Eklezjologia - INKA - I-Libri

advertisement
Eklezjologia.doc
(322 KB) Pobierz
1
W teologii katolickiej jest jednym z podstawowych traktatów.
Rodzaje
dogmatyczna - czyli właściwa. Ujmuje Kościół z punktu widzenia dogmatyki.
apologetyczna - niekiedy nie odróżniana od dogmatycznej. Próbuje udowodnić boskie
pochodzenie Kościoła.
kanonistyczna - dopatruje się relacji między Kościołem jako misterium a jego prawem.
pastoralna - widzi Kościół jako misterium miłości Boga urzeczywistniające się przez
przepowiadanie słowa Bożego, katechizację i sakramenty.
socjalna - podkreśla społeczny i publiczny wymiar Kościoła.
liturgiczna - widzi realizację Kościoła w życiu chrześcijan przez liturgię, przede wszystkim
przez Eucharystię.
moralna - ujmuje Kościół w kluczu etyczno-moralnym jako miernik norm postępowania
człowieka.
Metody
aprioryczna - inaczej pisteologiczna (gr. pistis - wiara). Wychodzi od wiary, w jej świetle
bada Biblię i Tradycję i na tej podstawie próbuje wydobyć prawdziwy obraz Kościoła.
znamion - identyfikuje Kościół na podstawie jego cech (znamion): jedności, świętości,
powszechności i apostolskości.
fenomenologiczna - albo empiryczna. Próbuje ujmować Kościół tak, jak jawił się on
pierwszym chrześcijanom.
historyczna - widzi Kościół w kontekście wszystkich wymiarów historii ludzkiej i dziejów
zbawienia. Wychodzi od historycznego fenomenu Jezusa Chrystusa oraz obecności Ducha Świętego
w historii ludzkiej.
personalistyczna - widzi Kościół jako wielkość osobową, która realizuje się w przestrzeni
osobowej i międzyosobowej.
EKLEZJOLOGIA
1
ROZDZIAŁ I. GENEZA KOŚCIOŁA
1. PRZYMIERZE
1
1
2. NOWE PRZYMIERZE
3
3. RELACJA MIĘDZY STARYM I NOWYM PRZYMIERZEM
4. KRÓLESTWO
4
5
5. KOŚCIÓŁ JAKO NOWY LUD BOŻY
7
A. Historyczna zmiana perspektyw
7
B. Skrypturystyczne podstawy teologii Ludu Bożego
6. USTANOWIENIE KOŚCIOŁA
10
13
A. Przygotowanie
13
B. Ustanowienie
15
C. Kościół w świadomości pierwszej gminy chrześcijańskiej
ROZDZIAŁ II. NATURA KOŚCIOŁA
16
21
1. KOŚCIÓŁ JEST SAKRAMENTALNĄ OBECNOŚCIĄ ODKUPIENIA
2. KOŚCIÓŁ JEST WSPÓLNOTĄ LUDZI Z BOGIEM
3. PRÓBA DEFINICJI KOŚCIOŁA
21
26
30
ROZDZIAŁ III. WŁADZA W KOŚCIELE
1. STRUKTURA HIERARCHICZNA KOŚCIOŁA
32
32
2. STANOWISKO ŚW. PIOTRA WEDŁUG NOWEGO TESTAMENTU
3. PAPIEŻ
4. NIEOMYLNOŚĆ PAPIEŻA
35
40
44
5. KOLEGIALNOŚĆ EPISKOPATU W ŚWIETLE REFLEKSJI TEOLOGICZNEJ
47
A. Doktryna Soboru watykańskiego II o kolegialności episkopatu
B. Nota explicativa praevia (wstępna nota wyjaśniająca)
48
54
C. Problem kwalifikacji teologicznej
56
ROZDZIAŁ IV. MISJA KOŚCIOŁA
57
1. MISYJNE POWOŁANIE KOŚCIOŁA
57
2. MIEJSCE PARAGRAFU O POWOŁANIU MISYJNYM KOŚCIOŁA
3. TEOLOGICZNE PODSTAWY POSŁANNICTWA MISYJNEGO KOŚCIOŁA
4. PROBLEM ZBAWIENIA NIE-CHRZEŚCIJAN
58
59
63
EKLEZJOLOGIA
ROZDZIAŁ I. GENEZA KOŚCIOŁA
Zrozumienie tajemnicy Kościoła ułatwia nam wcześniejsze zrozumienie
przymierza. Kościół w historii zbawienia ukazuje się jako znak i narzędzie zbawcze, a
jednocześnie jawi się jako przedmiot zbawczego działania Boga. Przymierze
uwydatnia realizowanie się zbawczej woli Boga, który poprzez nie zapewnia o swej
obecności pośród ludu wybranego. Stąd jest oczywista relacja między przymierzem i
zbawieniem i poprzez zbawienie między przymierzem i Kościołem.
