnie przekazywana partnerce podczas stosunku jest niska i wynosi około 0,3 μg/kg. Jest to
wartość niższa od tej, która wywołuje zmiany u potomstwa zwierząt laboratoryjnych.
5.3
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach eksperymentalnych u ludzi i na zwierzętach, bikalutamid jest czystym i silnym
antagonistą receptora androgenowego. Głównym drugorzędowym działaniem farmakologicznym jest
indukcja mieszanej, zależnej od CYP 450 aktywności oksydaz w wątrobie. Nie obserwowano indukcji
enzymów u ludzi. Zmiany w organach docelowych u zwierząt są jednoznacznie związane z
pierwszorzędowym i drugorzędowym działaniem farmakologicznym bikalutamidu. Zmiany te
obejmują zanik tkanek zależnych od androgenów; rozwój gruczolaków pęcherzykowych tarczycy,
rozrost komórek Leydiga i hepatocytów oraz rozwój nowotworów lub raków z nich się wywodzących;
zaburzenia różnicowania płciowego u potomstwa płci męskiej; odwracalne zaburzenie płodności u
mężczyzn. Badania genotoksyczności nie wykazały jakiegokolwiek działania mutagennego
bikalutamidu. Uważa się, że żadne z niepożądanych działań leku obserwowanych u zwierząt nie ma
znaczenia w leczeniu pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego.
6.
DANE FARMACEUTYCZNE
6.1
Wykaz substancji pomocniczych
5
Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Powidon K-29/32
Krospowidon (Typ A)
Sodu laurylosiarczan
Magnezu stearynian
Otoczka tabletki
Laktoza jednowodna
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 4000
6.2
Niezgodności farmaceutyczne
Nie dotyczy.
6.3
Okres trwałości
5 lat.
6.4
Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Ten produkt leczniczy nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.
6.5
Rodzaj i zawartość opakowania
Blister PVC/PE/PVDC/Al, pudełko tekturowe.
Opakowanie zawiera 5, 7, 10, 14, 20, 28, 30, 40, 50, 56, 80, 84, 90, 98, 100, 140, 200 lub 280 tabletek.
Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6
Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania
Brak szczególnych wymagań.
7.
PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Medana Pharma SA
ul. Władysława Łokietka 10
98-200 Sieradz
8.
NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 18000
9.
DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 28.03.2011r.
6
10.
DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 28.03.2011r.
7
Download
Random flashcards
ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

66+6+6+

2 Cards basiek49

Prace Magisterskie

2 Cards Pisanie PRAC

Create flashcards