Prąd magnesujący

advertisement
Badanie przebiegu czasowego prądu magnesującego transformatora
Wprowadzenie
Transformator jest statycznym przetwornikiem energii, w którym, bez ruchu obrotowego, za
pośrednictwem pola elektromagnetycznego następuje, przy tej samej częstotliwości, zmiana wartości
napięcia i prądu energii elektrycznej doprowadzonej względem energii elektrycznej wyprowadzonej.
Podstawowymi częściami transformatora są: rdzeń oraz uzwojenia. Rdzeń składa się z kolumn (słupów)
połączonych jarzmem. Na kolumnach umieszcza się uzwojenia (rys 1). W zaleŜności od liczby uzwojeń
umieszczonych na kolumnach wyróŜnia się transformatory: dwuuzwojeniowe, trójuzwojeniowe itd. Z
prądem płynącym przez uzwojenia związany jest przepływ H , proporcjonalny do prądu. W obwodzie
magnetycznym o reluktancji (przewodności) Λ wytworzony zostaje strumień magnetyczny. Strumień
magnetyczny przenikający przez rdzeń transformatora jest nazywany strumieniem głównym i oznaczany
literą Φ. Strumień główny jest skojarzony ze wszystkimi uzwojeniami umieszczonymi na kolumnie
indukując w nich siły elektromotoryczne transformacji określone wzorem:
e (t ) = z
dφ (t )
= 2Π zfφ cos ωt
dt
Gdzie: z - liczba zwojów uzwojenia,
f - częstotliwość zmian strumienia magnetycznego,
Φ - amplituda strumienia magnetycznego.
Rys. 1.Schemat budowy transformatora
Linie strumienia magnetycznego zamykające się przez powietrze otaczające uzwojenie transformatora
tworzą strumień rozproszenia Φr. Strumień rozproszenia jest skojarzony tylko z tym uzwojeniem, wokół
którego zamykają się linie strumienia rozproszenia. Strumień rozproszenia indukuje w uzwojeniu siłę
elektromotoryczną transformacji
er (t ) = z
dφr (t )
dt
W transformatorze dwuuzwojeniowym, uzwojenie o większej liczbie zwojów nazywa się
uzwojeniem górnego napięcia (GN), natomiast uzwojenie o mniejszej liczbie zwojów - uzwojeniem
dolnego napięcia (DN). Napięcia znamionowe uzwojeń górnego i dolnego napięcia mogą być napięciami
wysokimi (TO) lub niskimi (KN). Uzwojenie transformatora zasilane ze źródła energii elektrycznej jest,
nazywane uzwojeniem pierwotnym. Uzwojenie, z którego odbiera się energię elektryczną przyjęto
nazywać uzwojeniem wtórnym. Transformowanie prądu trójfazowego moŜe odbywać się w trzech
odpowiednio połączonych transformatorach jednofazowych lub w jednym transformatorze trójfazowym.
Symetryczny rdzeń transformatora trójfazowego uzyskuje się po ustawieniu, w kształcie gwiazdy, rdzeni
trzech transformatorów jednofazowych w taki sposób, aby nieposiadające uzwojeń słupy były zestawione
razem (rys. 2a).
Rys. 2. Sposoby tworzenia odwodu magnetycznego symetrycznego transformatora 3-fazowego:
a) płaszczowego b) rdzeniowego
Jeśli sinusoidalne strumienie magnetyczne tworzą w poszczególnych rdzeniach symetryczny układ
trójfazowy, środkowe słupy układu trzech transformatorów jednofazowych moŜna usunąć (rys. 2b),
otrzymuje się wtedy symetryczny trójfazowy transformator rdzeniowy. W praktyce stosuje się zwykle
trójfazowy transformator rdzeniowy, w którym wszystkie kolumny umieszczone są w jednej płaszczyźnie
(rys. 3) .W trójfazowym transformatorze rdzeniowym niesymetrycznym droga strumienia magnetycznego
w słupie środkowym jest krótsza niŜ drogi strumieni magnetycznych słupów skrajnych. Na skutek tego
prąd magnesujący uzwojenia umieszczonego na kolumnie środkowej jest mniejszy niŜ prądy
magnesujące uzwojeń umieszczonych na kolumnach skrajnych.