1. Przymierze
Hebrajski termin berith nie ukazuje jasno pochodzenia etymologicznego.
Jaśniejszy jest natomiast sens realny tego terminu. Jego użycie starotestamentalne
wskazuje na relacje zbawcze, w które Bóg wchodzi ze swoim narodem. Wyrażenie
berith nie odnosi się jednak wyłącznie do przymierza Jahwe z narodem, ale także do
przymierza między jednostką i jednostką, między jednostką i grupą oraz między grupą
i grupą.
Przymierze Synaickie
Biblijne pojęcie berith otrzymuje swoją wartość semantyczną w perykopach
Starego Testamentu w odniesieniu do szczególnego paktu jaki Bóg, aktem swej wolnej
i suwerennej woli, zawiera z narodem wybranym. Szczególna wartość berith polega na
przybraniu Izraela za lud Boży i uznaniu prze Izrael Jahwe jako swego Boga. Księga
Rodzaju 9,1-17 podkreśla ścisłe przymierze Jahwe z wszystkimi, którzy ocaleli po
potopie. Na mocy tego przymierza Bóg ogłasza się gwarantem ciągłości życia i nakłada
ludziom zobowiązanie zachowania jego przykazań. Rdz 15,17 omawia przymierze
zawarte między Jahwe i Abrahamem oraz jego potomstwem. Izrael, przyjęty przez
Boga jako "uprzywilejowany" naród staje się własnością Boga. Między Izraelem i
Jahwe rozwija się wybór, który opiera się na miłości Boga i na obietnicy szczególnych
dóbr. Ze swej strony Izrael przyjmuje na siebie odpowiednie zobowiązania. Od tego
momentu berith zostaje zamknięte. Pojęcie berith zawiera więc pojecie wyboru.
Wybór Izraela na naród zawartego przymierza nie był celem samym w sobie.
Wszystko w Starym Testamencie jest zapowiedzią Nowego. W tym świetle można
ustalić, że wybór Izraela i przymierze synaickie są zapowiedzią Kościoła, nowego ludu,
który Bóg wybiera i łączy ze sobą przez przymierze wieczne.
Arka Przymierza
Z Synaju Izrael wyruszył do ziemi obiecanej. Świadomość, że jest się
przedmiotem Bożego wyboru i że Bóg jest przewodnikiem w drodze do dobra
obiecanego, wzmacniała psychologicznie naród przez obecność małej ruchomej
świątyńki (arki), pokrytej złotem i zawierającej dziesięć przykazań.
Arka zwie się przymierzem, ponieważ zachowując dekalog jest pamiątką
uroczystych wydarzeń synaickich. Ta relacja pomiędzy Arką i Przymierzem wyraża i
zaświadcza obecność boską. Tajemnica Boga obecnego pośród ludu jest zmysłowo
wyrażona przez Arkę. Arka jest miejscem Słowa Bożego nie tylko w sensie statycznym
jako namiot Prawa, ale także w sensie dynamicznym; w tym sensie, że z Arki "mówi"
Jahwe do Mojżesza (Ex 33 ,7-11). Arka jest też miejscem Bożej mocy. Jahwe posługuje
się nią dla wykazania "siły swojego ramienia" (Mdr 11,22).
