Szczepienia dzieci i młodzieży

advertisement
Information letter from the Norwegian Institute of Public Health
No. 3 National vaccination programme in Norway• Polish • Last updated December 2008
www.fhi.no/publ/infoletter
Szczepienia dzieci i młodzieży
Narodowy Program Szczepień
Dlaczego ważne są
szczepienia?
Odporność (odporność na zakażenia) stanowi ważny element obrony organizmu
przed chorobami zakaźnymi. Po zachorowaniu na daną chorobę często uzyskuje
się odporność na całe życie i nie choruje się już więcej na tę samą chorobę. Celem
szczepienia jest uzyskanie odporności bez konieczności przebycia choroby.
Jeśli większość osób w danej populacji jest zaszczepiona, niewiele jest osób mogących
spowodować rozprzestrzenianie się choroby. Powoduje to zwiększenie możliwości
uniknięcia choroby w danym kraju i jednocześnie chroni osoby, które nie zostały
zaszczepione. Za pomocą szczepienia możliwe jest pozbycie się zachorowań w skali
globalnej. Do chwili obecnej udało się to osiągnąć w przypadku choroby wirusowej - ospy.
ill. fhoto image source
System immunologiczny dziecka już na etapie życia płodowego jest przygotowany
na kontakt z zarazkami, na jakie będzie narażone po urodzeniu. Z tego powodu
niemowlęta dobrze tolerują szczepienia, również kilka szczepień jednocześnie.
Szczepionki wykorzystują jedynie niewielką część zdolności immunologicznej dziecka
i obciążają system odpornościowy w zdecydowanie mniejszym stopniu niż banalne
infekcje jak np. przeziębienie.
Wszystkie dzieci mieszkające w Norwegii mogą skorzystać ze szczepienia przeciw
dziesięciu chorobom: błonicy, tężcowi, krztuścowi, zakażeniu Haemophilus influenzae
typu B (Hib), zakażeniom pneumokokowym, poliomyelitis, odrze, śwince, różyczce i
gruźlicy. Niektóre dzieci mogą otrzymać również szczepionkę przeciw wirusowemu
zapaleniu wątroby typu B (WZW typu B). Wszystkie te choroby mogą powodować
zagrożenie życia lub poważne komplikacje. Szczepionki chronią przed chorobami
w prosty, efektywny i bezpieczny sposób. Zostało to potwierdzone badaniami i
doświadczeniami od ponad 50 lat.
Podstawowe szczepienie odbywa się w placówkach służby zdrowia (poradniach
zdrowia dziecka). Zaczyna się zwykle od 3 miesiąca życia dziecka i kolejno odbywa
się według programu zawartego w tabeli na kolejnej stronie. Dawki przypominające
szczepionek podawane są w wieku szkolnym. Wszystkie szczepionki podawane są
podskórnie. Żadna ze szczepionek nie ma dodatków rtęci jako środka konserwującego.
Szczepienia są dobrowolne.
Szczepionki skojarzone
Od początku funkcjonowania programu szczepień ochronnych dzieci w roku 1952
stosowano szczepionki skojarzone. Szczepionki skojarzone zawierają kilka szczepionek
przeciw wielu chorobom w jednej strzykawce. Oznacza to mniej zastrzyków dla dziecka
i mniej dodatkowych substancji w szczepionkach. Mniejsze ryzyko skutków ubocznych
po szczepionkach skojarzonych niż oddzielnych.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 2 of 10
Program szczepienia dzieci:
Child’s age
Szczepienie przeciw:
Ilość zastrzyków
3 miesiące
Błonica, tężec, krztusiec, poliomyelitis i infekcja Hib (DTP-IPV-Hib),
zakażenia pneumokokowe
2
5 miesięcy
Błonica, tężec, krztusiec, poliomyelitis i infekcja Hib (DTP-IPV-Hib),
zakażenia pneumokokowe
2
12 miesięcy
Błonica, tężec, krztusiec, poliomyelitis i infekcja Hib (DTP-IPV-Hib),
zakażenia pneumokokowi
2
15 miesięcy
Odra, świnka, różyczka (MMR)
1
7-8 Lat (2. klasa)
Błonica, tężec, krztusiec, poliomyelitis (DTP-IPV) (od rocznika
dzieci urodzonych w 1998)
1
11-12 Lat (6. klasa)
Błonica, tężec (DT) (od rocznika dzieci urodzonych w 1997)
1
12-13 Lat (7. klasa)
Odra, świnka, różyczka (MMR)
1
13-15 Lat (8-9. klasa)
Gruźlica (BCG)
1
15-16 lat (10. klasa)
Poliomyelitis (od rocznika dzieci urodzonych w 1997) Błonica,
tężec, poliomyelitis (od rocznika dzieci urodzonych w 1998)
1
0-18 lat
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW typu B)
Dawki przypominające dla osób dorosłych są możliwe przy zwiększonym ryzyku zarażenia, na przykład w przypadku
podróży zagranicznych.
