M3 - patofizjo - amariae

advertisement
M3.doc
(86 KB) Pobierz
ĆW. M3
Aktywność elektryczna serca. Elektrokardiografia.
1.
CZĘŚĆ TEORETYCZNA
Pole magnetyczne- stan przestrzeni, w której siły działają na poruszające się ładunki elektryczne, a także na
ciała mające moment magnetyczny niezależnie od ich ruchu. Pole magnetyczne, obok pola
elektrycznego, jest przejawem pola elektromagnetycznego. W zależności od układu odniesienia,
w jakim znajduje się obserwator, to samo zjawisko może być opisywane jako objaw pola
elektrycznego, magnetycznego albo obu.
Pole elektryczne- przestrzeń, w której na umieszczone w niej ładunki elektryczne działają siły
elektryczne. Ładunek elektryczny, wokół którego powstaje pole elektryczne nazywamy źródłem
pola.
Kierunek i zwrot linii pola elektrostatycznego określa kierunek i zwrot siły, jaka działa na ładunek próbny
(bardzo mały i zawsze dodatni) umieszczony w tym polu. Wartość siły elektrycznej działającej na
ładunek jest tym większa, im silniejsze jest źródło pola.
Rodzaje pól elektrostatycznych:
Pole centralne wokół ładunku ujemnego: Pole centralne pochodzi od jednego ładunku i linie pola
rozchodzą się promieniście do jego położenia.
Pole centralne wokół ładunku dodatniego: Pole centralne pochodzi od jednego ładunku i linie pola
rozchodzą się promieniście od jego położenia.
Pole centralne wokół układu dwóch ładunków różnoimiennych.
Pole centralne wokół układu dwóch ładunków jednoimiennych – dodatnich.
Pole centralne wokół układu dwóch ładunków jednoimiennych – ujemnych.
Pole jednorodne: Pole jednorodne uzyskujemy między równolegle ułożonymi względem siebie
naładowanymi metalowymi płytami. Linie pola są równoległe, a wartość siły, która działa na
ładunek umieszczony w dowolnym punkcie pola jest stała.
Dipol to układ dwóch różnoimiennych ładunków lub biegunów magnetycznych. Układ można
scharakteryzować przez wektor zwany momentem dipolowym. Dipol wytwarza charakterystyczne
pole zwane polem dipolowym.
Ładunek elektryczny ciała (lub układu ciał) – fundamentalna własność materii przejawiająca się w
oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Ciała obdarzone ładunkiem
mają zdolność wytwarzania pola elektromagnetycznego oraz oddziaływania z tym polem.
Ładunek elektryczny ciała może być dodatni lub ujemny. Dwa ładunki jednego znaku odpychają się,
a pomiędzy ładunkiem dodatnim i ujemnym działa siła przyciągająca.
Potencjałem elektrycznym w dowolnym punkcie P pola nazywa się stosunek pracy W wykonanej przez
siłę elektryczną przy przenoszeniu ładunku q z tego punktu do nieskończoności, do wartości tego ładunku:
.
Jednostką potencjału jest 1 V (wolt) równy 1 J / 1 C (dżulowi na kulomb).
