BIOTERRORYZM

advertisement
BIOTERRORYZM
Wąglik
-postępowanie
Opracował:
mgr Romuald Osiński
Państwowy Inspektor Sanitarny MSWiA
na obszarze województwa kujawsko-pomorskiego
Bydgoszcz
Kwiecień 2003
Spis treści:
1. Istota bioterroryzmu .......................................................... str. 3
2. Definicja i cel bioterroryzmu ............................................ str. 4
3. Patogeny, które mogą być użyte w ataku
bioterrorystycznym ............................................................ str. 5
4. Metody i miejsca zastosowania broni biologicznej ......... str. 7
5. Zasady postępowania w przypadku ataku
bioterrorystycznego ............................................................ str. 7
6. Rola i zadania Policji i PSP w przypadku
bioterroryzmu ..................................................................... str. 8
Schemat powiadamiania i współpracy ............................. str. 10
7. Wąglik w ataku bioterrorystycznym ................................ str. 11
a) Źródła zakażenia .......................................................................... str. 11
b) Aspekt kliniczny choroby ..................................................... str. 11
Rycina – postać skórna wąglika (etapy) .................................. str. 13
c) Profilaktyka przedekspozycyjna ............................................ str. 14
d) Profilaktyka poekspozycyjna ................................................ str. 14
e) Zasady postępowania w przypadku otrzymania przesyłki
niewiadomego pochodzenia .................................................. str. 15
Schemat postępowania z podejrzaną przesyłką ........................ str. 16
8. Bibliografia ......................................................................... str. 17
BIOTERRORYZM (wąglik – postępowanie)
1. Istota bioterroryzmu
Terroryzm stał się w XX i na początku XXI wieku jednym z
najgroźniejszych zjawisk zagrażających krajom i społeczeństwom. Choć
zjawisko to jest prawie tak samo stare, jak ludzkość, jednak w odróżnieniu
od przeszłości współcześnie działający terroryści stosują przemoc w bez
porównania szerszej skali. Doskonalą i brutalizują metody swojego
działania, a poprzez umiędzynarodowienie działalności zagrażają
bezpieczeństwu w skali narodowej, regionalnej, a nawet globalnej.
Po 11 września 2001 roku ludzkość uświadomiła sobie skalę zagrożeń,
jakie niesie dla niej terroryzm. Dotychczasowe zamachy niepokoiły opinię
publiczną, niekiedy były szokiem dla pewnych społeczeństw, ale nigdy
przedtem zjawisko to nie wywoływało tak szerokiego rezonansu
społecznego. W krajach, które wcześniej doświadczyły aktów terroru,
stopień uświadomienia społeczeństw i rządzących był większy,
podejmowano również działania, których celem było zapobieganie
zamachom i sprawna likwidacja ich skutków. Wiadomo było, że terroryści
mogą używać broni masowego rażenia, w tym broni biologicznej. Można
było tak sądzić na podstawie znajomości walorów tego typu broni (łatwa i
tania w produkcji, łatwa do magazynowania i przenoszenia, niewidzialna w
czasie ataku, trudna do wykrycia i identyfikacji), a także na podstawie
dotychczasowych doświadczeń. Według wiarygodnych informacji
wiadomo, że kilkanaście państw rozwija stale technologie związane z
produkcją broni biologicznej, a około 20 państw taką broń posiada i
dysponuje środkami jej przenoszenia. Wśród tych państw znajdują się
również takie, które podpisały, a nawet ratyfikowały Konwencję z 1972
roku o zakazie produkcji, magazynowania broni biologicznej i toksynowej
oraz o jej zniszczeniu, a także są sygnatariuszami Protokołu Genewskiego z
1925 roku. Na liście tej znajdują się również państwa popierające terroryzm
i wspierające konkretne organizacje terrorystyczne.
Z niedalekiej przeszłości znamy szereg przykładów stosowania broni
biologicznej do celów terrorystycznych: w 1984 roku sekta terrorystyczna
Rajneeshee dokonała w mieście The Dalles w stanie Oregon skażenia
bakteriami Salmonella typhinurium pojemników z sałatkami w czterech
restauracjach. Zachorowało 751 osób, z których 45 wymagało hospitalizacji.