Arka przyjmuje znaczenie coraz bardziej precyzyjne, ale i zarazem bardziej
tajemnicze. Ona realizuje funkcję królewską, kapłańską i prorocką. Funkcja królewska
wyraża siłę uchodzącą z Arki podczas zdobywania ziemi obiecanej. Funkcja kapłańska
przysługuje Arce na ile ta jest miejscem wybranym przez Boga w celu spotkania się ze
swoim ludem. W Arce Bóg ukrywa swoją obecność, i kropiąc siedmiokrotnie Arkę
krwią cielca, zmywa także grzechy swojego ludu (Kpl 16,14). Funkcja prorocka Arki
wypływa z jej relacji do Prawa. Także w tym ujawnia się jasna zapowiedź Kościoła,
słusznie określanego Arką Przymierza, gdzie Chrystus będzie królem, kapłanem i
prorokiem. Podczas gdy Kościół, jako Arka Przymierza, będzie sakramentalnie
sprawował swe funkcje zbawcze, Chrystus przez krew odkupieńczą będzie zmazywał
nasze grzechy.
2. Nowe Przymierze
Izrael nie jest przykładem doskonałej wierności wobec Boga. Niezależnie od tego Bóg
pozostaje wierny swoim obietnicom. Z miłosierdziem podchodzi do wiernej resztki,
jako depozytariusza boskich obietnic. Prorocy przepowiadają nadejście ery
mesjańskiej, charakteryzowanej prze nowy lud Boży, z którym Jahwe zawrze nowe
przymierze. Nowe przymierze, w odróżnieniu od starego, będzie "paktem pokojowym
i wiekuistym", który "wypisze Prawo Boże w sercu ludu". Ta nowa instytucja określana
raz słowem "królestwo" to "lud" wskazuje na historyczną konkretność nowego
wydarzenia. W LXX (Septuagincie) berith zostało przetłumaczone przez diatheke i
oznacza testament. Termin ten jest natury prawnej ale przyjmuje również charakter
religijny, wyższy od prawniczego. Będzie oznaczał przede wszystkim zbawczy plan
Boga manifestujący człowiekowi miłość Bożą. Także Nowy Testament używa około
30 razy słowa diatheke w znaczeniu prawnym, ale główny jego sens jest religijny:
wyrażenie Bożej miłości i Jego zbawczej inicjatywy. Stare przymierze zostało
zakończone wylaniem krwi ofiarnej. Także i nowe przymierze jest naznaczone Krwią
Słowa Wcielonego "To jest Krew Przymierza" (Mk 14,24). Nowe przymierze osiągnie
swoje definitywne wypełnienie w czasach eschatologicznych.
3. Relacja między Starym i Nowym Przymierzem
Wierność obietnicom ze strony Boga i zachowywanie Jego przykazań stanowią
podstawę trwałości przymierza starego i nowego. Nowość aspektów w nowym
przymierzu nie powoduje zmiany w Bogu, ani tym bardziej osłabienia Jego miłości.
Przeciwnie, nowe przymierze jest potwierdzeniem zbawczej woli Bożej. Ono w
ostatecznej analizie mówi nam, że miłość Boża jest nieograniczenie mocniejsza i
skuteczniejsza od grzechu człowieka. Z kontynuacją przymierza idzie kontynuacja ludu
Bożego, jak to wyraża Konstytucja Lumen Gentium: "A jak Izrael wedle ciała
wędrujący przez pustynię, nazwany już jest Kościołem Bożym, tak nowy Izrael, który
żyjąc w doczesności, szuka przyszłego i trwałego miasta, również nazywa się
Kościołem Chrystusowym".
Istnieje więc ciągłość dwóch przymierzy. Nowe przymierze przyjmuje
rzeczywistość nowego ludu Bożego z cechami istotnymi dla pierwszego przymierza
(wybór, prawo, chwała). Jednocześnie posiada nowe przymioty. Według Lumen
Gentium stanowią je: a) Chrystus, odkupicielem rodzaju ludzkiego, jako głowa
Kościoła; b) Nowa norma postępowania związana z nowym przykazaniem miłości; c)
cel, określony jest przez realizację Królestwa Bożego.
