Ruch wirowy i obrotowy

advertisement
CIAŁA NIEBIESKIE
Ciałem niebieskim nazywamy każdy
obiekt, układ powiązanych ze sobą
obiektów lub ich struktur występujących w
przestrzeni kosmicznej poza granicą
atmosfery ziemskiej. Ciało niebieskie jest
przedmiotem zainteresowania astronomii.
RUCH WIROWY ZIEMI
RUCH WIROWY/OBROTOWY
ZIEMI
• Czas pełnego obrotu
Ziemi wokół własnej osi
trwa w przybliżeniu 24h,
czyli dobę. W trakcie
obrotu Ziemia zwraca się
ku Słońcu coraz to inna
częścią powierzchni.
Powoduje to, ze na
półkuli oświetlonej jest
dzień, a na przeciwnej
noc. Są to najważniejsze
konsekwencje ruchu
obrotowego Ziemi, gdyż
maja one decydujący
wpływ na życie na
naszej planecie. Ruch
obrotowy jest powodem
spłaszczenia Ziemi przy
biegunach.
PRZYPŁYWY I ODPYWY
RUCH OBIEGOWY/POSTEPOWY
ZIEMI
• Ruch obiegowy Ziemi - jest
to ruch wykonywany przez
Ziemię wokół Słońca.
Odbywa się po orbicie w
kształcie elipsy zbliżonej do
koła. Okres obiegu wynosi
365 dni 5 godzin i 49 min i 42
sekund i jest trochę dłuższy
niż trwa jeden rok zwykły
dlatego by wyrównać tę
różnice powstałą z
nagromadzonych
„dodatkowych” godzin, co
cztery lata przedłuża się rok
o jeden dzień tj. w lutym
zamiast 28 liczymy 29 dni.
RUCH OBIEGOWY-CD.
• Ruch obiegowy odbywa się po orbicie, która ma kształt elipsy.
Ziemia obiega słońce w ciągu jednego roku. W poszczególnych
szerokościach zmienia się ilość energii słonecznej docierającej do
powierzchni Ziemi, wzrasta lub maleje wysokość górowania Słońca i
czas nagrzewania powierzchnia Ziemi. Efektem tego zjawiska jest
występowanie pór roku. Okres obiegu wynosi 365 dni 5 godzin i 49
min, czyli rok.
•
PORY ROKU
SATELITY
• Satelita — każde ciało o względnie małej
masie, obiegające ciało o wielkiej masie.
Tor ruchu tego ciała nosi nazwę orbity.
Satelity dzielą się na:
• sztuczne, takie jak np. satelity
komunikacyjne (Telewizja satelitarna)
• naturalne - księżyce
NATURALNE SATEITY
• Naturalny satelita (księżyc)
to ciało niebieskie
pochodzenia naturalnego,
obiegające planetę (lub
planetoidę). W Układzie
Słonecznym jest co najmniej
160 księżyców.
(Najprawdopodobniej wiele
innych krąży wokół planet w
układach pozasłonecznych).
Duże planety gazowe
posiadają rozbudowany
system satelitów, Merkury i
Wenus nie mają księżyców,
Pluton ma trzy księżyce - jeden
duży i dwa mniejsze, Mars ma
dwa niewielkie księżyce,
Ziemia ma jeden stosunkowo
duży księżyc.
SZTUCZNE SATELITY
• Sztuczny satelita satelita wykonany przez
człowieka poruszający się
po orbicie wokół ciała
niebieskiego. Pierwszy
sztuczny satelia Ziemi
został wystrzelony przez
Związek Radziecki w
1957 Sputnik 1. Sztuczny
satelita to również statek
kosmiczny (z załogą lub
bez załogi) okrążający
ciało niebieskie (np.
planetę, Księżyc) po
orbicie zamkniętej.
