prezentacja 1

advertisement
Przygotowali
Szymon Dróżdż
i Daniel Szeja
Dalej
Powstanie i struktury
Przywódcy
Akcje zbrojne
Odpowiedzi na pytanie
Przywódcy
Dalej
Władysław Raczkiewicz W czasie
I wojny światowej kierował Naczelnym Polskim
Komitetem Wojskowym który w 1917 roku
organizował oddziały polskie w Rosji. W II RP był
między innymi ministrem spraw wewnętrznych i
marszałkiem senatu. Po wybuchu II wojny
światowej prezydent Ignacy Mościcki, internowany
w Rumunii, mianował go swoim następcą.
Raczkiewicz objął urząd 30 września 1939 roku.
Obowiązki pełnił na emigracji we Francji, a
następnie w Wielkiej Brytanii. Zrzekł się części
swych prerogatyw konstytucyjnych na rzecz
prezesa Rady Ministrów, którym mianował generała
Władysława Sikorskiego. Urząd sprawował do
śmierci.
Władysław Sikorski Generał broni
Wojska Polskiego. Przed I wojną światową
jeden z przywódców Związku Walki Czynnej, a
następnie oficer Legionów Polskich. Od
listopada 1918 roku piastował wyższe
stanowiska w Wojsku Polskim, m.in. szefa
Sztabu Generalnego, w następnych latach był
premierem (1923) i ministrem spraw
wojskowych. W latach trzydziestych należał do
sygnatariuszy Frontu Morges, porozumienia
opozycji wobec obozu piłsudczykowskiego. We
wrześniu 1939 roku przedostał się do Francji,
gdzie objął stanowisko premiera rządu RP na
uchodźstwie, a następnie również Naczelnego
Wodza Polskich Sił Zbrojnych. Zginął w
katastrofie lotniczej w Gibraltarze 4 lipca 1943
roku.
Stanisław Mikołajczyk Uczestnik
powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej,
w latach 1931- 1939 członek władz naczelnych
Stronnictwa Ludowego. Walczył podczas kampanii
wrześniowej 1939 roku, następnie wszedł w skład władz
polskich na uchodźstwie.
W latach 1939–1941 wiceprzewodniczący Rady
Narodowej RP, 1941–1943 wicepremier i minister spraw
wewnętrznych, przewodniczący Komitetu dla Spraw
Kraju.
Po śmierci generała Sikorskiego objął stanowisko
premiera; pełnił je do listopada
1944 roku, kiedy podał się do dymisji. Po wojnie wrócił
do Polski, został przywódcą Polskiego Stronnictwa
Ludowego, wicepremierem Tymczasowego Rządu
Jedności Narodowej oraz członkiem Krajowej Rady
Narodowej. Potajemnie opuścił Polskę
w październiku 1947 roku. W Wielkiej Brytanii i Stanach
Zjednoczonych był prezesem Polskiego Stronnictwa
Ludowego oraz współorganizatorem Porozumienia
Stronnictw Demokratycznych. W latach 1948–1964
przewodniczył Międzynarodowej Unii
Chłopskiej. Zmarł na emigracji w Stanach
Zjednoczonych.
Dalej
Tomasz Arciszewski Działacz
Polskiej Partii Socjalistycznej, uczestnik
rewolucji lat 1904–1908. W 1914
roku krótko służył w Legionach Polskich, po
czym przeszedł do działalności politycznej.
W okresie międzywojennym członek
najwyższych władz Polskiej Partii
Socjalistycznej, wieloletni poseł na Sejm RP.
W konspiracji od jesieni 1939 roku członek
ścisłego kierownictwa podziemnej Polskiej
Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość,
Niepodległość. W lipcu 1944 roku w operacji
„Most III” przerzucony do Londynu.
29 listopada 1944 roku mianowany
premierem rządu RP na uchodźstwie;
odrzucił
postanowienia konferencji jałtańskiej
dotyczące polskiej granicy wschodniej. W
1947
roku ustąpił z funkcji premiera. Zmarł na
emigracji w Wielkiej Brytanii.