4. Królestwo
Nowy Testament dostarcza nam twierdzeń, że Chrystus miał na uwadze zamiar
ustanowienia wspólnoty, Kościoła, który byłby nazwany nowym przymierzem, a
przeto i nowym Ludem Bożym, ludem wybranym, świętym, królewskim, kapłańskim.
W Konstytucji "Lumen gentium" 9 znajdujemy na ten temat następującą deklarację:
"Chrystus ustanowił nowe przymierze, a mianowicie nowy testament we Krwi swojej
(por. 1 Kor 11,25) powołując spośród Żydów i pogan lud, który wedle ciała, lecz dzięki
Duchowi Świętemu zróść się miał w jedno i być nowym Ludem Bożym (...). Celem
jego wreszcie - Królestwo Boże, zapoczątkowane na ziemi przez samego Boga...".
Kościół, chociaż nie jest Królestwem, to jednak musi być postrzegany w świetle
Królestwa Bożego. Chrystus ustanawia go na bazie swojej nauki o Królestwie w
powiązaniu z obietnicami mesjańskimi, zastosowanymi do niego.
Stary Testament
Trudno jest zdefiniować pojęcie królestwa w oparciu o pisma biblijne. Zawarta
tam koncepcja oscyluje pomiędzy konkretnym powiązaniem królestwa Izraela ze
wszystkimi narodami i pojęciem suwerenności jako takiej, które ma na względzie tylko
Boga. W literaturze apokaliptycznej z I wieku przed Chrystusem przeważa koncepcja
królestwa w sensie rządów Boga nad każdym człowiekiem. Pierwsze jednak księgi
Starego Testamentu wydają się przemilczać ideę boskiego królowania. Dopiero na
pustyni, kiedy w sposób widoczny Jahwe kieruje narodem, idea ta zaczyna się
krystalizować. Po wejściu do ziemi obiecanej idea królestwa nabywa praw
obywatelskich w mentalności narodu wybranego. Jahwe jest tym, który uwolnił lud
swój z niewoli egipskiej, dał mu w posiadanie ziemię. Tron Jerozolimy jest "tronem
królestwa Jahwe na cały Izrael" (1 par 28,5). Psalmista opiewa królewskie prawa
Jahwe, które wypływają z dzieła stwórczego, z mądrości i dobroci Jahwe. Bóg
wszystkim kieruje. W świadomości dobrego Izraelity formują się w ten sposób dwie
podstawowe prawdy: 1) Jahwe jest królem wszechświata, 2) Jahwe chroni i kieruje
narodem wybranym ze szczególną miłością.
Jak przymierze Starego Testamentu znajduje swoje wypełnienie w Nowym, tak
i królestwo, o którym mówią prorocy i psalmista, kieruje się ku dopełnieniu królestwa
eschatologicznego, które Jahwe ustanowi na całej ziemi w odnowionym pokoju
powszechnym. Wizja prorocka królestwa nie tylko zapowiada przekroczenie granicy
politycznej i geograficznej wraz z rozwojem królestwa do krańców ziemi, ale
przewiduje także wejście nowej osoby Syna człowieczego, do królestwa Jahwe (Dan
7,13-14). Z tego wszystkiego wynika, że bezpośrednim przedmiotem Królestwa
Bożego jest
stworzenie.
naród przymierza, a poprzez niego wszystkie narody i wszelkie
Ewangelia Królestwa
Przepowiadanie Jezusa ma za główny przedmiot Królestwo Boże i jego
eschatologiczny charakter. Zmierza ono do jego rozwoju nie tylko zewnętrznego, ale i
od wewnątrz. Stąd to przepowiadanie jest określane mianem "Ewangelia Królestwa".