W 1995 roku technik laboratoryjny z Ohio posługując się sfałszowanym
blankietem firmowym, zamówił w przedsiębiorstwie dostarczającym
materiały i preparaty biomedyczne bakterie Yersinia pestis. Dzięki czujności
i podejrzliwości pracowników, którzy zawiadomili FBI, udało się go
zidentyfikować i zatrzymać. Człowiek ten był członkiem organizacji
rasistowskiej. Sekta Aum Shinrikyo („Najwyższa Prawda”), zanim dokonała
udanego zamachu w tokijskim metrze przy użyciu sarinu próbowała
wykorzystać do celów terrorystycznych broń biologiczną. Jak wykazało
dochodzenie, od 1990 roku w swojej kwaterze głównej w Kamikuishiki
sekta ta prowadziła badania laboratoryjne nad zastosowaniem jadu
kiełbasianego i laseczek wąglika, a także przeprowadziła kilka (na szczęście
nieudanych) prób użycia tych środków w formie aerozolowej w zamachach,
m. in. na parlament, pałac cesarski i międzynarodowy port lotniczy.
Przyczynami niepowodzeń były błędy techniczne oraz użycie
niepatogennego szczepu wąglika, stosowanego do produkcji szczepionek.
W 1992 roku członkowie tej sekty pod pozorem niesienia pomocy
humanitarnej udali się do Zairu, gdzie panowała epidemia gorączki
krwotocznej Ebola i usiłowali tą drogą zdobyć wirus dla swoich celów. Po
zamachu w metrze policja odkryła w siedzibie tej sekty zapasy toksyny jadu
kiełbasianego, laseczki wąglika oraz samolot wyposażony w zbiorniki do
przechowywania i rozpylania aerozoli.
Znane są także przypadki zabójstw na tle politycznym przy użyciu
broni biologicznej. Najbardziej znanym jest zabójstwo przez agenta KGB
bułgarskiego dysydenta G. Markowa dokonane w 1978 roku w Londynie
przy użyciu toksyny rycynowej wstrzykniętej specjalną strzykawką
umieszczoną w nóżce parasola, którą denat został przypadkowo ukłuty.
W ten sam sposób w 1978 roku został zaatakowany inny bułgarski dysydent
W. Kostow, którego jednak udało się uratować dzięki bardzo sprawnej i
szybkiej interwencji lekarskiej.
2. Definicja i cel bioterroryzmu
Istnieje około 100 definicji charakteryzujących zjawisko
bioterroryzmu. Według FBI „terroryzm to bezprawne (nielegalne) użycie
siły przeciwko osobom lub własności zamiarem wymuszenia jakiegoś
działania lub zastraszenia rządu, ludności cywilnej lub jakiejkolwiek jej
części dla osiągnięcia celów politycznych lub społecznych”. Najbardziej
znaczącymi zagrożeniami stają się obecnie przede wszystkim te, które
dotyczą bezpieczeństwa zwykłych ludzi oraz zagrażają stabilności
demokratycznych systemów państwowych i rozwojowi ekonomicznemu.
Terroryzm przy użyciu patogenów to bioterroryzm.
Bioterroryzm to zamierzone użycie albo groźba użycia w celu wywołania
choroby, zabicia ludzi, zwierząt lub zniszczenia roślin – wirusów, bakterii,
grzybów, toksyn produkowanych przez żywe organizmy.
Celem bioterroryzmu jest skuteczne wywołanie lęku i paniki wśród
ludności i ratowników oraz chaos w wielu dziedzinach życia i ogromne
straty ekonomiczne.
Należy liczyć się z tym, że atak przy użyciu broni biologicznej oprócz strat
wywołanych bezpośrednim działaniem wywołałby ogromną panikę,
psychozę społeczną, demoralizację i być może nawet zachowania
agresywne skierowane przeciwko sprawującym władzę. Spowodowałby
również ogromne straty ekonomiczne. Według szczegółowych analiz
ekspertów z Centrum Kontroli Chorób w Atlancie ogólne koszty związane
z zakażeniem 100 tysięcy ludzi laseczką wąglika (postać płucna) to 26,2
mld. dolarów, w przypadku tularemii koszt wynosi 5,5 mld. dolarów, a w
przypadku brucelozy „tylko” 579 mln. dolarów.