Przed szczepieniem
Przed szczepieniem pielęgniarka pyta o stan zdrowia dziecka oraz czy były reakcje po
wcześniejszych szczepieniach. Należy pamiętać o poinformowaniu pielęgniarki o tym, że
dziecko niedawno brało leki, ma alergię lub inne problemy zdrowotne.
Jeśli dziecko jest przeziębione lub nie jest w formie, szczepienie nie jest niebezpieczne.
Natomiast zwykle przekłada się szczepienie, jeśli dziecko ma ostry stan chorobowy lub
gorączkę powyżej 38 stopni.
Dzieci, które miały szczególne reakcje po wcześniejszym szczepieniu i dzieci cierpiące
na poważne lub długotrwałe choroby muszą zostać zbadane przez lekarza przed
szczepieniem. W niektórych przypadkach może być uzasadnione odstąpienie od programu
szczepienia.
Po szczepieniu
Większość dzieci ma niewielką reakcję lub nie ma żadnej reakcji po szczepieniu.
Gorączka powyżej 39 stopni i/lub obniżony stan ogólny może stanowić objaw poważnej
choroby i nie musi być reakcją na szczepionkę. Zawsze zwróć się po poradę lekarską, jeśli
niepokoi Cię stan dziecka.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 3 of 10
REAKCJE NA SZCZEPIONKI (SKUTKI UBOCZNE)
•Zaczerwienienie, obrzęk lub bolesność w miejscu ukłucia zdarza się czasami po
wszystkich szczepionkach i może trwać przez kilka dni.
•Niewysoka gorączka, niepokój, płacz, senność, złe samopoczucie lub brak apetytu w
ciągu 1-2 dni zdarza się u 1 na 10 dzieci po szczepieniu. Gorączka powyżej 39 stopni
jest rzadko spotykana.
•U małych dzieci szybko rosnąca gorączka może prowadzić do drgawek
gorączkowych. Drgawki same w sobie nie są niebezpieczne, ale należy skontaktować
się z lekarzem, żeby wykluczyć inną ostrą chorobę.
•Bladość, złe samopoczucie lub zasłabnięcie po szczepieniu jest bardziej powszechne
u starszych dzieci niż u niemowląt i spowodowane jest prawie zawsze reakcją dziecka
na zastrzyk/ból lub na zdarzenie.
•Alergiczna reakcja na szczepionki zdarza się rzadko. Najbardziej niebezpieczne
reakcje alergiczne mają miejsce w krótkim czasie po szczepieniu i z tego powodu
dziecko powinno odczekać 20 minut po szczepieniu w placówce służby zdrowia.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 4 of 10
Szczepionka przeciw
błonicy, tężcowi,
krztuścowi,
poliomyelitis
BŁONICA
jest infekcją nosa i gardła wywołaną przez bakterię zwaną maczugowcem błonicy.
Bakterie wytwarzają toksyny, które mogą zaatakować tkanki serca, nerek i nerwów.
Choroba może być śmiertelna. W trakcie II wojny światowej i bezpośrednio po niej w
Norwegii miały miejsce epidemie błonicy. Po wprowadzeniu szczepień w 1952 roku
miało miejsce jedynie kilka przypadków błonicy w Norwegii po zarażeniu za granicą. W
niektórych krajach Europy i poza nią błonica nadal występuje.