Jezus nie tylko zapowiedział nadejście Królestwa Bożego, ale także jego obecność w
Izraelu. Idea królestwa jest tak bliska Jezusowi i tak istotna jest jego treść, że po
zmartwychwstaniu jeszcze przez czterdzieści dni wyjaśnia tę ideę, aby swoim słowem
umocnić uczniów i wyjaśnić im przyjście Królestwa (Mt 24,13-14). Królestwo w
przepowiadaniu Jezusa jest przede wszystkim widzialne i duchowe. Ponieważ jednak
posiada wszystkie cechy charakterystyczne zewnętrzne, posiada także określoną stronę
zewnętrzną i widzialną. W swoim konkrecie istnienia posiada strukturę hierarchiczną
i nadzwyczajną władzę, chociaż w nich nie wyczerpuje swej treści. Królestwo
przepowiadane przez Jezusa jest w istocie nadnaturalne, religijne, uniwersalne.
Przepowiadanie Królestwa ma za treść rzeczywistość złożoną, która jest jednocześnie
przedmiotem, znakiem i narzędziem suwerenności Boga i jego obecności. Nie
wskazuje na jakąś rzecz, ale na zdarzenie (zbawienie) ściśle związane ze Słowem i
działaniem Chrystusa.
5. Kościół jako nowy lud Boży
A. Historyczna zmiana perspektyw
Teologia nie dała dotąd pojęciowej definicji, czym jest Kościół. Kościół jest w
rzeczywistości wspólnotą wszystkich wierzących w Chrystusa. Jako rzeczywistość
nadprzyrodzona, przedstawia misterium interwencji Boga w historię i dlatego nie da
się go zredukować do pojęć poznania czysto ludzkiego. Nie ma żadnej wątpliwości, że
Kościół powinien prowadzić swoich wiernych do Boga, który objawił się w Jezusie
Chrystusie. To jednak wcale nie znaczy, że Kościół nie powinien rozważać nad swoją
naturą, a poznanie o sobie samym, do jakiego dochodzi, winien przedstawiać w
formułach dostępnych człowiekowi. W rzeczywistości Kościół nie jest społecznością
powstałą z inicjatywy ludzkiej, która jednoczy wszystkich wierzących w Boga
objawiającego. Wierni są wezwani przez Boga do wejścia do Kościoła ustanowionego
przez Boga. W tym Kościele współdziałają nie tylko ludzie ożywieni tymi samymi
pragnieniami; jest tu obecny w tajemniczy sposób Bóg. Dlatego Kosciół jest sam w
sobie tajemnicą. Jako wspólnota, oprócz tego, że jest przedmiotem wiary w Boga, jest
jednocześnie przedmiotem tej wiary.
Konstytucja o Kościele, cała encyklika "Mystici Corporis Christi" papieża Pisa
XII (1943 r.). i pierwsza forma soborowego schematu o Kościele, wychodzą z
biblijnych obrazów Kościoła jako Ciała Chrystusa. Konstytucja o Kościele akcentuje
jednak w sposób mocny inne wyrażenie, które w ostatnich latach znalazło sobie w
eklezjologii szerokie uznanie: Kościół, nowy lud Boży. Tym pojęciem zajmiemy się
szerzej w tej chwili.
Ponieważ rzeczywistość Kościoła nie da się zamknąć w jakiejś jednej istotnej
definicji, może się zdarzyć, że w ciągu historii zatrzyma się na jednym czy drugim
punkcie widzenia.
Dialektyka przesunięcia akcentu rozważań rzeczywistości
zbawczych, a więc także Kościoła, jest jednym z momentów, które pozwalają
zrozumieć, że cały Kosciół nigdy nie jest w pełnym posiadaniu całej prawdy o sobie.
Również wymiar historyczny jest częścią integralną całości Kościoła. Aby mieć
kompletną wizję Kościoła, należy zwrócić uwagę na jego czasowe trwanie w historii.
