Od tragedii do groteski

advertisement
OD TRAGEDII DO
GROTESKI
czyli jak zmieniał się teatr na
przestrzeni wieków
TEATR ANTYCZNY
„Nie ma drogi dla śmiertelnych, by uniknąć nieszczęścia
losu” (Sofokles)
Przedstawienia odbywały się w
amfiteatrze. Autorzy poruszali
w swoich utworach tematy
znane z mitologii.
Przedstawienia wywoływały
silne emocje określane jako
katharsis. Aktorzy występowali
w maskach, które określały
emocje bohatera. Aktorami byli
wyłącznie mężczyźni, którzy
grali również kobiece role.
Dialog z aktorem prowadził
chór, komentujący także akcje.
Budowa teatru antycznego
TEATR ŚREDNIOWECZNY
„Dlaczego świat walczy o próżną chwałę? ”
Był zdominowany przez
tematykę religijną. Wystawiano
misteria – sztuki prezentujące
fragmenty historii biblijnych.
Oglądano również moralitetyutwory, których zadaniem było
pouczenie. Scena
średniowieczna była
symultaniczna- jednocześnie
ukazane były wszystkie
miejsca rozgrywanej akcji, a
aktorzy przechodzili od jednej
dekoracji do drugiej.
TEATR ELŻBIETAŃSKI
„Być albo nie byćbyć-oto jest pytanie” (Szekspir)
Przedstawicielem teatru
elżbietańskiego był Wiliam
Szekspir. Zrezygnował z
zasady trzech jedności i z
chóru, wprowadził pustaci
fantastyczne czyli duchy,
zjawy, wiedźmy. Tematem
sztuk były władza, moralność,
tragiczna miłość. Pojawił się
podział na akty i sceny.
Aktorzy nie nosili już masek.
TEATR OŚWIECENIA
„Najstraszliwszy cios zadaje się ułomnościom, wystawiając
je na szyderstwo świata” (Moiler)
Prekursorem teatru
oświeceniowego był Moiler.
Skąpiec, Świętoszek,
Mozantrop to komedie
atakujące wady mieszczaństwa
francuskiego. Komedie
nawiązują do zasady trzech
jedności, są realistyczne,
bohaterowi są jednoznaczni.
Teatr pełnił funkcję
dydaktyczną.
TEATR ROMANTYCZNY
„Ciemno wszędzie, głucho wszędzie, co to będzie, co to
będzie?” (Mickiewicz)
To teatr, który świadomie
zrywa z wszelkimi
ograniczeniami dramatu
klasycznego. Groteska
przeplata się tu z tragizmem,
bohaterowie ludowi występują
na równi z artystami i
przedstawicielami wysokich
rodów. Tematem są tu władza,
artysta, wolność, moralność,
konflikt między jednostka a
społeczeństwem.
Najważniejszym elementem
dramatu jest bohater
romantyczny--postać bardzo
romantyczny
skomplikowana, skłócona ze
społeczeństwem.
TEATR MODERNISTYCZNY
„Teatr mój widzę ogromny.” (Stanisław Wyspiański)
W teatrze dużo nawiązań do
antyku i romantyzmu.
Wprowadzenie motywów
baśniowych, ludowych, sporo
elementów fantastycznych.
Stanisław Wyspiański, twórca
nurtu symbolicznego w
dramacie, stworzył teorie
teatru ogromnego, który byłby
połączeniem plastyki, muzyki i
literatury. Powstaje również
dramat naturalistyczny. To
dramat, który zyskuje miano
tragifarsy, bo w sposób
zbliżony do komedii
przedstawia bardzo istotne
problemy społeczne.
TEATR W DWUDZIESTOLECIU
MIEDZYWOJENNYM
„Mózg wariata na scenie” (Witkacy)
Popularność zyskują trzy
ważne koncepcje teatru:
Konstantego
Stanisławskiego--metoda
Stanisławskiego
przeżywania,
maksymalnych emocji na
scenie, Edwarda CraigaCraigaaktor ma dziwić się roli,
grać jak manekin, robot.
A w Polsce teoria Czystej
Formy Witkacego.
Dominuje parodia i
groteska.
TEATR WSPÓŁCZESNY
„Kurtyna opada ze złowieszczym świstem.” (Gałczyński)
To epoka eksperymentów
teatralnych. Świat w dramacie
jest zniekształcony,
karykaturalny. Pojawia się
antybohater-bohater, który nie
wpływa na przebieg akcji , jest
bierny, nie da się go dokładnie
scharakteryzować . W
utworach dużo groteski,
absurdu, ale też symboli.
Drwina ze stereotypów, częsty
element zaskoczenia, nawet
szoku. Pomieszanie gatunków
literackich.
BIBLIOGRAFIA
www.wikipedia.pl
 www.grafika.google.pl

OPRACOWAŁY:
 Aleksandra Solak
 Kinga Bulska
DZIĘKUJEMY ZA
UWAGĘ !
Download
Random flashcards
Prace Magisterskie

2 Cards Pisanie PRAC

2-2=0

2 Cards jogaf85537

2+2=?

2 Cards jogaf85537

Create flashcards