TĘŻEC (TETANUS)
wywołany toksyną zarazka tężca znajdującym się w glebie. Zakażenie następuje
kiedy bakteria dostanie się do rany. Choroba nie przenosi się między ludźmi. Bakteria
wytwarza jady, które atakują system nerwowy i powodują sztywność mięśni i bolesne
skurcze. Choroba powoduje wysoką śmiertelność. Występuje rzadziej w Norwegii niż w
ciepłych rejonach świata..
KRZTUSIEC (KOKLUSZ)
to długotrwała infekcja (6-12 tygodni) dróg oddechowych z intensywnymi napadami
kaszlu. Choroba jest bardzo zaraźliwa – blisko 100% osób zarażało się przed
rozpoczęciem szczepień. Może być bardzo niebezpieczna dla małych dzieci, szczególnie
niemowląt. Krztusiec może doprowadzić do uszkodzenia mózgu z powodu niedoboru
tlenu w trakcie ataku kaszlu i w niektórych przypadkach do śmierci.
POLIOMYELITIS
jest wirusową chorobą zakaźną powodującą zwykle objawy przeziębienia, bóle ciała
lub brzucha. Może spowodować zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i prowadzić
do trwałych porażeń. Zdarzają się przypadki śmiertelne. Zanim rozpoczęto szczepienia
w 1957 roku, co roku wybuchały epidemie choroby Heinego-Medina w Norwegii i
setki dzieci doznawało trwałych porażeń. Do 10% z nich umierało. Po wprowadzeniu
szczepionki, choroba jest pod kontrolą w Norwegii i w szeregu innych krajów. Europa
została uznana za wolną od choroby poliomyelitis w roku 2002 ale choroba nadal
występuje w krajach Afryki i Azji. Osoby nie szczepione mogą zarazić się w trakcie
podróży i mogą zarazić inne osoby bez szczepień po powrocie do kraju.
INFEKCJA HIB
Bakteria Haemophilus influenzae typu B (Hib) była najczęstszą przyczyną zapalenia
opon mózgowych (meningitis) u dzieci poniżej 5 roku życia w Norwegii przed
udostępnieniem szczepionki. Hib może powodować również inne poważne infekcje,
takie jak zapalenie płuc, stawów i nagłośni. Po wprowadzeniu szczepienia w roku 1992,
w Norwegii prawie nie ma zakażeń Hib.
>>
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 5 of 10
SZCZEPIONKA SKOJARZONA 5-SKŁADNIKOWA PRZECIW BŁONICY, TĘŻCOWI,
KRZTUŚCOWI, POLIOMYELITIS I INFEKCJI HIB
Szczepionki przeciw błonicy i tężcowi są oparte na toksynach wytwarzanych
przez bakterie ale efekt toksyczny jest usunięty. Szczepionka przeciw krztuścowi
zawierała wcześniej zabite pałeczki krztuśca i powodowała wiele skutków
ubocznych w postaci bólu w miejscu ukłucia i gorączkę. Od 1998 roku pojawiła
się nowa szczepionka przeciw krztuścowi, składająca się z oczyszczonych części
pałeczki krztuśca i powodująca niewiele skutków ubocznych. Szczepionka polio
składa się z zabitych wirusów polio – trzech typów wirusa powodujących chorobę
u ludzi. szczepionka Hib zawiera oczyszczonego polisacharydu otoczkowego Hib
powiązanego z białkiem. Żadne z komponentów szczepionki nie są żywe.
Po trzech dawkach szczepionki jak podaje program, dzieci nabierają trwałej
odporności na zakażenie wirusem Hib, minimum 10-letnią ochroną ochronę przed
tężcem, błonicą i poliomyelitis i około 5-6 lat ochrony przed krztuścem.
Skutki uboczne:
Niepokój, drażliwość, płacz, złe samopoczucie, obniżone łaknienie przez 1-2 doby
po szczepieniu występuje u 1 z 10 zaszczepionych dzieci. W niektórych przypadkach
trudno rozpoznać jakie objawy są spowodowane przez szczepionkę lub inne
czynniki.
Zaczerwienienie, obrzęk i bolesność w miejscu ukłucia zdarza się u 1 z 10
zaszczepionych dzieci po szczepieniu i może trwać przez kilka dni. Duże, bolesne
odczyny pojawiają się rzadko.