Na całej przestrzeni historii przewijała się jakaś jedna koncepcja Kościoła, która
trwa po dziś dzień. Jest nią koncepcja Kościoła jako Ludu Bożego. Chociaż już w
Starym Testamencie istniał Lud Boży (qahal Jahwe) to jednak w sposób wyraźny
Kościół po raz pierwszy jest nazwany Ludem Bożym w Dz 15,14 w mowie św. Jakuba,
wygłoszonej na Soborze Jerozolimskim. Do tak pojętego Ludu Bożego zaliczani są
również poganie. Idea Kościoła jako Ludu Bożego najpełniej jednak została rozwinięta
u św. Pawła. W jego pismach późniejszych przeważa określenie Kościoła jako
Mistycznego Ciała Chrystusa, ale pisma wcześniejsze określają Kościół ludem
Bożym. Jest to po prostu wynik intelektualnej formacji i ewolucji myślowej św. Pawła.
W pierwszym etapie swej działalności apostolskiej mocno jeszcze tkwi on w literaturze
Starego Testamentu. Stąd, w nowym Ludzie Bożym widział on kontynuację Izraela i
jego "świętą resztę", która wraz z nawróconymi poganami (Rz 9,24-27) wejdzie do
Kościoła Chrystusowego[1].
Stąd też Kościół jako lud Boży będzie uczestniczył we wszystkich przywilejach
ludu starego (Tyt 2,14). Tekst listu Tytusa 2,14 zawiera dwie centralne myśli: o
odkupieniu i o nabyciu ludu na własność. Również dla św. Piotra wierni należący do
Kościoła są ludem Bożym. Myśl tę wyraża 1 P 2, 9-10. Do tematu Kościoła jako ludu
Bożego nawiązuje również list do Hebrajczyków i Apokalipsa. Jest w nich podkreślony
głównie charakter dynamiczny i eschatologiczny Kościoła jako Ludu Bożego.
Powyższe uwagi pozwalają stwierdzić, że już na początku swego istnienia Kościół miał
świadomość siebie jako Ludu Bożego.
Pojęcie Ludu Bożego w odniesieniu do Kościoła występowało również w
patrystyce, do końca IV wieku (św. Ambroży i św. Augustyn). W okresie późniejszym,
aż do końca X wieku zdaje się stopniowo zanikać pojęcie Kościoła jako Ludu Bożego
i na jego miejsce wchodzą nowe określenia: Kościół jako Ciało Chrystusa, Oblubienica,
Świątynia Ducha Świętego. Chodzi tu tylko o zwrócenie uwagi na charakter
chrystologiczny
Kościoła
jako
społeczności
nadprzyrodzonej.
Okres
średniowiecza ulega urokowi zewnętrznych form państw świeckich i w stosunku do
Kościoła
używa
nazw
analogicznych:
Kościół
jest
monarchią,
państwem
Bożym,
Społecznością wierzących. W konsekwencji doprowadziło to do
wypaczonego pojęcia Kościoła utożsamianego z hierarchią i duchowieństwem. W tej
koncepcji brak było jednak miejsca dla wiernych.
Dopiero reformacja w XVI wieku odkryła na nowo pojęcie Kościoła jako Ludu
Bożego. Reformatorzy odrzucając rolę hierarchii i kapłaństwo hierarchiczne zaczęli
podkreślać znaczenie Ludu Bożego w Kościele. W reakcji na takie ujęcie teologia
katolicka zaakcentowała w pojęciu Kościoła jego charakter instytucjonalny i społeczny.