Dalej
Kazimierz Sosnkowski Generał
broni Wojska Polskiego. W 1908 roku z inspiracji
Józefa Piłsudskiego
założył konspiracyjny Związek Walki Czynnej. W
czasie I wojny światowej był
szefem sztabu I Brygady Legionów Polskich. W II
RP kilkakrotny minister spraw
wojskowych. Uczestnik kampanii wrześniowej
1939 roku, w której dowodził
frontem południowym. Następnie przebywał na
emigracji, został pierwszym Komendantem
Głównym Związku Walki Zbrojnej. Po śmierci
generała Władysława
Sikorskiego objął urząd Naczelnego Wodza
Polskich Sił Zbrojnych, który sprawował do 30
września 1944 roku. Od listopada 1944 roku do
śmierci mieszkał
w Kanadzie. Po wojnie podejmował próby
pogodzenia skłóconych emigracyjnych środowisk
politycznych.
Tadeusz Komorowski Generał dywizji
Wojska Polskiego. Uczestnik wojny polskobolszewickiej. We wrześniu 1939 roku zastępca
dowódcy kombinowanej Brygady Kawalerii. W
konspiracji
założyciel Organizacji Wojskowej Krakowa. Po jej
scaleniu ze Związkiem Walki Zbrojnej i przeniesieniu
do Warszawy został wyznaczony na zastępcę
Komendanta Głównego ZWZ-AK generała
Roweckiego. Po jego aresztowaniu objął w lipcu
1943 roku
funkcję dowódcy Armii Krajowej. Zadecydował o
podjęciu przez AK akcji „Burza”, a także wydał
rozkaz rozpoczęcia powstania warszawskiego. 30
września 1944 roku mianowany Naczelnym Wodzem
Polskich Sił Zbrojnych. Po kapitulacji powstania
znajdował się w niewoli niemieckiej. Po wyzwoleniu
w maju 1945 r. objął urząd Naczelnego
Wodza, który sprawował do 1946 r. Pozostał na
emigracji w Wielkiej Brytanii, pełniąc
m.in. obowiązki premiera rządu RP na uchodźstwie
w latach 1947–1949.
Michał Tokarzewski Karaszewicz
Generał broni Wojska Polskiego. W czasie I wojny
światowej walczył w Legionach Polskich. W listopadzie 1918 roku
zorganizował odsiecz Lwowa, następnie uczestniczył w wojnie
polsko-bolszewickiej. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku
dowodził grupą operacyjną. W drugiej połowie września przedarł
się do oblężonej Warszawy, gdzie 27 września z upoważnienia
Naczelnego Wodza powołał konspiracyjną Służbę Zwycięstwu
Polski. Po utworzeniu w jej miejsce Związku Walki Zbrojnej został
mianowany komendantem na teren okupacji sowieckiej.
Aresztowany w marcu 1940 roku przy przekraczaniu granicy,
zwolniony na mocy układu Sikorski-Majski w 1941 roku, służył w Generał dywizji Wojska Polskiego. W czasie I
armii generała Andersa. Po wojnie pozostał na emigracji.
wojny światowej oficer Legionów Polskich,
Stefan Rowecki
następnie uczestnik wojny z bolszewikami. We
wrześniu 1939 roku dowódca Warszawskiej
Brygady Pancerno-Motorowej. W październiku
przedostał się do Warszawy, gdzie objął stanowisko
zastępcy dowódcy Służby Zwycięstwu Polski,
następnie w czerwcu 1940 roku – Komendanta
Głównego Związku Walki Zbrojnej, a w lutym 1942
roku – Dowódcy Armii Krajowej. Aresztowany
przez Niemców 30 czerwca 1943 roku w
Warszawie, więziony i zamordowany w obozie
koncentracyjnym w Sachsenhausen.
Leopold Okulicki Generał brygady
Wojska Polskiego. Podczas I wojny światowej
służył w Legionach
Polskich, od listopada 1918 roku w WP. W latach
1918–1920 walczył przeciwko
Ukraińcom i bolszewikom. We wrześniu 1939
roku brał udział w obronie Warszawy, od końca
września działał w konspiracyjnej Służbie
Zwycięstwu Polski, następnie
w Związku Walki Zbrojnej. W styczniu 1941 roku
aresztowany przez NKWD, Związek
Sowiecki opuścił wraz z armią generała Andersa.