Atak bronią biologiczną może być skierowany pośrednio przeciwko
ludziom poprzez zakażenie zwierząt i upraw rolnych. Wymienia się tu
drobnoustroje wywołujące schorzenia takie, jak: wąglik, bruceloza,
pryszczyca, zapalenie mózgu i rdzenia koni, pomór świń, rzekomy pomór
drobiu, księgosusz. Wśród drobnoustrojów branych szczególnie pod uwagę
jako narzędzie agroterroryzmu należy wyróżnić wirusa pryszczycy. Istnieje
również możliwość skutecznego niszczenia upraw roślinnych oraz zapasów
żywności przy użyciu różnych patogenów.
3. Patogeny, które mogą być użyte w ataku bioterrorystycznym
Patogeny, które mogą być użyte w ataku bioterrorystycznym są to
drobnoustroje, które mają zdolność zakażenia celu, jakim jest
eukariotyczny gospodarz oraz wzrastania w nim; prowadzi to do powstania
chorób klinicznie rozpoznawalnych, zabijających gospodarza lub
powodujących jego niezdolność lub ograniczenie zdolności pełnienia
normalnych funkcji życiowych.
Definicja ta została sformułowana bardzo ogólnie z uwagi na
konieczność dostosowania jej do różnych przypadków potencjalnego ataku
bioterrorystycznego skierowanego bezpośrednio przeciwko ludziom lub też
przeciwko zwierzętom i roślinom mającym znaczenie gospodarcze.
Patogenne drobnoustroje, które mogą być użyte jako środki ataku
biologicznego, zwane biologicznymi czynnikami masowego rażenia mogą
być użyte dla realizacji celów: militarnych – wojny biologicznej,
terrorystycznych oraz kryminalnych. Wydaje się jednakże, że wszystkie te
trzy kategorie można określić terminem działania kryminalnego, ze
względu na to, że większość państw na świecie podpisała Konwencję o
Zakazie Broni Biologicznej i Toksynowej. Takiemu podejściu dał wyraz w
bieżącym roku Weinberg (Cambridge, USA) określając bioterroryzm jako
„zagrożenie kryminalne chorobami zakaźnymi”.
Niebezpieczne czynniki biologiczne brane pod uwagę jako środki
ataku biologicznego podzielone zostały na trzy kategorie: A, B, C.
Kryteriami były tu np. w A:
– łatwość rozsiewania oraz łatwość przenoszenia się z osoby na osobę
– powodowanie wysokiej śmiertelności mające również duży wpływ na
zdrowie publiczne
– wywoływanie paniki publicznej
– wymaganie specjalnych przygotowań ze strony służb publicznych
(głównie ze strony służby zdrowia)
Kategoria
CDC
Wirus ospy
A
A
A
C
C
B
B
B
Wywoływane choroby
Ospa prawdziwa [NATO]
Patogeny
Wirusy gorączek krwotocznych
Gorączka krwotoczna:
 Ebola, Marburg
 Lassa, Junin, Machupo
 Doliny Rift
 hantawirusowe
 żółta gorączka [NATO]
 Krymsko-Kongijska
Wirusy zapalenia mózgu
Zapalenie mózgu
 wschodnie końskie
 zachodnie końskie
 wenezuelskie [NATO]
[NATO] – priorytetowa selekcja wg NATO
Kategoria
CDC
A
A
A
B
B
B
B
B
B
B
C
Patogeny
Bacillus anthracis
Yersinia pestis
Francisella tularensis
Brucella melitensis
Burkholderia mallei
Brucella abortus
Vibrio cholerae
Salmonella sp.
Shigella
Escherichia coli, O157
Mycobacterium tuberculosis
(wielooporny)
Wywoływane choroby
Wąglik [NATO]
Dżuma [NATO]
Tularemia [NATO]
Gorączka maltańska [NATO]
Nosacizna [NATO]
Choroba Banga
Cholera [NATO]
Salmoneloza
Czerwonka
Enterokrwotoczne zapalenie jelita
Gruźlica
4. Metody i miejsca zastosowania broni biologicznej
Zastosowanie broni biologicznej w ataku terrorystycznym może
nastąpić poprzez rozpylenie aerozolu, skażenie żywności, wody i gleby.