Kościół zaczęto wtedy określać (w oparciu o definicję Bellarmina) jako społeczność
ochrzczonych i wierzących, uznających nad sobą kierownictwo papieża. Tego rodzaju
określenie Kościoła spowodowało znowu zastój w zajmowaniu się Kościołem jako
Ludem Bożym. Dopiero początek XX wieku, wraz z rozwojem nauk biblijnych, wrócił
do idei Kościoła jako ludu Bożego. Zaczęto wówczas szukać podstaw biblijnych dla
określenia właściwej koncepcji natury Kościoła. Dopomogła do tego ekumeniczna
współpraca teologów katolickich i protestanckich. W 1940 r. M.D. Koster dominikanin
zaatakował wprost i odrzucił określenie Kościoła jako Mistycznego Ciała Chrystusa,
uważając to określenie jako niepełne. Tę koncepcję zastąpił koncepcją Kościoła jako
ludu Bożego, do którego wchodzi się przez przyjęcie sakramentów chrztu i
bierzmowania. Podobne wnioski wyprowadził L. Cerfaux, a z teologów
protestanckich N.A. Dahl i A. Oepke. Sądzą oni, że dla św. Pawła pojęcie Kościoła
jako Ciała Chrystusa było czymś wtórnym. Eklezjologia św. Pawła opierała się na
koncepcji Izraela jako ludu Bożego, z którym chrześcijanie, tworzący nowy lud Boży,
są ściśle związani. Ostateczny rozwój eklezjologii po II wojnie światowej idzie po linii
rozwiązań Kostera. W tym czasie naturę Kościoła zdefiniowano w ten sposób: "Kościół
jest nowym ludem Bożym, przeznaczonym do realizowania Królestwa Bożego na
ziemi".
Zmiana perspektyw w poszukiwaniu natury Kościoła, która weryfikowała się
poprzez wieki, została przedstawiona w formie syntetycznej podczas prac Soboru
Watykańskiego II. Rozwój nauki o Kościele na Soborze Watykańskim II był
kontynuacją nauki przedstawionej na Soborze Watykańskim I, na którym schemat o
Kościele
był
całkowicie
zdeterminowany
rozważaniem
Kościoła
jako
Ciała Mistycznego Chrystusa. Ta idea reprezentowana przez tzw. Szkołę Rzymską nie
zyskała sobie już wtedy szerokiego uznania, gdyż zdawała się zacieśniać właściwą
koncepcję Kościoła.
Również pierwszy schemat przedstawiony na Soborze
Watykańskim II starał się opisać naturę Kościoła wychodząc z idei Mistycznego Ciała
Chrystusa.
Na obydwóch soborach zaistniała podobna reakcja. Na Soborze
Watykańskim I schemat został mocno zaatakowany, ponieważ nie uwzględniał historii
zbawienia. Krytyka była jeszcze silniejsza na Soborze Watykańskim II. Rozpoczęto
szybko prace nad nowych schematem "O Kościele". Zmiany dotyczyły przede
wszystkim pojęcia Kościoła jako Ludu Bożego.
B. Skrypturystyczne podstawy teologii Ludu Bożego
Stary Testament
W Starym Testamencie można mówić o ludzie Bożym w sensie ścisłym i
szerokim. W znaczeniu szerokim Lud Boży zaczyna istnieć od momentu powołania
Abrahama na ojca narodu wybranego (Gen 21,1-3) oraz od zawarcia przymierza z
Jahwe. Ukonstytuowanie się ludu Bożego ma jednak dopiero miejsce po wyjściu ludu
z Egiptu i po zawarciu przymierza. Tekst Wj 19,5-6 wskazuje na historyczność faktu
wyboru Izraela na lud Boży oraz dobrowolne związanie się narodu wybranego ze
swoim Bogiem.
Na mocy zawartego przymierza Lud Boży staje się własnością Jahwe. Bóg jest
obecny pośród swojego ludu. Ta obecność Boga jest okazją do ścisłego związania się
z Jahwe, co jest ostatecznym celem wybrania i przymierza. Bóg nadaje swemu ludowi
ziemię na własność. Ponieważ Bóg jest właścicielem, panuje nad ziemią i jest
suwerennym władcą. Jako suwerenny władca ustanawia ze swego ludu Królestwo
kapłanów. Kapłaństwo stanowi nie tylko wyróżnienie dla Ludu, ale jest jego elementem
głównym. Przynależność do ludu Bożego stanowi o przynależności do wspólnoty
kultycznej. Z pojęciem kapłaństwa wiąże się ściśle inna cecha ludu a mianowicie
świętość. Już przez fakt Bożego wyboru Izraelici stali się świętymi. Przez przymierze
stali się ściśle związani z Bogiem, ale jeszcze jako całość mają być "ludem świętym"
(Lb 16,3). Chodzi tu przede wszystkim o świętość w znaczeniu rytualnym, chociaż z
czasem dołączy się do tego obowiązek świętości moralnej.