Krótkotrwała gorączka zdarza się u 1 na 10 dzieci po szczepieniu, ale mnie niż 1 ze
100 ma gorączkę powyżej 39 stopni. W takich przypadkach należy skontaktować
się z lekarzem, ponieważ gorączka może mieć inną przyczynę wymagającą pomocy
lekarskiej.
SZCZEPIONKA SKOJARZONA 4-SKŁADNIKOWA PRZECIW BŁONICY, TĘŻCOWI,
KRZTUŚCOWI, POLIOMYELITIS
Szczepionka skojarzona przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis jest
dostępna jako dawka przypominająca w wieku wczesnoszkolnym, zwykle w 2. klasie.
Ochrona trwa do podania nowej dawki w 10. klasie.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 6 of 10
Szczepionka
przeciw zakażeniom
pneumokokowym
ZAKAŻENIE PNEUMOKOKOWE
Istnieje ponad 90 różnych typów bakterii Streptococcus pneumoniae (pneumokoki).
Większość tych typów powoduje chorobę u ludzi, najczęściej zapalenie płuc, zatok
i ucha środkowego. Czasami infekcja może mieć poważniejszy przebieg, taki jak
zakażenie krwi (sepsa) lub zapalenie opon mózgowych (meningitis). Pneumokoki
mogą powodować choroby u dzieci i dorosłych, ale różne typy dominują w różnych
grupach wiekowych. Większość przypadków poważnego zakażenia pneumokokowego
występuje u najmłodszych dzieci, u osób powyżej 65 roku życia oraz u osób ze
szczególnymi czynnikami ryzyka.
Zanim wprowadzono szczepienie rocznie ok. 60-80 dzieci poniżej 2 roku życia było
dotkniętych poważnym zakażeniem pneumokokowym. Większość dzieci była odporna
i nie była szczególnie narażona na zachorowanie.
SZCZEPIONKA PRZECIW ZAKAŻENIOM PNEUMOKOKOWYM
Szczepionka dostępna w programie szczepień ochronnych dzieci została specjalnie
opracowana dla niemowląt. Składa się z zestawu siedmiu typów pneumokoków,
będących najczęstszą przyczyną poważnego zakażenia pneumokokowego u
dzieci poniżej 2 roku życia. Szczepionka składa się z części bakterii oczyszczonego
polisacharydu otoczkowego powiązanego z białkiem.
Zaszczepione dzieci poniżej 2 roku życia będą chronione przed ok. 70%
najpoważniejszych chorób wywołanych pneumokokami. Oczekuje się, że będzie
również mniej przypadków zapalenia ucha środkowego, spowodowanego typem
pneumokoka, który znajduje się w szczepionce.
Szczepionka nie chroni przez chorobą spowodowaną innymi typami pneumokoków
niż tych 7 zawartych w szczepionce. Również nie chroni przed chorobą wywołaną
innymi bakteriami lub wirusami.
Szczepionka dla małych dzieci przeciw pneumokokom podawana jest jednocześnie
ze szczepionką skojarzoną przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis i
infekcji Hib.
Skutki uboczne:
Zaczerwienienie, obrzęk i bolesność w miejscu ukłucia zdarza się u ponad 10%
zaszczepionych dzieci po szczepieniu i może trwać przez kilka dni.
Niepokój, drażliwość, płacz, złe samopoczucie, senność, obniżone łaknienie przez
1-2 doby po szczepieniu występuje u niektórych dzieci. W niektórych przypadkach
trudno rozpoznać jakie objawy są spowodowane przez szczepionkę lub inne
czynniki.
Może pojawić się lekka gorączka.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 7 of 10
Szczepionka przeciw
odrze, śwince i różyczce
(Szczepionka MMR)
ODRA
stanowi najpoważniejszą „chorobę dziecięcą”. Choroba jest bardzo zaraźliwa. Wśród
dzieci dorastających w warunkach braku dostępności szczepionki przeciw odrze,
powyżej 99% zapadało na odrę. Choroba rozpoczyna się od objawów przeziębienia i
wysokiej gorączki, po których następuje wysypka. Odra często bywa z powikłaniami
w postaci zapalenia płuc, oskrzeli lub zapalenia ucha środkowego. Zdarzają się groźne
następstwa takie jak zapalenie mózgu (encefalitis), trwałe uszkodzenie mózgu i śmierć.