W maju 1944 roku został zrzucony
do kraju. Wśród ofi cerów Komendy Głównej AK
forsował ideę powstania w Warszawie. Po
upadku powstania i aresztowaniu generała
Komorowskiego został Dowódcą
AK. Rozwiązał Armię Krajową rozkazem z 19
stycznia 1945 roku. W marcu 1945 roku
aresztowany przez Sowietów i skazany w
moskiewskim „procesie szesnastu”. Zmarł
w więzieniu w ZSRS.
Marek
Cyryl Ratajski W okresie
międzywojennym prezydent Poznania oraz
minister spraw wewnętrznych. Polityk
Stronnictwa Pracy. We wrześniu 1939 roku
ponownie objął urząd prezydenta Poznania.
Czasowo więziony przez Niemców, na początku
1940 roku wysiedlony do Generalnego
Gubernatorstwa.
3 grudnia 1940 roku mianowany przez premiera
Sikorskiego Głównym Delegatem Rządu na teren
Generalnego Gubernatorstwa, zaś od jesieni 1941
roku sprawował urząd Delegata Rządu na Kraj.
Zorganizował aparat tajnej
administracji. Latem 1942 roku podał się do
dymisji ze względu na zły stan
zdrowia i wkrótce zmarł w okupowanej
Warszawie.
Dalej
Jan Piekałkiewicz W 1920 roku
służył ochotniczo w Wojsku Polskim. Pracował
w Głównym Urzędzie Statystycznym oraz
prowadził wykłady na wyższych uczelniach we
Lwowie i w Warszawie. Polityk Stronnictwa
Ludowego, kontynuujący działalność w
konspiracji od końca
1939 roku. 27 sierpnia 1941 roku mianowany
zastępcą, a 5 sierpnia 1942 roku (po
dymisji Cyryla Ratajskiego) Głównym
Delegatem Rządu na Kraj. Przeprowadził
reorganizację tajnej administracji, kładł nacisk
na rozbudowę struktur terenowych. 19 lutego
1943 roku aresztowany przez Niemców w
Warszawie, zmarł 19 czerwca na Pawiaku po
brutalnym śledztwie
Jan Stanisław Jankowski
Podczas I wojny światowej służył w Legionach
Polskich. W okresie międzywojennym był
dwukrotnie ministrem pracy i opieki społecznej,
następnie posłem. W trak cie wojny działał w
konspiracyjnym Stronnictwie Pracy. Od 1941 roku
dyrektor Departamentu Pracy i Opieki Społecznej
Delegatury Rządu RP na Kraj, od grudnia 1942
roku zastępca Delegata Rządu. Od kwietnia 1943
do marca 1945 roku pełnił funkcję delegata.
Aresztowany przez NKWD w marcu 1945 roku, w
czerwcu 1945 roku był
sądzony w Moskwie w „procesie szesnastu”. Zmarł
w więzieniu w Związku Sowieckim
w marcu 1953 roku.
Dalej
Kazimierz Pużak
Od 1906 roku
związany z Polską Partią Socjalistyczną, w
W latach
1911 roku za działalność
w jej szeregach skazany na 8 lat więzienia.
1917–1921 uczestnik walk o odzyskanie
niepodległości, m.in. w III powstaniu śląskim. Zwolniony w 1917 roku, wziął udział
w rewolucji rosyjskiej. W okresie
W okresie międzywojennym adwokat w
międzywojennym sekretarz generalny
Warszawie i działacz Stronnictwa
Polskiej Partii Socjalistycznej oraz poseł na
Ludowego. W konspiracji reprezentował
Stronnictwo Ludowe w Politycznym Komitecie Sejm RP. Od jesieni 1939 roku członek
Porozumiewawczym. Od kwietnia 1941 roku kierownictwa
stał na czele Kierownictwa Walki Cywilnej. Brał podziemnej Polskiej Partii Socjalistycznej –
Wolność, Równość, Niepodległość, z jej
udział w powstaniu warszawskim. Od końca
ramienia był współtwórcą reprezentacji
sierpnia 1944 roku był
politycznej konspiracyjnych stronnictw
dyrektorem Departamentu Spraw
Wewnętrznych Delegatury Rządu RP na Kraj. politycznych; od marca 1944 roku
przewodniczący Rady Jedności Narodowej.