Za darmowy wybór narodu przez Boga i za otrzymane przywileje, naród miał
pozostać wierny Bogu Przymierza. To miało mu ułatwić realizację celu, do którego
został powołany - niesienie zbawienia wszystkim narodom. Wielu spośród Izraelitów
nie zrozumiało nadprzyrodzonego charakteru swego powołania i dlatego pozostało
niewiernymi przymierzu. W takim kontekście wydarzeń przychodzą prorocy, którzy
przez swoją działalność podkreślają teologię zawartego przymierza; podkreślają miłość
Boga do narodu i powszechną wolę zbawienia. Mimo to Izrael pozostał niewierny.
Dopiero nowy lud Boży, założony przez Chrystusa zrozumie swoje eschatologiczne
powołanie.
Nowy Testament
Izrael pozostał niewierny wobec zawartego przymierza. Aby plan zbawienia
świata mógł być zrealizowany, prorocy zapowiadają nowe przymierze. To nowe
przymierze będzie posiadało charakter powszechny i wieczny, to znaczy obejmować
będzie wszystkich ludzi i na zawsze połączy ich z Bogiem. Z tej racji nowe przymierze
będzie akcentować charakter eschatologiczny nowego ludu Bożego. Ogólną naukę o
nowym przymierzu przedstawił Jeremiasz 31,33-34, a rozwinęli ją Ezechiel 36,25-29 i
Izajasz 42,6. Z tekstu Jeremiasza wynika, że nowe przymierze będzie opierać się na
miłości i dobroci Boga. Będzie ono przede wszystkim przymierzem wewnętrznym. To
samo wyraża prorok Ezechiel. Prorocy jednak nie ukazują pełnej idei nowego
przymierza. Pełny obraz daje nam dopiero Deuteroizajasz, który do obrazu przymierza
u swych poprzedników dodaje ideę uniwersalizmu zbawczego (Iz 42,6 i 53,3-4).
Zapowiedzi proroków zrealizował sam Chrystus. Przyjmuje się ogólnie, że
nowe przymierze zostało zawarte podczas ostatniej Wieczerzy: "Kielich ten jest
Nowym Przymierzem we krwi mojej" (1 Kor 11,25). Tekst i kontekst tych słów
pozwalają wyprowadzić następujące wnioski:
1. Nowy lud Boży jest kontynuacją starego Izraela. Opiera się na 12 apostołach, tak
jak w Starym Testamencie opierał się na 12 pokoleniach izraelskich.
2. Nowy lud Boży koncentruje się wokół ołtarza i związany jest ze sobą Krwią
Chrystusa. W Starym Testamencie krew baranka symbolizowała ocalenie całego
Izraela.
3. Nowy lud Boży ukształtowany w oparciu o ocalałą "resztę" Izraela wchodzi w
Nowe Przymierze, które już nie będzie tylko symbolem jakiejś rzeczywistości ale
samą rzeczywistością, posiadającą charakter instytucji założonej przez Chrystusa.
Pośrednik Starego Przymierza, Mojżesz, zastąpiony został przez nowego
4.
pośrednika, Jezusa Chrystusa, który umacnia nowe Przymierze swoją śmiercią i
zmartwychwstaniem.
...
Plik z chomika:
I-Libri
Inne pliki z tego folderu:

 AntropRus95 NEW.doc (208 KB)
De Deo creante et elevante.doc (1048 KB)
 Eklezjologia.doc (322 KB)
 Eklezjologia - tezy.doc (31 KB)
Inne foldery tego chomika:

Ekonomia
Galeria
LING
 Literatura
 Małżeństwo


Zgłoś jeśli naruszono regulamin





Strona główna
Aktualności
Kontakt
Dział Pomocy
Opinie

Regulamin serwisu

Polityka prywatności
Copyright © 2012 Chomikuj.pl
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

Create flashcards