Na całym świecie rocznie umiera na odrę ok. 350 000 dzieci. Wybuchy zachorowań na
odrę zdarzają się również u dzieci nie szczepionych w naszej części świata.
ŚWINKA
jest infekcją wirusową powodującą gorączkę i obrzęk ślinianek przyusznych.
Najczęstszymi powikłaniami są zapalenie opon mózgowych spowodowanych
świnką (meningitis), które zwykle mija bez trwałych uszkodzeń. Bardzie poważną
komplikacją jest utrata słuchu. Jeśli chłopcy zachorują na świnkę po okresie
dojrzewania, wirus może zaatakować jądra i doprowadzić do obniżenia płodności, ale
najprawdopodobniej nie do bezpłodności.
RÓŻYCZKA
stanowi łagodną chorobę z gorączką i wysypką zarówno u dzieci jak i dorosłych. Jeśli
kobieta w ciąży, która nie ma odporności zostanie zarażona różyczką, choroba może
doprowadzić do poważnych uszkodzeń płodu. Ryzyko uszkodzeń wynosi ponad 80% w
pierwszym okresie ciąży.
Najczęstszym sposobem zarażenia dla kobiet ciężarnych jest kontakt z chorymi na tę
chorobę. W niektórych wybuchach choroby nie szczepieni mężczyźni stanowili ognisko
zakażenia, dlatego ważne jest szczepienie wszystkich dzieci.
SZCZEPIONKA MMR
Szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce jest znana pod nazwą szczepionki
MMR. Skrót pochodzi od nazw angielskich: measles (odra), mumps (świnka) i rubella
(różyczka). Szczepionka składa się z żywych lecz osłabionych wirusów odry, świnki i
różyczki. Po pierwszej dawce MMR, którą zwykle podaje się w 15 miesiącu życia, ponad
90% zaszczepionych dzieci ma ochronę przez wiele lat, nawet do końca życia. Nową
dawkę ponownie podaje się w wieku 13 lat dla zapewnienia ochrony pozostałych 10% i
ochrony długotrwałej. Nie jest szkodliwe szczepienie osoby, która przebyła już jedną lub
więcej chorób.
Jeśli dziecko jest osłabione lub bierze lekarstwa, należy o tym poinformować.
Skutki uboczne:
Krótkotrwałe bóle, zaczerwienienie i obrzmienie w miejscu zastrzyku. W ciągu 1-2
tygodni po szczepieniu niektóre dzieci mogą mieć niewielkie objawy chorób, na
które zostały zaszczepione ale ma to miejsce u mniej niż 1 na 20 dzieci. Najbardziej
powszechnymi objawami są gorączka i wysypka. Infekcja wirusem szczepionki nie
powoduje zarażania. Komplikacje jakie pojawiają się jeśli choruje się na te choroby, mają
miejsce niezwykle rzadko po szczepieniu.
W 1997 roku powstała hipoteza, że szczepionka MMR może być przyczyną autyzmu.
W późniejszym czasie przeprowadzono szereg badań, świadczących przeciwko
stwierdzeniu, że szczepionka MMR może być przyczyną autyzmu lub innej formy
uszkodzenia mózgu.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 8 of 10
Szczepionka przeciw
gruźlicy
GRUŹLICA
W Norwegii stwierdza się 200-300 nowych przypadków gruźlicy rocznie. Choroba
najczęściej atakuje płuca, ale również może powodować infekcje układów innych organów,
takich jak opony mózgowe, węzły limfatyczne, jelita, kości, stawy i nerki. Osoba jest
narażona na ryzyko zarażenia przez ludzi, którzy sami nie wiedzą o tym, że mają zaraźliwą
gruźlicę, np. w czasie podróży w krajach, w których nadal rozpowszechniona jest gruźlica.