Rys.3. Obwód magnetyczny transformatora 3-fazowego rdzeniowego niesymetrycznego
Uzwojenia transformatorów trójfazowych mogą być połączone w układy:
gwiazdy (oznaczanej symbolem Y - w przypadku strony górnego napięcia lub y - dla strony
dolnego napięcia),
trójkąta (oznaczonego symbolami odpowiednio D lub d),
zygzaka (oznaczanego symbolami Z lub z).
Układ połączeń wpływa w istotny sposób na magnesowanie rdzenia i właściwości ruchowe
transformatora przy obciąŜeniu.
Rys. 4. Sposoby łączenia uzwojeń transformatorów 3-fazowych: a) w gwiazdę
b) w trójkąt c) w zygzak
Funkcję czasową prądu magnesującego bada się w stanie jałowym transformatora, to. Jest przy
otwartym obwodzie uzwojenia wtórnego. Przez pierwotne uzwojenia transformatora przepływa wówczas
prąd stanu jałowego (I0). Składową bierną tego prądu nazywa się prądem magnesującym Im.
Badanie transformatora w stanie jałowym przeprowadza się przy zmienianej wartości napięcia
zasilającego, na ogół do wartości napięcia zasilającego, na ogół do wartości 1,3 Un.
Przy badaniu transformatora w stanie jałowym zwykle pomija się stratę napięcia na rezystancji uzwojenia
pierwotnego oraz siłę elektromotoryczną indukowaną w uzwojeniu pierwotnym przez strumień
rozproszenia, jako Ŝe są to wartości małe w porównaniu z napięciem zasilającym, U1, czyli przyjmuje
się, Ŝe u1(t) ≈ e1(t).
Prąd magnesujący transformatora jednofazowego
JeŜeli napięcie zasilające jest sinusoidalnie zmienne, to przy załoŜeniu u1(t) = e1(t) musi się
sinusoidalnie zmieniać równieŜ strumień magnetyczny φ(t), a więc i indukcja magnetyczna w rdzeniu.
PoniewaŜ w celu zapewnienia dla strumienia głównego drogi o duŜej przewodności magnetycznej rdzeń
transformatora jest wykonany z ferromagnetyka, zaleŜność indukcji B = f(Io) ma kształt rewersyjnej pętli
histerezy. Z tego powodu kształt funkcji czasowej prądu io odbiegają od sinusoidy. Przy małych
wartościach napięć, a więc przy małych indukcjach odpowiadających prostoliniowej części
charakterystyki magnesowania, krzywa prądu jest tylko nieznacznie zniekształcona. Przy wzroście
napięcia, w miarę nasycania się stali rdzenia, krzywa prądu odkształca się silniej. Występowanie strat
mocy w rdzeniu powoduje, Ŝe prąd i0 jest przesunięty w czasie względem krzywej indukcji. Po
wyeliminowaniu z prądu stanu jałowego i sinusoidalnej składowej iF, przesuniętej o kąt Π/2 względem
krzywej indukcji, otrzymuje się składową prądu iM pozostającą w fazie z przebiegiem indukcji. Składowa
czynna prądu stanu jałowego iF jest funkcją strat mocy w rdzeniu transformatora. Składowa bierna prądu
stanu jałowego iM jest prądem magnesującym o charakterze czysto indukcyjnym. Wykreślny sposób
wyznaczenia prądu magnesującego na podstawie pętli histerezy pokazano na rys. 5.
Rys. 5. Wykreślny sposób wyznaczania prądu magnesującego na podstawie pętli histerezy
Funkcja czasowa prądu magnesującego jest krzywą antysymetryczną, dla której f(x + Π) = - f(x), czyli w
rozwinięciu na szereg Fouriera nie występuje składowa stała oraz harmoniczne parzyste. W szeregu
występują tylko wyrazy z sinusem. Znaki poszczególnych harmonicznych muszą być takie, aby krzywa
prądu była zaostrzona (rys. 6). Prąd magnesujący, rozłoŜony na szereg Fouriera, będzie:
im (t ) = 2 [ I m1 * sin ϖ t − I m 3 * sin 3ϖ t + I m 5 * sin 5ϖ t − I m 7 * sin 7ϖ t + I m 9 * sin 9ϖ t + ...]
Amplituda prądu magnesującego
I m max = 2[ I m1 + I m 3 + I m 5 + I m 7 + I m 9 + ...]
Natomiast wartość skuteczna
I m = I 2 m1 + I 2 m 3 + I 2 m 5 + I 2 m 7 + I 2 m 9 + ...