Obiektami takiego ataku mogą być wszystkie miejsca, w których gromadzi
się ludność. Należy tu wymienić przede wszystkim: stacje metra, dworce
kolejowe, porty lotnicze, centra handlowe, ośrodki zbiorowego żywienia,
obiekty sportowe i handlowe, budynki rządowe i publiczne, miejsca
koncentracji wojsk, wiece wyborcze itp. Szczególnie „wdzięcznymi”
obiektami dla terrorystów są obiekty posiadające wydajne systemy
wentylacyjne, a zwłaszcza stacje metra. W tych ostatnich występują
specyficzne prądy powietrzne wywołane oprócz wentylacji także ruchem
pociągów. Wiele symulacji wykonano z użyciem bakterii niepatogennych
w metrze londyńskim, paryskim, moskiewskim i nowojorskim. W takich
warunkach nawet niewielkie ilości patogenów w formie aerozolu
rozprzestrzeniają się błyskawicznie w obrębie stacji i w jej otoczeniu
powodując zakażenie kilkudziesięciu tysięcy osób. Wykonano innych
symulacji obrazujących następstwa zastosowania patogenów biologicznych
w różnych warunkach i okolicznościach. Ich wyniki są przerażające.
5. Zasady postępowania w przypadku ataku bioterrorystycznego
Większość ataków będzie przeprowadzana skrycie, bez ostrzeżenia dla
spotęgowania efektu użycia broni. Porażeni nie zdają sobie sprawy z
ekspozycji na śmiercionośny czynnik i podejrzenie epidemii pojawia się w
momencie rozpoznania nietypowych skupisk zachorowań lub niezwykłych
objawów. Plan postępowania dla ośrodka służby zdrowia musi obejmować
schemat decyzyjny oparty na obu scenariuszach tj. postępowanie w
przypadku podejrzenia epidemii w otwarcie i skrycie przeprowadzonym
ataku bioterrorystycznym. W obu przypadkach możliwość ataku musi być
wykluczona przy udziale policji i przedstawicieli nadzoru
epidemiologicznego. W celu różnicowania, czy konkretny przypadek
zachorowania jest typowy dla choroby endemicznej czy ma nietypowy,
wzbudzający zaniepokojenie przebieg, należy posługiwać się zasadami
dochodzenia epidemiologicznego.
Podejrzane cechy epidemiologiczne zachorowań, które powinny wzbudzać
zaniepokojenie pracowników podstawowej opieki zdrowotnej to:
– duża liczba zachorowań z podobnym zespołem objawów, o nieustalonej
przyczynie w dotychczas zdrowej populacji
– ciężki przebieg, zwłaszcza z towarzyszącą gorączką lub objawami ze
strony układu oddechowego lub pokarmowego, duża liczba przypadków
śmiertelnych
– słaba reakcja lub brak odpowiedzi na rutynowe leczenie
– jednostka chorobowa niezwykła na danym terenie lub o danej porze
roku (nie endemiczna)
– pojedyncze przypadki chorób niezwykle rzadkich (ospa prawdziwa,
gorączki krwotoczne, postać płucna wąglika, dżuma , tularemia) lub
uzasadnione podejrzenie takiej choroby
– choroba nie endemiczna w danej populacji
– choroba endemiczna poza normalnym sezonem największego nasilenia
zachorowań lub o nietypowych cechach (np. w nietypowej grupie
wiekowej, w populacji szczepionej przeciw danej chorobie) – np.
choroba podobna do ospy wietrznej u dziecka szczepionego
– atypowe drogi przenoszenia (woda, żywność, aerozol, wskazujące na
celowe skażenie źródeł wody pitnej lub żywności
– rozkład przypadków zachorowań w czasie i przestrzeni wskazujący na
punktowe źródło ekspozycji
– duża liczba jednoczesnych przypadków na ograniczonym terenie
– kierunek wiatru – skupiska przypadków po zawietrznej
6.