PRÓBA TUBERKULINOWA
Próba tuberkulinowa jest wykonywana przed szczepieniem. Osoby zarażone i większość
osób szczepionych, ma po 2-3 dniach czerwone obrzmienie skóry wokół miejsca
podania tuberkuliny. Nazywa się to dodatnią próbą tuberkulinową. Osoby, które mają
dodatnią próbę tuberkulinową nie otrzymują szczepionki BCG. Osoby, które wcześniej
nie były zarażone i również nie były szczepione przeciw gruźlicy szczepionką BCG, będą
miały ujemną próbę tuberkulinową. Osobom z ujemną próbą tuberkulinową zostanie
zaproponowane szczepienie BCG.
SZCZEPIONKA PRZECIW GRUŹLICY
Szczepionka składa się z żywych ale osłabionych bakterii, Bacille Calmette Guérin i
nazywa się BCG. Szczepionkę wstrzykuje się w lewe ramię. Zwykle po kilku tygodniach
pojawi się niewielka krosta lub mała sącząca ranka w miejsce zastrzyku. Jednocześnie
mogą pojawić się kuliste zgrubienia w dole pachowym (nabrzmiałe węzły limfatyczne).
Rana nie jest bolesna po krótkim czasie tworzy się blizna.
80% osób zaszczepionych nabywa odporności na zachorowanie na gruźlicę. Ochrona
pojawia się po 1-3 miesiącach od szczepienia i jest długotrwała.
W tych przypadkach, kiedy rodzina ma kontakt z krajami, w których występuje gruźlica,
proponuje się szczepienie krótko po narodzinach dziecka. Jeśli jest ryzyko zarażenia w
najbliższym otoczeniu szczepi się te osoby, które mają ujemną próbę tuberkulinową,
Jeśli dziecko jest osłabione lub bierze lekarstwa, należy o tym poinformować. Osoby
zarażone wirusem HIV nie otrzymują zwykle szczepionki BCG.
SKUTKI UBOCZNE:
Miejscowe odczyny, które są większe lub długotrwałe niż oczekiwano są rzadkie.
Może wystąpić obrzmienie węzłów chłonnych w pobliżu miejsca zastrzyku. Taka reakcja
może być nieprzyjemna ale nie jest niebezpieczna. W bardzo rzadkich przypadkach
konieczne może się okazać podanie leków.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 9 of 10
Szczepionka przeciw
wirusowemu zapaleniu
wątroby typu B (WZW
typu B)
WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY TYPU B (WZW TYPU B)
jest to choroba zakaźna wywołana wirusem WZW typu B. Wirus znajduje się we krwi i
płynach ustrojowych zawierających krew. Do zakażenia dochodzi przez błony śluzowe lub
uszkodzoną skórę, na przykład przy zastrzyku zakażonym krwią, transfuzji krwi lub drogą
płciową. Wirus nie przedostanie się przez zdrową nieuszkodzoną skórę. Przy zakażeniu
w wieku niemowlęcym ponad 90% dzieci będzie miało chroniczną infekcję i zostanie
nosicielami wirusa, jeśli nie zostanie poddanych profilaktyce. Ryzyko zostania chronicznym
nosicielem wirusa maleje w miarę dorastania w wieku dziecięcym i wynosi poniżej 5%
osób zarażonych w wieku dorosłym. Z powodu słabości systemu immunologicznego
osoby chore na zespół Downa przez całe życie są narażone na wysokie ryzyko zostania
chronicznymi nosicielami wirusa WZW typu B, jeśli zostaną zakażone.
Stan chronicznego nosicielstwa może prowadzić do marskości wątroby (cirrhosis hepatis)
i raka wątroby. Chroniczni nosiciele są również źródłami zarażania WZW typu B. Dlatego
ważne jest zredukowanie ilości nowych nosicieli w takim stopniu, w jakim jest to możliwe.
SZCZEPIONKA PRZECIW WIRUSOWEMU ZAPALENIU WĄTROBY TYPU B (WZW TYPU B)
Szczepionka jest dostępna od początku lat 80-tych. Zawiera części wirusa WZW typu B,
uzyskiwanego metodą inżynierii genetycznej z hodowli komórek drożdży. W Norwegii
szczepionka przeciw WZW typu B dostępna jest bezpłatnie osobom, które:
• są bardziej narażone na zakażenie
• są bardziej narażone na zostanie chronicznymi nosicielami wirusa WZW typu B, jeśli
zostaną zakażone
Od stycznia 2007 szczepionka WZW typu B wchodzi w zakres programu szczepień
ochronnych dla dzieci rodziców, pochodzących z krajów, w których występuje wiele
infekcji wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW typu B).