Stosunek wartości maksymalne j prądu magnesującego do wartości skutecznej jest nazywany
współczynnikiem szczytu prądu magnesującego
δs =
I m max
Im
Stosunek wartości skutecznej prądu magnesującego do wartości średniej prądu magnesującego jest
nazywany współczynnikiem kształtu krzywej prądu magnesującego
δs =
Im
I msr
Amplitudy poszczególnych harmonicznych zaleŜą od nasycenia stali rdzenia. Amplituda prądu
magnesującego zaleŜy w większym stopniu od harmonicznej trzeciej i piątej.
Rys.6. Rozkład funkcji czasowej prądu magnesującego na wyŜsze harmoniczne
Proces magnesowania rdzenia, podczas którego do uzwojeń transformatora mogą dopłynąć prądy
wszystkich wyŜszych harmonicznych nazywa magnesowaniem swobodnym.
Jeśli prąd magnesujący ma kształt sinusoidalny lub nie zawiera niektórych nieparzystych
harmonicznych (przede wszystkim trzeciej), wówczas kształt strumienia i indukcji jest spłaszczony w
porównaniu z przebiegiem sinusoidalnym (rys.7).
Magnesowanie tego typu nazywa się magnesowaniem wymuszonym.
Rys. 7. Przebiegi funkcji czasowych prądu strumienia i SEM podczas
magnesowania wymuszonego prądem sinusoidalnym
Krzywą strumienia moŜna rozłoŜyć na harmoniczne, z których najwaŜniejsza jest pierwsza i trzecia.
KaŜdej harmonicznej strumienia odpowiadają harmoniczne indukowanej siły elektromotorycznej, przede
wszystkim pierwsza e1 oraz trzecia e3.
Funkcja czasowa wypadkowej siły elektromotorycznej odbiega wówczas od sinusoidy wykazując
charakterystyczne wyostrzenie.
Prąd magnesujący transformatora trójfazowego
Jeśli obwód magnetyczny transformatora jest nasycony, wówczas przy sinusoidalnym strumieniu prąd
magnesujący zawiera wyŜsze harmoniczne. Funkcje czasowe harmonicznych prądu magnesującego w
poszczególnych fazach moŜna opisać ogólnymi wyraŜeniami:
iAK = iK mx sinKωt
iBK = iK mx sin(Kωt - K2Π/3)
iCK = iK mx sin(Kωt - K4Π/3)
gdzie: K - rząd harmonicznej; (K = 1, 3, 5, 7, 9 ...).
Przy wartościach K = 1, 7, 13... układ prądów fazowych harmonicznej rzędu K tworzy układ
symetryczny zgodnej kolejności faz.
Przy wartościach K = 5, 11, 17... układ prądów fazowych harmonicznej rzędu K tworzy układ
symetryczny przeciwnej kolejności faz.
Przy wartościach K = 3, 9, 15 prądy fazowe harmonicznej rzędu K są ze sobą w fazie, gdyŜ składniki
K2Π/3 są całkowitą wielokrotnością kąta 2Π w sensie nomenklatury składowych symetrycznych tworzy
ona układy symetryczne kolejności zerowej.
PoniewaŜ harmoniczna trzecia wpływa w istotny sposób na warunki magnesowania rdzenia, przy
magnesowaniu transformatorów trójfazowych niezbędnym jest zwracać uwagę, czy sposób skojarzenia
uzwojeń (układ połączeń) umoŜliwia przepływ prądów harmonicznej trzeciej oraz jej nieparzystych
wielokrotności.
Wpływ róŜnych układów połączeń na warunki magnesowania rdzenia transformatora trójfazowego
omówiono niŜej:
a) Yy z przewodem zerowym po stronie pierwotnej (rdzeń transformatora symetryczny).
Rys. 8. WyŜsze harmoniczne prądów magnesujących w układzie Yy z przewodem zerowym po stronie pierwotnej:
a) rozpływ w uzwojeniu pierwotnym b) wykresy wskazowe
PoniewaŜ w układzie występuje przewód zerowy, do transformatora mogą dopływać wszystkie
harmoniczne (rys. 8). Prądy fazowe układów harmonicznych kolejności zgodnej i przeciwnej, sumują się
w punkcie zerowym do zera, a więc przewodem zerowym płyną tylko prądy trzeciej harmonicznej i jej
nieparzystych wielokrotności. Występuje tu magnesowanie swobodne, zatem strumień magnetyczny oraz
siły elektromotoryczna są sinusoidalne.
b) układ Yy z przewodem zerowym po stronią pierwotnej (rdzeń transformatora niesymetryczny).