Rola i zadania Policji i PSP w przypadku bioterroryzmu
POLICJA
1. Przyjęcie zgłoszenia o wystąpieniu przypadku bioterroryzmu np.
podłożony proszek
2. Działania Policji polegają m.in. na:
– izolacji i ochronie miejsca (obiektów) i terenu
– pilotowaniu pojazdów
– asyście wykonujących zadanie
– kontroli przestrzegania przez ludność wprowadzonych zarządzeń
– ustaleniu miejsca pobytu osób podejrzanych o zakażenie lub z
kontaktu (Uwaga: konieczność rozwiązania problemu zgodności z
Ustawą o Ochronie Danych Osobowych)
PAŃSTWOWA STRAŻ POŻARNA
1. Przyjęcie zgłoszenia o wystąpieniu przypadku bioterroryzmu np.
podłożony proszek
2. Zabezpieczenie materiałów potencjalnie niebezpiecznych wg instrukcji.
Sposoby zabezpieczania ratowników:
– w przypadku przedmiotów nieuszkodzonych (listów, paczek, innych)
stosowanie ochrony osobistej w postaci gogli, rękawiczek
lateksowych, maski chroniącej drogi oddechowe
– w przypadku przedmiotów uszkodzonych (otwartych paczek, listów,
innych) – stosowanie pełnej ochrony specjalistycznej (ubrania
gazoszczelne)
3. Pakowanie przedmiotów
4. Sposób zdejmowania i dezynfekcji kombinezonów wg instrukcji
5. Zabezpieczenie terenu przed rozprzestrzenianiem się zagrożenia –
ograniczenie i dezynfekcja miejsca skażenia. Obszar potencjalnego
skażenia określi właściwy terytorialnie Inspektor Sanitarny.
7.
Wąglik w ataku bioterrorystycznym (postępowanie)
Wąglik jest chorobą o zasięgu globalnym. Do rejonów jego endemicznego
występowania należą państwa Ameryki Środkowej i Południowej,
Środkowego Wschodu (Irak, Iran), południowej i wschodniej Europy (były
ZSRR, Jugosławia) oraz Afryka, Karaiby i Azja (Indonezja, Tajlandia).
W krajach rozwiniętych przypadki wąglika u ludzi niezwiązane z użyciem
go w ataku bioterrorystycznym notowane są rzadko. Czynnikiem
wywołującym wąglik jest bakteria Bacillus anthracis posiadająca zdolność
tworzenia przetrwalników. Przetrwalniki charakteryzują się dużą
odpornością na czynniki środowiskowe i fizyczne, m. in. na działanie
wysokiej i niskiej temperatury, zróżnicowane pH, wysuszenie,
promieniowanie UV, a także związki chemiczne. W ziemi mogą przetrwać
wiele lat zachowując zdolność wytwarzania form wegetatywnych.
a)
Źródła zakażenia:
Głównym źródłem zakażenia B. anthracis dla człowieka są zwierzęta
chore na wąglik, głównie przeżuwacze oraz inne roślinożerne, a także
produkty z nich pochodzące. U ludzi prawie zawsze dochodzi do
zakażenia bezpośrednio lub pośrednio od chorych zwierząt. Ryzyko
transmisji B. anthracis z człowieka na człowieka w wyniku
bezpośredniego kontaktu istnieje jedynie w postaci skórnej.
Stosowanie gumowych rękawic skutecznie chroni przed zakażeniem.
Istnieje ryzyko biernego przeniesienia przetrwalników ze zwierząt na
człowieka poprzez owady kłująco-ssące.
W przypadku ataku bioterrorystycznego źródłem zakażenia są
zarodniki wąglika zawarte w rozpylonym aerozolu, zarodniki wąglika
w postaci sproszkowanej lub żywność zakażona zarodnikami wąglika.
b)
Aspekt kliniczny choroby
Istnieją dwa tradycyjne podziały wąglika u ludzi. Pierwszy związany
jest z rodzajem zajęcia wykonywanego przez osoby narażone i
różnicuje wąglik na pochodzący ze źródeł nieprzemysłowych (rolnicy,
rzeźnicy, rakarze, pracownicy służby weterynaryjnej itp.) oraz
przemysłowych, występujący u osób zatrudnionych przy
przetwarzaniu kości, skór, sierści i innych produktów pochodzenia
zwierzęcego.