Ministerstwo Zdrowia wydało wytyczne, dotyczące osób mogących skorzystać ze
szczepionki. Jest to jedynie szczepionka pojedyncza przeciw wirusowemu zapaleniu
wątroby typu B (WZW typu B), dostępna w programie szczepień ochronnych dla dzieci.
Szczepionka przeciw WZW typu B może być podawana w każdym wieku od narodzin do
wieku dorosłego. Zwykle 3 dawki z odstępem minimum 4 tygodni między 1 a 2 dawką
i minimum 5 miesięcy między 2 a 3 dawką. Po szczepieniu 3 dawkami uzyskuje się 95%
długotrwałej ochrony (najczęściej na całe życie).
SKUTKI UBOCZNE:
Szczepionka WZW typu B daje skutki uboczne, najbardziej powszechne są bóle,
zaczerwienie i nabrzmienie miejsca zastrzyku. Gorączka, wysypka, zmęczenie, poczucie
rozbicia, bóle stawów i mięśni są również zgłaszane w ciągu pierwszych dni po
szczepieniu.
W latach 90-tych ubiegłego wieku powstało podejrzenie, że szczepionka WZW typu B
może być przyczyną choroby neurologicznej. W późniejszym czasie przeprowadzono
szereg badań, w których nie znaleziono powiązania między szczepionką WZW typu
B a poważnymi chorobami neurologicznymi, które powstają w krótkim czasie po
szczepieniu.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
National vaccination programme in Norway• Polish
Page 10 of 10
Krajowy Rejestr
Szczepień SYSVAK
SYSVAK jest centralnym, elektronicznym Krajowym Rejestrem Szczepień obejmującym
szczepionki podane osobom poniżej 18 roku życia. Celem systemu SYSVAK jest monitoring
stanu szczepień dla danej osoby. Poza tym celem jest zbieranie informacji o ewentualnych
skutkach ubocznych po szczepieniach i monitoring zasięgu szczepień w całym kraju.
Dla służby zdrowia rejestr jest również środkiem do zapewnienia wszystkim dzieciom
odpowiedniej oferty szczepień.
W SYSVAK rejestruje się: imię i nazwisko, datę urodzenia, miejsce zamieszkania, szczepionkę
i datę szczepienia. W przypadku osób bez norweskiego numeru PESEL podawana jest inna
identyfikacja. Poza tym może być odnotowany brak realizacji całego lub części programu
szczepień ochronnych. Wcześniejsze szczepienia, które nie są zarejestrowane w SYSVAK,
należy uzupełnić. Jeśli powstaną poważne skutki uboczne po szczepieniu, należy to
również zarejestrować.
SYSVAK podlega ustawie o rejestrach służby zdrowia i przepisach o SYSVAK. Nie ma
możliwości zastrzeżenia sobie prawa do odmowy rejestracji szczepień w ramach programu
szczepień ochronnych.
Osoba zarejestrowana (i osoba sprawująca opiekę rodzicielską nad dzieckiem) ma prawo
wglądu do danych, dotyczących jej w SYSVAK. Informacje o szczepieniach są zbierane i
przechowywane zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, dotyczącymi służby zdrowia dla
zapewnienia ochrony danych osobowych i bezpieczeństwa rejestru.
Na podstawie danych z systemu SYSVAK można drukować kompletne zaświadczenie o
przebytym szczepieniu. Zwykle jest to wykonywane przez placówki opieki zdrowotnej w
szkole/służbę zdrowia w danej gminie.
If you have any questions that have not been answered in this brochure, you can ask at your
local public health centre.
Czy masz pytania?
Jeśli masz pytania na które nie było odpowiedzi w niniejszej broszurze, można zwrócić się z
pytaniem w placówce służby zdrowia.
Barnevaksinasjonsprogrammet/Polsk
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

66+6+6+

2 Cards basiek49

Create flashcards