W tym przypadku zachodzi równieŜ magnesowanie swobodne. PoniewaŜ prąd magnesujący uzwojenia
kolumny środkowej jest mniejszy niŜ w kolumnach skrajnych, suma prądów w punkcie zerowym nie jest
równa zeru. Prąd w przewodzie zerowym jest sumą harmonicznych trzecich (i jej nieparzystych
wielokrotności) prądów fazowych i prądu pierwszej harmonicznej wynikającego z niesymetrii rdzenia.
W przewodzie zerowym wystąpią teŜ, w znikomym procencie, wszystkie pozostałe harmoniczne.
c) układ Yy bez przewodu zerowego po stronie pierwotnej (rdzeń transformatora symetryczny).
PoniewaŜ w układzie brak przewodu zerowego, w prądzie magnesującym nie występują harmoniczna
trzecia oraz jej nieparzyste wielokrotności, zachodzi, więc przypadek magnesowania wymuszonego.
Strumień magnetyczny jest odkształcony (krzywa strumienia jest spłaszczona), jak pokazano na rys., 5.7
poniewaŜ oprócz sinusoidy podstawowej zawiera równieŜ trzecią harmoniczną. Trzecie harmoniczne
strumienia są w poszczególnych kolumnach,w fazie.
Harmoniczna pierwsza i trzecia strumienia Indukują w uzwojeniach transformatora siły
elektromotoryczne, przez co wypadkowa fazowa siła elektromotoryczna róŜni się, wartością oraz
kształtem, od siły elektromotorycznej indukowanej przez sinusoidalną funkcję strumienia.
W napięciach przewodowych trzecia harmoniczna sił elektromotorycznych nie występuje, gdyŜ siły
elektromotoryczne trzeciej harmonicznej znoszą się. Na przykład w przypadku napięcia UAB będzie:
eAB = eA – eB = eA1 + eA3 – eB1 – eB3 = eA1 - eB1
poniewaŜ eA3 = eB3.
Siły elektromotoryczne od trzeciej harmonicznej strumienia nie zmieniają kształtu trójkąta napięć
przewodowych a jedynie powodują jego przesunięcie (rys. 9).
W przypadku transformatora trójfazowego płaszczowego lub układu trzech transformatorów
jednofazowych strumienie trzecich harmonicznych osiągają duŜe wartości, poniewaŜ zamykają się przez
stal rdzenia o małej reluktancji.
W transformatorze symetrycznym rdzeniowym trzecie harmoniczne strumienia są znacznie mniejsze,
gdyŜ droga strumienia prowadzi przez ośrodek o duŜej reluktancji to jest przez powietrze oraz przez kadź
(rys. 10). Strumień trzeciej harmonicznej powoduje powstanie w przewodzących elementach
konstrukcyjnych transformatora, prądów wirowych, które dodatkowo tłumią trzecie harmoniczne
strumienia. Tym samym siły elektromotoryczne fazowe są mniej zniekształcone przez trzecią
harmoniczną.
Rys. 9. Wykres wskazowy SEM indukowanych w uzwojeniu wtórnym transformatora w ukłądzie Yy bez przewodu zerowego
po stronie pierwotnej
Krzywą prądu magnesującego transformatora o układzie Yy, bez przewodu zerowego moŜna
wyznaczyć graficznie przez odjęcie trzeciej harmonicznej od krzywej prądu magnesującego
transformatora o układzie Yy z przewodem zerowym.
Rys. 10ab. Rozpływ (a) oraz wykresy wskazowe (b) strumieni magnetycznych w transformatorze rdzeniowym w układzie Yy
bez przewodu zerowego.
d) układ Yy bez przewodu zerowego po stronie pierwotnej (rdzeń transformatora niesymetryczny).
RównieŜ w tym przypadku występuje magnesowanie wymuszone, poniewaŜ w układzie nie ma przewodu
zerowego. PoniewaŜ jednak, przy rdzeniu niesymetrycznym, prąd magnesujący uzwojenia kolumny
środkowej jest mniejszy niŜ kolumn skrajnych, przez uzwojenia transformatora płyną pewne prądy
wyrównawcze, wymuszające dodatkowo składową strumienia o zgodnej fazie we wszystkich kolumnach.