Drugi podział odzwierciedla drogę wniknięcia zarazka do organizmu
człowieka. Wyróżnia się postać skórną, związaną z uszkodzeniem
skóry, postać pokarmową powstającą w wyniku spożycia zakażonej
wody lub żywności oraz postać płucną będącą wynikiem
zainhalowania przetrwalników B. anthracis do dróg oddechowych.
W przypadku naturalnego skażenia środowiska przetrwalnikami B.
anthracis najwyższy jego poziom stwierdzono w Namibii (w
otoczeniu zwłok zwierząt padłych na wąglik), gdzie na 1g gleby
przypadało ponad 1 mln przetrwalników.
Natomiast użycie B. anthracis jako broni biologicznej przewiduje
ekspozycję na zdecydowanie większe dawki (wiele milionów
przetrwalników), które można wytworzyć jedynie sztucznie. Masa
100 kg wysuszonych przetrwalników wąglika stanowi dawkę letalną
dla 1013 ludzi. Z szacunków WHO wynika, że zrzucenie 50 kg
B. anthracis na 500 tys. miasto spowodowałoby zgon 95 tys.
mieszkańców, a kolejnych 125 tys. osób wymagałoby hospitalizacji.
O wykorzystaniu wąglika jako broni biologicznej zdecydowała
wysoka stabilność form przetrwalnikowych, możliwość ich transmisji
do dróg oddechowych, wysoka śmiertelność w przypadku infekcji
płucnej, a także niskie koszty produkcji (50$/1kg przetrwalników).
Objawy wąglika u człowieka zależą od drogi wniknięcia drobnoustroju
do organizmu. Okres wylęgania, podobnie jak dawka zakażająca nie są
dokładnie poznane. Najczęściej symptomy pojawiają się w ciągu 7 dni
od ekspozycji. Najczęściej przyjmuje się za czas ujawnienia się
zakażenia, w zależności od postaci wąglika:
– postać płucna wąglika może się pojawić średnio po 5 dniach, po
okresie utajenia trwającym od 2 do 60 dni,
– postać jelitowa pojawia się po 1-7 dniach od momentu zakażenia
– postać skórna pojawia się po 1-7 dniach od momentu zakażenia
Najczęściej wykorzystywana w ataku bioterrorystycznym jest droga
wziewna (postać płucna). Przetrwalniki wąglika wykorzystywane w
ataku bioterrorystycznym zawieszone są w aerozolu na nośniku,
którego średnica nie przekracza 5 m. Początkowo objawy choroby są
mało charakterystyczne. Choroba z reguły rozpoczyna się podstępnie.
Złe samopoczucie, zmęczenie, bóle gardła i mięśni oraz gorączka.
Niekiedy występuje kaszel i ból w klatce piersiowej. Po łagodnej fazie
wstępnej następuje w ciągu kilkunastu godzin – do kilku dni
gwałtowne pogorszenie stanu chorego.
Jedną z najrzadszych postaci klinicznych wąglika jest postać jelitowa
(pokarmowa). W ataku bioterrorystycznym może być wykorzystana
zakażona przetrwalnikami żywność lub woda. Do infekcji dochodzi
najczęściej po spożyciu zakażonego mięsa, mleka lub wody. Forma
jelitowa manifestuje się gorączką, utratą apetytu, nudnościami, bólami
brzucha, krwawymi wymiotami i krwawą biegunką oraz puchliną
brzuszną.
Etapy rozwijania się i gojenia zmian przy postaci skórnej wąglika
Ryciny M-R
M
N
O
P
Q
R
– w pierwszym dniu
– w drugim lub trzecim dniu
– w czwartym dniu
– w szóstym dniu
– w jedenastym dniu
– 150 dni
Najczęstszą postacią kliniczną wąglika, stanowiącą ponad 95%
wszystkich przypadków, jest postać skórna. Wniknięcie
przetrwalników lub bakterii wąglika do organizmu następuje poprzez
uszkodzony naskórek. W miejscu wniknięcia pojawia się początkowo
zapalna grudka, przekształcająca się w ciągu 1-2 dni w pęcherzyk,
który po pęknięciu przybiera wygląd suchego, czarnego strupa o
średnicy 1-3 cm. Od 10 dnia strup zaczyna się oddzielać. Proces
gojenia trwa przeciętnie do 6 tygodni. Niekiedy wokół strupa
obserwuje się powstawanie licznych drobnych pęcherzyków.
c)
Profilaktyka przedekspozycyjna
Wyniki dotychczas przeprowadzonych badań wskazują na małe
ryzyko zakażenia bakterią wąglika związane ze zjawiskiem wtórnej
aerozolizacji (choć nie można go całkowicie wykluczyć). Dlatego nie
zaleca się szczepień ludności cywilnej i służb ratowniczych w
przypadku zastosowania wąglika w ataku bioterrorystycznym.