Od
kwietnia 1945 roku pełnił obowiązki Delegata Aresztowany przez NKWD w marcu 1945
Rządu, z której to funkcji zrezygnował w końcuroku, skazany w „procesie szesnastu” na 1,5
roku
czerwca i wkrótce został aresztowany przez
więzienia, jesienią 1945 roku uwolniony na
komunistyczną bezpiekę. Po
wyjściu na wolność pracował jako adwokat w mocy amnestii. Po powrocie do Polski
aresztowany ponownie w 1947 roku i
Warszawie, jednocześnie był jednym
z liderów Polskiego Stronnictwa Ludowego. W skazany w procesie przywódców Polskiej
listopadzie 1947 roku potajemnie wyjechał z Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość,
Niepodległość na 10 lat więzienia.
kraju. Zmarł na emigracji w Stanach
Zamęczony w więzieniu w Rawiczu
Zjednoczonych.
Stefan Korboński
Powrót
Czy może dzisiaj młody człowiek powiedzieć, że
ludzie w czasie wojny walczyli również dla
młodych XXI wieku
Powrót
27 września 1939 roku generał Michał TokarzewskiKaraszewicz powołał do istnienia Służbę Zwycięstwu Polski.
Wydarzenie to było symbolicznym początkiem Polskiego
Państwa Podziemnego. 13 listopada 1939 roku decyzją
premiera i Naczelnego Wodza generała Władysława
Sikorskiego w miejsce Służby Zwycięstwu Polski utworzono
Związek Walki Zbrojnej, 14 lutego 1942 roku przemianowany
na Armię Krajową. SZP-ZWZ-AK to pion zbrojny Polskiego
Państwa Podziemnego. Dowodzili nim kolejno generałowie:
Michał Tokarzewski-Karaszewicz „Torwid”, Stefan Rowecki
„Grot”, Tadeusz Komorowski „Bór” i Leopold Okulicki
„Niedźwiadek”.
Powrót
AKCJE ZBROJNE












27 września
27 września 1939 roku w oblężonej Warszawie powołana została Służba Zwycięstwu Polski pod dowództwem
gen. Michała Karaszewicza-Tokarzewskiego. Była pierwszą konspiracyjną organizacją zbrojną Polskiego
Państwa Podziemnego.
26 września
26 września 1944 roku rozpoczęła się ewakuacja Mokotowa. Wobec ogromnej przewagi Niemców ppłk Józef
Rokicki podjął decyzję o wycofaniu powstańców kanałami do Śródmieścia. Dzielnicę opuściło również 4500
cywili.
25 września
25 września 1939 roku lotnictwo niemieckie przeprowadziło największy we wrześniu 1939 roku nalot na
Warszawę. W tym dniu, określanym mianem „lanego poniedziałku”, na stolicę spadło ok. 630 ton bomb
burzących i zapalających.
24 września
24 września 1944 roku upadł Czerniaków, najzacieklej broniona część stolicy podczas Powstania
Warszawskiego. Tego dnia oddziały niemieckie rozpoczęły szturm na Górny Mokotów,
23 września
23 września 1939 roku do obozu koncentracyjnego Ravensbrück przybył pierwszy transport Polek.
22 września
22 września 1939 roku Armia Czerwona zajęła Lwów. Oficerowie Wojska Polskiego broniący miasta, pomimo
radzieckich obietnic zwolnienia i umożliwienia wyjazdu za granicę, zostali wzięci do niewoli, osadzeni w
obozach jenieckich, a następnie zamordowani.
Powrót
Download
Random flashcards
66+6+6+

2 Cards basiek49

Pomiary elektr

2 Cards m.duchnowski

Create flashcards