Tak, więc przez powietrze i kadź przechodzą nią tylko trzecie harmoniczne strumienia, ale równieŜ
składowe zerowe strumienia spowodowane nie symetrią rdzenia. Wszystkie składowe strumienia
indukują w uzwojeniach transformatora siły elektromotoryczne, które zniekształcają krzywą napięć
fazowych.
e) układ Yd bez przewodu zerowego po stronie pierwotnej.
Rys. 11. Rozpływ prądów w stanie jałowym transformatora połączonego w układ Yd bez przewodu zerowego po stronie
pierwotnej.
PoniewaŜ w układzie nie ma przewodu zerowego ze źródła napięcia nie mogą dopłynąć do transformatora
trzecie harmoniczne prądu. Tak, więc w strumieniu pojawiają się trzecie harmoniczne, które indukują w
uzwojeniach opóźnione o Π/2, siły elektromotoryczne trzeciej harmonicznej. Siły elektromotoryczne
trzeciej harmonicznej są w poszczególnych uzwojeniach w fazie. Pod wpływam jednakofazowych sił
elektromotorycznych trzeciej harmonicznej, w skojarzonym w trójkąt uzwojeniu wtórnym, płyną prądy
trzeciej harmonicznej. Jako Ŝe uzwojenie trójkąta stanowi dla sił elektromotorycznych trzeciej
harmonicznej obwód zwarty (rys. 11). Prąd trzeciej harmonicznej opóźnia się praktycznie o Π/2
względem siły elektromotorycznej, gdyŜ reaktancja transformatora (dla trzeciej harmonicznej) jest
znacznie większa od rezystancji. Strumień magnetyczny trzeciej harmonicznej wywołany prądem trzeciej
harmonicznej jest, więc praktycznie przesunięty o kąt Π względem trzeciej harmonicznej strumienia
uzwojenia pierwotnego. Następuje, zatem kompensacja strumieni trzeciej harmonicznej. W rezultacie
strumień w rdzeniu jest praktycznie sinusoidalny. Zachodzi tu, więc jakby przypadek magnesowania
swobodnego, gdyŜ w wypadkowym przepływie magnesującym występują wszystkie wymagane wyŜsze
harmoniczne (równieŜ harmoniczna trzecia, która wprawdzie nie występuje w prądzie dopływającym z
sieci ale w prądzie płynącym przez uzwojenie trójkątowe).
Przy niesymetrycznym rdzeniu transformatora przez uzwojenie trójkąta przepływa równieŜ składowa
zerowa prądu o częstotliwości sieci. Tę składową prądu wywołuje siła elektromotoryczna kolejności
zerowej indukowana przez składową zerową strumienia wymuszoną przez nie symetrię prądów magnesujących uzwojeń kolumny środkowej i kolumn skrajnych.
f ) układ Dy
Przy tym układzie połączeń zachodzą analogiczna zjawiska jak w przypadku układu Yd. Trzecia
harmoniczna prądu oraz jej nieparzyste wielokrotności występują w tym przypadku w zamkniętym
obwodzie trójkąta uzwojenia pierwotnego. Tak, więc prądy fazowe uzwojenia pierwotnego zawierają
wszystkie potrzebne harmoniczne, więc magnesowanie jest swobodne, mimo, Ŝe z sieci nie dopływają do
transformatora prądy trzeciej harmonicznej ani jej nieparzyste wielokrotności.
Przez obwód trójkąta płyną równieŜ prądy wyrównawcze tłumiące składowe zerowe strumienia
spowodowane nie symetrią rdzenia.
Funkcje czasowe pierwotnych prądów przewodowych moŜna wyznaczyć graficznie (rys. 12)
odejmując odpowiednie funkcje czasowe prądów fazowych. W przypadku rdzenia niesymetrycznego
wartości szczytowe dwóch prądów przewodowych są mniejsze gdyŜ amplituda prądu fazowego kolumny
środkowej jest mniejsza niŜ amplitudy prądów magnesujących kolumn skrajnych.
Rys. 12. Funkcje czasowe pierwotnych prądów przewodowych i fazowych w układzie Dy na biegu jałowym
Przebieg ćwiczenia
Badania naleŜy przeprowadzić przy róŜnych układach połączeń transformatorów. Do obserwacji
przebiegów prądów i napięć naleŜy zastosować oscyloskop katodowy natomiast do rejestracji przebiegów
oscylograf pętlicowy. Przy badaniu przebiegu prądów naleŜy w obwodzie umieścić rezystory. Napięcia z
rezystorów, proporcjonalne do rejestrowanego prądu naleŜy podać na oscylograf lub oscyloskop.