Napięcie elektryczne – różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu elektrycznego
lub pola elektrycznego. Symbolem napięcia jest U. Napięcie elektryczne jest to stosunek pracy wykonanej
podczas przenoszenia ładunku elektrycznego między punktami, dla których określa się napięcie, do wartości
tego ładunku. Wyraża to wzór
przy czym zakłada się, że przenoszony ładunek jest na tyle mały, iż nie wpływa znacząco na
zewnętrzne pole elektryczne.
Natężenie prądu (nazywane potocznie prądem elektrycznym) - wielkość fizyczna charakteryzująca przepływ
prądu elektrycznego zdefiniowaną jako stosunek wartości ładunku elektrycznego przepływającego przez
wyznaczoną powierzchnię do czasu przepływu ładunku.
Definicję tę zapisujemy formalnie jako pochodną ładunku po czasie[1]:
Gdzie: (jednostki w układzie SI)
– zmiana ładunku równoważna przepływającemu ładunkowi (kulomb),
– czas przepływu ładunku (sekunda),
– natężenie prądu elektrycznego (amper).
Prawo Ohma: Stosunek natężenia prądu płynącego przez przewodnik do napięcia pomiędzy jego końcami
jest wielkością stałą, niezależną od napięcia i natężenia prądu.
U - napięcie między końcami przewodnika [V],
I - natężenie prądu [A],
Wzór na oporność:
U - napięcie między końcami przewodnika [V].
I - natężenie prądu [A]
1Ω=
I Prawo Kirchhoffa odnosi się do sytuacji gdy prąd płynący w jakimś układzie ulega rozgałęzieniu, czyli
gdy przewody z prądem łączą się w jakimś punkcie. Jeśli w jakimś czasie do rozgałęzienia
dopłynął ładunek q, to w tym samym czasie z tego rozgałęzienia musiał również taki sam
ładunek q odpłynąć. Ponieważ ładunek wpływający, czy wypływający w jednostce czasu to nic
innego jak natężenie prądu I, więc prawo to można sformułować odwołując się do tego pojęcia
natężenia prądu:
Suma natężeń prądów wpływających do rozgałęzienia, równa jest sumie natężeń prądów
wypływających z tego rozgałęzienia.
Σ Iwpływające = Σ Iwypływające
II prawo Kirchhoffa odnosi się do spadków napięć na elementach obwodu. Wynika ono ze
zrozumienia faktu, że jeżeli gdzieś na oporniku jest jakieś napięcie, to znaczy, że musi też gdzieś
istnieć źródło które wywołało prąd przepływający przez opornik. I wszystkie napięcia pochodzące
od źródeł muszą sumować się z napięciami odkładającymi się na opornikach.
W obwodzie zamkniętym suma spadków napięć na wszystkich odbiornikach prądu musi być
równa sumie napięć na źródłach napięcia.
UE = U1 + U2
UE – napięcie na źródle
U1, U2 – napięcie na opornikach
W "stanie spoczynku" komórka mięśnia sercowego znajduje się w stanie tzw. potencjału
spoczynkowego (polaryzacji), czyli przezbłonowego gradientu ładunków elektrycznych:

