AUGMENTACJA DZIĄSŁA

advertisement
Rozdział
4
Małgorzata Pietruska
A
ktualny stan wiedzy na temat związku pomiędzy budową dziąsła a rozwojem różnego rodzaju patologii w obrębie przyzębia brzeżnego budzi ciągle u wielu klinicystów liczne kontrowersje. Dlatego
też, nawet wśród lekarzy periodontologów, istnieją ogromne rozbieżności dotyczące kwalifikacji pacjentów do różnego typu zabiegów z zakresu chirurgii śluzówkowo-dziąsłowej, szczególnie do zabiegów
w obrębie wędzidełek czy korygujących płytki przedsionek jamy ustnej lub wąskie dziąsło zębodołowe.
Przyczyną takiej sytuacji jest niezmienne hołdowanie
pewnym przekonaniom ugruntowanym na podstawie
publikacji, które pojawiały się począwszy od lat 50.
ubiegłego stulecia. Wydaje się, że podstawową przyczyną rozbieżności w kwalifikacji do poszczególnych
zabiegów stała się koncepcja zaproponowana przez
Nabersa w 1954 roku, która mówiła, że utrzymanie
zdrowego przyzębia brzeżnego zależne jest od obecności odpowiednio szerokiego dziąsła właściwego.
Przyjęto, że dziąsło właściwe o szerokości 2 mm zapewnia utrzymanie zdrowego przyzębia, zaś dziąsło
właściwe o mniejszej szerokości nie chroni przyzębia przed urazami wywołanymi przez siły powstające
w trakcie żucia oraz nie zabezpiecza dziąsła wolnego
przed pociąganiem przez mięśnie. Uważano również,
że odciąganie dziąsła wolnego od powierzchni zębów może prowadzić do szybszej akumulacji płytki
poddziąsłowej, a w konsekwencji do utraty przyczepu
i recesji dziąsła. Współistnienie wąskiej strefy dziąsła
właściwego i płytkiego przedsionka może ponadto
Rozdział 4
Augmentacja dziąsła
AUGMENTACJA
DZIĄSŁA
powodować zaleganie resztek pokarmu i utrudniać
zachowanie odpowiedniej higieny jamy ustnej.
Począwszy od lat 70. ubiegłego wieku, zaczęły
ukazywać się publikacje negujące konieczność istnienia odpowiednio szerokiego dziąsła właściwego.
Pojawiły się sugestie mówiące, że każda szerokość
dziąsła jest właściwa, jeżeli zachowane jest prawidłowe przyzębie. Szczególnie istotny wkład w ocenę znaczenia szerokości dziąsła właściwego wniosły badania Wennstöma i Lindego z 1983 roku wykonane na
modelu zwierzęcym. Badacze porównali rozległość
nacieku zapalnego w wąskim i szerokim dziąśle po
wywołaniu eksperymentalnego zapalenia. W badaniu histologicznym wykazano, że rozległość nacieku
zapalnego w wąskim i szerokim dziąśle jest podobna, a więc nie zależy od szerokości dziąsła. Badania
te zwracają uwagę na jeszcze inne istotne zagadnienie, a mianowicie na możliwość dokonywania przez
klinicystów błędnej oceny rozległości zapalenia
w wąskim dziąśle właściwym. Jest ono jednocześnie
cieńsze i pokryte cieńszym nabłonkiem zrogowaciałym w porównaniu z szerokim dziąsłem właściwym.
W związku z tym w wąskim dziąśle system naczyniowy jest lepiej widoczny, co powoduje, że wydaje się być ono bardziej zmienione zapalnie niż dziąsło szerokie. Taka sytuacja sprzyja więc pojawieniu
się błędów diagnostycznych polegających na nieprawidłowym różnicowaniu zmian w obrębie tkanek
miękkich. Obserwacje powyższe stawiają również
45
pod znakiem zapytania prawidłowość interpretacji
wyników wcześniej publikowanych badań.
Decydującą rolę w ocenie znaczenia szerokości
dziąsła właściwego wniosły badania kliniczne porównujące położenie przyczepu łącznotkankowego na zębach, przy których wykonano zabiegi poszerzenia strefy dziąsła właściwego oraz na zębach
z wąską strefą dziąsła właściwego pozostawionych
do obserwacji. Stwierdzono, że zmiany w położeniu
przyczepu łącznotkankowego na zębach z chirurgicznie poszerzoną strefą dziąsła właściwego oraz na zębach nieleczonych chirurgicznie z pozostawioną wąską strefą dziąsła były identyczne w długoczasowych