Rezystancja rezystorów powinna być mała, aby nie zniekształcała wyników pomiarów. Jako
rezystorów moŜna uŜyć długich przewodów. Do badania zawartości harmonicznych słuŜy analizator
harmonicznych.
1 Badanie transformatora jednofazowego
Dla kilku wartości napięć pierwotnych, w tym równieŜ większych od znamionowego, dokonać
obserwacji i zapisu prądu stanu jałowego oraz napięcia wtórnego. Dla kaŜdego przypadku wyznaczyć
zawartość harmonicznych w prądzie magnesującym. Pomiary naleŜy wykonać w oparciu o układ
połączeń wg rys.13.
Rys. 13. Schemat układu pomiarowego
2. Badanie transformatora trójfazowego
- w układzie Yy z przewodem zerowym
Rys. 14.
Dla wybranego napięcia dokonać obserwacji i rejestracji: prądu stanu jałowego, prądu W przewodzie
zerowym oraz napięcia fazowego po stronie wtórnej. Wyznaczyć zawartość harmonicznych w prądzie
fazowym oraz prądzie w przewodzie zerowym. Wyznaczyć stosunek napięcia międzyprzewodowego do
fazowego, dla strony wtórnej U2/U2f
- w układzie Yy bez przewodu zerowego
Dla wybranego napięcia dokonać obserwacji i rejestracji: prądu stanu jałowego oraz napięcia
fazowego i międzyprzewodowego po stronie wtórnej. Wyznaczyć zawartość harmonicznych w prądzie
fazowym oraz w napięciu fazowym i międzyprzewodowym strony wtórnej. Dla strony wtórnej
wyznaczyć stosunek napięcia międzyprzewodowego do fazowego U2/U2f
- w układzie Yd bez przewodu zerowego
Dla wybranego napięcia dokonać obserwacji i rejestracji prądu stanu jałowego po stronie pierwotnej,
prądu fazowego w uzwojeniu trójkąta (po stronie wtórnej), napięcia międzyprzewodowego strony
wtórnej. Wyznaczyć zawartość wyŜszych harmonicznych w prądzie fazowym strony wtórnej oraz w
napięciu międzyprzewodowym strony wtórnej.
Rys. 15
- w układzie Yd z przewodem zerowym
Dla wybranego napięcia dokonać obserwacji i rejestracji prądu stanu jałowego, prądu w przewodzie
zerowym, prądu fazowego w uzwojeniu trójkąta (po stronie wtórnej) oraz napięcia międzyprzewodowego
strony wtórnej. Wyznaczyć zawartość wyŜszych harmonicznych w prądzie fazowym strony pierwotnej, w
prądzie w przewodzie zerowym oraz w napięciu międzyprzewodowym strony wtórnej.
- w układzie Dy
Rys. 16
Dla wybranego napięcia dokonać obserwacji i rejestracji prądu pierwotnego przewodowego i
fazowego oraz napięcia fazowego strony wtórnej. Wyznaczyć zawartość wyŜszych harmonicznych w
prądzie pierwotnym przewodowym i fazowym oraz w napięciu falowym strony wtórnej. Wyznaczyć, dla
strony pierwotnej, stosunek prądu przewodowego do prądu fazowego I10/I1f oraz dla strony wtórnej
U2/U2f stosunek napięcia międzyprzewodowego do fazowego.
Uwaga:
1. Napięcia zasilające transformator naleŜy tak dobrać, aby wyraźnie nasycić stal rdzenia. Prąd magnesujący powinien być w
kaŜdym przypadku mniejszy od prądu znamionowego odpowiedniego uzwojenia.
2. NaleŜy zachować szczególną ostroŜność przy załączaniu transformatora, aby zapobiec skutkom, które moŜe spowodować
prąd załączania transformatora. Amplituda prądu załączania moŜe być kilkakrotnie większa od ustalonego prądu stanu
jałowego. W tym celu naleŜy albo obniŜyć napięcie zasilania w chwili załączania, albo na czas załączania zewrzeć zaciski
prądowe mierników.
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

ALICJA

4 Cards oauth2_google_3d22cb2e-d639-45de-a1f9-1584cfd7eea2

Create flashcards