KSIĘŻYC-NATURALNY SATEITA
ZIEMI
Dane:
Minimalna odległość od Ziemi:
363 300 km
Maksymalna odległość od
Ziemi: 405 500 km
Średnica: 3 476 km
Temp. na pow.: 123 do -233oC
Okres obiegu wokół Ziemi: 27
dni 7 godzin 43 minut 11
sekund
Fazy: Nów, pierwsza kwadra,
pełnia, trzecia kwadra
KSIĘŻYC
• Powierzchnia Księżyca pokryta jest kraterami, które pozostały
po bombardowaniu okruchami skalnymi w przeszłości.
Niektóre zderzenia przebiły skorupę i na powierzchnię
wydobyła się lawa, tworząc ciemne "morza" widoczne z Ziemi.
Nasz naturalny satelita jest jedynym obiektem astronomicznym
(nie licząc Ziemi), na którym człowiek "postawił nogę".Księżyc
nie jest wobec nas obojętny. To jego przyciąganie powoduje
pływy mórz i spowalnia ruch wirowy Ziemi o 1/100s na stulecie.
Na naszym satelicie jest zupełnie cicho, ponieważ nie ma tam
atmosfery, która by przenosiła dźwięk, dlatego też lądowanie
Apollo 11 odbyło się w zupełnej ciszy. Kiedy Księżyc obiega
Ziemię, jednocześnie obraca się wokół własnej osi z taką
prędkością, że jest do nas zwrócony stale tą samą stroną.
RUCH KSIĘŻYCA
• Księżyc jest najbliższym nam
ciałem niebieskim. Krąży
wokół Ziemi w kierunku z
zachodu na wschód, w
odległości średniej 384.4 tys.
km.
Płaszczyzna orbity Księżyca
nachylona jest do płaszczyzny
ekliptyki pod kątem około 5°.
Okres obiegu Księżyca wokół
Ziemi wynosi średnio 27.3217
doby. Jest to tzw. miesiąc
syderyczny, inaczej
gwiazdowy.
FAZY KSIĘŻYCA
1.
2.
3.
4.
Księżyc wykazuje zjawisko faz, gdyż nie świeci własnym światem a jedynie odbija
światło słoneczne i stąd widoczna jest tylko ta jego część, którą oświetla Słońce. Kiedy
Księżyc znajduje się pomiędzy Słońcem a Ziemią, wówczas strona zwrócona do Ziemi
jest nieoświetlona. Mówimy, że Księżyc jest w nowiu. Wschodzi wraz ze Słońcem i razem
z nim zachodzi. Nie można go dostrzec w blasku Słońca.
Po kolejnym tygodniu Księżyc znajduje się na niebie po przeciwnej stronie niż Słońce
(jednakże, ze względu na nachylenie orbity Księżyca do płaszczyzny ekliptyki Ziemia nie
przesłania Księżyca. Widzimy wówczas całą jego tarczę - Księżyc jest w pełni. Wschodzi
o zachodzie Słońca, a zachodzi o jego wschodzie.
W trzecim tygodniu oświetlona część zaczyna się zmniejszać, aż ponownie oświetlona
zostaje tylko jedna jego strona, tym razem lewa. Jest to trzecia kwadra. Księżyc
oddalony jest od Słońca tym razem o−90°, czyli wschodzi i zachodzi 6 godzin wcześniej
niż Słońce (wschód o północy, zachód w południe).
W czwartym tygodniu Księżyc 'chudnie' coraz bardziej (przybierając kształt litery C), aż
po 29.53 dniach nastaje znowu nów. Minął jeden miesiąc synodyczny.
ZAĆMIENIA KSIĘŻYCA I
SŁOŃCA
• Zaćmienia Księżyca lub
zaćmienia Słońca mogą się
zdarzyć tylko wtedy, gdy
wszystkie trzy ciała znajdują
się na jednej linii. Zdarza się to
wówczas, gdy Księżyc
przechodzi przez węzły swojej
orbity. Gdy kolejno ustawienie
ciał jest Słońce - Księżyc Ziemia, wówczas tarcza
Księżyca przesłania nam
tarczę Słońca i mówimy o
zaćmieniu Słońca. Gdy
Księżyc znajduje się po
przeciwnej stronie Ziemi niż
Słońce, mówimy o zaćmieniu
Księżyca.