obserwacjach.
Cytowane powyżej badania stanowiły podstawę
do sformułowania nowych, obowiązujących aktualnie poglądów, zgodnie z którymi należy przyjąć, że
obecność szerokiego dziąsła właściwego nie chroni przed rozwojem patologii w przyzębiu brzeżnym.
W związku z tym zdiagnozowanie u danego pacjenta wąskiej strefy dziąsła właściwego nie jest nieprawidłowością, którą należy korygować. Kwalifikacja
do zabiegów augmentacji dziąsła w celu poszerzenia
strefy dziąsła właściwego (pogłębienia przedsionka)
powinna odbywać się zgodnie z zasadami przyjętymi
na Światowych Warsztatach Periodontologicznych
w 1996 roku. Zabiegi takie mogą być wykonywane jedynie w przypadku, kiedy:
pacjent odczuwa dyskomfort w czasie przyjmowania pokarmów lub w czasie szczotkowania zębów,
planowane leczenie ortodontyczne może spowodować powstanie dehiscencji kostnych i recesji tkanek miękkich,
planowane jest wykonanie poddziąsłowych
wypełnień lub uzupełnień protetycznych na
zębach, które otoczone są dziąsłem o cienkim
biotypie,
istnieją niekorzystne warunki anatomiczne
(płytki przedsionek) przed wykonaniem ruchomych uzupełnień protetycznych,
istnieje wąska strefa dziąsła skeratynizowanego wokół implantów.
Wiele stosowanych technik zabiegowych, mających
na celu poszerzenie strefy dziąsła właściwego i pogłębienie przedsionka, ma obecnie znaczenie historyczne. Niewątpliwie nie ma uzasadnienia wykonywanie
popularnych we wcześniejszych latach zabiegów dowierzchołkowego przesunięcia płata pełnego lub rozszczepionego. Techniki te prowadzą do powstania
nieestetycznych zmian w konturze dziąsła wolnego
będących wynikiem znacznej pozabiegowej resorpcji
46
kości. Ponadto zabiegi tego typu charakteryzują się
wyjątkową nieprzewidywalnością wyników leczenia, łącznie z tylko nieznacznym poszerzeniem dziąsła skeratynizowanego. Jednak, co ciekawe, po dowierzchołkowym przesunięciu płata pełnej grubości
przeważnie uzyskiwano szerszą strefę dziąsła skeratynizowanego niż po przesunięciu płata podzielonego. Należy również zwrócić uwagę na nieprzyjemne
i przedłużające się pozabiegowe doznania bólowe po
wykonaniu tego typu zabiegów.
Techniki poszerzenia dziąsła:
wolne przeszczepy tkanek miękkich,
uszypułowane przeszczepy tkanek miękkich
(przeszczepy, które po przesunięciu do miejsca biorczego pozostają połączone z miejscem
dawczym); zabiegi te stosowane są w leczeniu
recesji dziąsłowych i pozwalają na jednoczesne
pokrycie recesji oraz poszerzenie dziąsła; opis
technik w rozdziale „Leczenie odsłoniętych
powierzchni korzeni”.
Obecnie najszerzej stosowaną do poszerzenia strefy dziąsła właściwego techniką zabiegową jest technika wolnego przeszczepu błony śluzowej (nabłonkowo-łącznotkankowego).
Przygotowanie miejsca biorczego
Metoda I
Cięcie prowadzi się na granicy śluzówkowo-dziąsłowej (ostrze: 15 lub 15c). Rozległość cięcia musi mezjalnie i dystalnie przekraczać planowany do augmentacji obszar. Następnie preparuje się płat podzielony,
odcinając przyczepy mięśni w taki sposób, aby na kości pozostała nieuszkodzona okostna. Płat stabilizuje się dowierzchołkowo za pomocą szwów materacowych lub węzełkowych po wcześniejszym przyszyciu
przeszczepu. Do stabilizacji płata stosuje się szwy resorbowalne (6.0, 7.0). Na czas pobierania przeszczepu
miejsce biorcze należy zabezpieczyć gąbką kolagenową (ryc. 4-1).
Metoda II
Pierwsze cięcie prowadzi się na granicy śluzówkowo-dziąsłowej, przy czym jego długość jest zgodna z długością planowanej augmentacji. Kolejne cięcia to dwa cięcia pionowe o długości pozwalającej na
Periodontologiczno-implantologiczna
chirurgia plastyczna
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

66+6+6+

2 Cards basiek49

Create flashcards