potencjał spoczynkowy wynosi ok. –90 mV
jony sodu znajdują się w większym stężeniu na zewnątrz komórki, jony potasu w większym
wewnątrz niej

błona komórkowa jest praktycznie nieprzepuszczalna dla jonów sodu w trakcie spoczynku



błona komórkowa w stanie spoczynku jest przepuszczalna dla jonów potasu
różnica potencjału pomiędzy wnętrzem komórki a przestrzenią międzykomórkową
utrzymywana jest enzymatycznie, aktywnie przez pompę jonową
W potencjale czynnościowym wyróżniamy pięć faz:
faza 0 (szybka depolaryzacja) – zależy od szybkiego dośrodkowego prądu sodowego

faza 1 (wstępna szybka repolaryzacja) – dośrodkowy prąd chlorkowy i odśrodkowy prąd
potasowy

faza 2 (powolna repolaryzacja) – tzw. faza plateau (stabilizacja potencjału równowagą
pomiędzy dośrodkowym prądem wapniowo-sodowym a odśrodkowym prądem potasowym)


faza 3 (szybka repolaryzacja) – przewaga odśrodkowego prądu potasowego nad
wygasającym dośrodkowym prądem wapniowo-sodowym

faza 4 (polaryzacja) – faza spoczynku, polaryzacji
Wektorowy model serca
Rozsunięte na pewną odległość różnoimienne ładunki elektryczne tworzą dipol elektryczny. Ładunki
elektryczne rozmieszczone po wewnętrznej i zewnętrznej stronie błony komórkowej możemy traktować jako
zbiór małych dipoli, które są źródłem pola elektrycznego.
Każdy dipol charakteryzuje elektryczny moment dipolowy:
gdzie:
p= q × l
q – wartość ładunku elektrycznego
l – wektor łączący obydwa ładunki o zwrocie od ładunku dodatniego do ujemnego.
Ponieważ punkty na ciele, pomiędzy którymi mierzymy spadek potencjału są w dużo większej
odległości niż poszczególne dipole, momenty dipolowe wszystkich małych dipoli na błonach
komórkowych mięśnia sercowego sumują się. Dlatego serce możemy traktować jako jeden duży
dipol o wypadkowym momencie dipolowym. W trakcie przechodzenia fali depolaryzacji
wypadkowy moment dipolowy ulega zmianie, co jest źródłem spadku napięcia mierzonego na
skórze w różnych punktach ciała. Wypadkowy moment dipolowy serca zmierzony w danej chwili
jest nazywany chwilowym wektorem elektrycznym serca. Wektor ten ma punkt zaczepienia w
środku serca, a jego kierunek i zwrot zmienia się zgodnie z przebiegiem fali depolaryzacyjnej. Jeżeli
uśrednimy chwilowe wektory elektryczne serca z czasu depolaryzacji komór (załamek QRS) i
zrzutujemy taki wektor na płaszczyznę to otrzymamy oś elektryczną serca.
Charakterystyka EKG – elektrokardiogram
Elektrokardiogram jest graficznym zapisem zmian potencjałów w trakcie depolaryzacji i
repolaryzacji komórek mięśnia sercowego. Na poziomie pojedynczego kardiomiocytu zmiany
elektryczne prezentują się następująco, a ich znajomość jest niezbędna, by zrozumieć
charakterystyczne zmiany potencjału krzywej EKG
Na wykresie EKG analizuje się:


linię izoelektryczną – linia pozioma zarejestrowana w czasie, gdy w sercu nie stwierdza się
żadnych pobudzeń (aktywności). Najłatwiej wyznaczyć ją według odcinka PQ. Stanowi ona
punkt odniesienia poniższych zmian
załamki – wychylenia od linii izoelektrycznej (dodatni, gdy wychylony w górę; ujemny, gdy
wychylony w dół)



odcinki – czas trwania linii izoelektrycznej pomiędzy załamkami
odstępy – łączny czas trwania odcinków i sąsiadującego załamka
Załamki
załamek P – jest wyrazem depolaryzacji mięśnia przedsionków (dodatni we wszystkich 11
odprowadzeniach, poza aVR, tam ujemny)

zespół QRS – odpowiada depolaryzacji mięśnia komór

załamek T – odpowiada repolaryzacji komór

czasami też załamek U

Odcinki
odcinek PQ – wyraża czas przewodzenia depolaryzacji przez węzeł przedsionkowokomorowy (AV)

odcinek ST – okres początkowej repolaryzacji mięśnia komór
Odstępy

odstęp PQ – wyraża czas przewodzenia depolaryzacji od węzła zatokowo-przedsionkowego
do węzła przedsionkowo-komorowego

odstęp ST – wyraża czas wolnej i szybkiej repolaryzacji mięśnia komór (2 i 3 faza
repolaryzacji)

odstęp QT – wyraża czas potencjału czynnościowego mięśnia komór (depolaryzacja +
repolaryzacja)
2. TABELA POMIARÓW
...
Plik z chomika:
amariae
Inne pliki z tego folderu:

26-27stycznia(1).rar (13752 KB)
 biologia komorki cz1.rar (18617 KB)
 biologia komorki cz2 a.rar (10349 KB)
 19-20stycznia.rar (10915 KB)
 16-17 patofizjo.docx (20992 KB)
Inne foldery tego chomika:


chirurgia
diagnoza

epi
 farmacja
 farmakologia
Zgłoś jeśli naruszono regulamin







Strona główna
Aktualności
Kontakt
Dla Mediów
Dział Pomocy
Opinie
Program partnerski




Regulamin serwisu
Polityka prywatności
Ochrona praw autorskich
Platforma wydawców
Copyright © 2012 Chomikuj.pl
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Create flashcards