•
•
GWIAZDY
Nocą gwiazdy jawią się jako
świetlne punkciki na niebie. Łatwo
dostrzec ich rozmaitość: niektóre
są jasne, nie zaś ledwo widoczne.
Miarą jasności gwiazdy jest tak
zwana wielkość gwiazdowa. Im
mniejsza wartość wielkości
gwiazdowej, tym jaśniejsza jest
gwiazda. Te najsłabsze, ale
widoczne jeszcze gołym okiem mają
jasność równą szóstej wielkości
gwiazdowej.
W życiu codziennym każdy z nas
potrafi ocenić odległość od
otaczającego przedmiotu. Tę
umiejętność zawdzięczamy temu, że
nasze oczy są nieco rozstawione w
związku z tym każde rejestruje
nieco inny obraz. Spróbujmy się i
tym przekonać, wyciągając przed
siebie ramię ze skierowanym ku
górze kciukiem. Najpierw patrzymy
się mu jednym okiem, potem
drugim. Spostrzeżemy, że położenie
kciuka względem tła zmienia się
nieznacznie, zależnie od tego,
którym okiem spoglądamy.
BARWY GWIAZD
•
Rozmaite gwiazdy emitują nieco różniące się kolorem światło. Często
różnice te są łatwo dostrzegalne, np. w gwiazdozbiorze Oriona,
królującym na wieczornym grudniowym niebie. Dwie najjaśniejsze
gwiazdy różnią się bardzo kolorem: widnieją na północno-wschodnich
krańcach Betelgeuse jest czerwona, a Rigel - na północnym zachodzie
konstelacji - niebiesko biała. Gwiazdy emitują pełną paletę barw: od
czerwieni, przez pomarańczową, żółtą, aż po niebiesko-białą. Różnice
w kolorze informują jak gorąca jest gwiazda.
GWIAZDY WE WRECHŚWIECIE
KOMETY
•
Małe (mniej więcej kilkukilometrowe)
ciało niebieskie obiegające Słońce
zwykle po mocno spłaszczonej orbicie
eliptycznej lub orbicie bardzo zbliżonej
do paraboli ,charakterystyczne ze
względu na swój niecodzienny wygląd i
szybki ruch po niebie. Kometa staje się
widoczna dopiero wtedy, gdy zbliży się
do Ziemi i Słońca na odległość ok. kilku
jednostek astronomicznych, początkowo
- jako słaby rozmyty obłoczek, z coraz
bardziej jaśniejącym jądrem w środku.
Wzrost jasności komety jest
spowodowany coraz silniejszym jej
ogrzewaniem przez Słońce, bowiem
złożona głównie z lodu kometa zaczyna
parować i tworzy się mglista otoczka. W
miarę zbliżania się do Słońca kometa
staje się coraz jaśniejszym ciałem
niebieskim, rozwijając coraz dłuższy i
jaśniejszy warkocz kometarny (niekiedy
niepoprawnie nazywany ogonem),
skierowany zwykle od Słońca. Warkocze
komet osiągają czasem długości nawet
setek milionów kilometrów.
SONDY KOSMICZNE
• Sonda kosmiczna –
zautomatyzowany,
bezzałogowy statek
kosmiczny przeznaczony
do prowadzenia badań
naukowych w przestrzeni
pozaziemskiej. Sondy
kosmiczne wynoszone są
przez rakiety lub na
pokładzie wahadłowców.
Wyposażone w kamery i
aparaturę naukową,
zbierają dane i przesyłają
je na naszą planetę drogą
radiową.
ZDJĘCIA SOND KOSMICZNYCH
Prezentację wykonała
Małgorzata Trela
Download
Random flashcards
bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

Create flashcards