Niewykluczone, iż w przypadku nasilenia ataków terrorystycznych
wskazania do szczepień zostaną zmodyfikowane.
d) Profilaktyka poespozycyjna
Antybiotyki stosowane w leczeniu wąglika są aktywne jedynie wobec
form wegetatywnych drobnoustroju. B. anthracis wykazuje naturalną
odporność na sulfametoksazol, cefuroksym, cefotaksym, ceftazydym,
a nieliczne szczepy również na penicylinę. FDA zaleca w przypadku
naturalnej ekspozycji doksycyklinę lub penicylinę. W ataku
bioterrorystycznym mogą być wykorzystywane laseczki wąglika
oporne na penicylinę, stąd wynika konieczność stosowania
cyprofloksacyny i doksycykliny, co najmniej do czasu określenia
lekowrażliwości. W przypadku ograniczonej liczby zachorowań
zalecane jest parenteralne podawanie antybiotyków. W sytuacji
masowego ataku jedynie dostępna jest antybiotykoterapia doustna.
Właściwa i zastosowana w porę terapia antybiotykami przynosi
zwykle efekt w postaci zdecydowanej i szybkiej poprawy zdrowia
osoby lub zwierzęcia zakażonego wąglikiem. Należy nadmienić, że do
chorób spowodowanych wąglikiem należą: zapalenie opon
mózgowych i posocznica wąglikowa. Leczenie tych chorób trwa 4-14
dni metodami podobnymi do leczenia wąglika.
e)
Zasady postępowania w przypadku otrzymania przesyłki
niewiadomego pochodzenia
W przypadku otrzymania jakiejkolwiek przesyłki niewiadomego
pochodzenia lub budzącej podejrzenia z jakiegokolwiek innego
powodu:
– brak nadawcy
– brak adresu nadawcy
– przesyłka pochodzi od nadawcy lub z miejsca, z którego nie
spodziewamy się
należy:
1. Nie otwierać tej przesyłki!
2. Umieścić tę przesyłkę w grubym worku plastikowym, szczelnie
zamknąć.
3. Worek ten umieścić w drugim grubym worku plastikowym,
szczelnie zamknąć: zawiązać supeł i zakleić taśmą klejącą.
4. Paczki nie należy przemieszczać. Należy pozostawić ją na miejscu.
5. Powiadomić lokalny posterunek policji (tel. policji: 997; telefon
komórkowy 112) lub straż pożarną (tel. nr 998).
Służby te podejmą wszystkie niezbędne kroki w celu bezpiecznego
przejęcia przesyłki.
W przypadku, gdy podejrzana przesyłka została otwarta i zawiera
jakąkolwiek podejrzaną zawartość w formie stałej (pył, kawałki, blok,
galaretę, pianę lub inną) lub płynnej należy:
1. Możliwie nie naruszać tej zawartości: nie rozsypywać, nie przenosić, nie
dotykać, nie wąchać, nie powodować ruchu powietrza w pomieszczeniu
(wyłączyć systemy wentylacji i klimatyzacji, zamknąć okna).
2. Należy całą zawartość umieścić w worku plastikowym, zamknąć go i
zakleić taśmą lub plastrem.
3. Należy dokładnie umyć ręce.
4. Zaklejony worek umieścić w drugim worku, zamknąć go i zakleić.
5. Ponownie dokładnie umyć ręce.
Bibliografia:
 Przegląd Epidemiologiczny, organ Państwowego Zakładu Higieny i
Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych
suplement 3, tom 56. Warszawa 2002:
„Lekarz w obliczu bioterroryzmu” pod redakcją Waldemara Haloty i
Małgorzaty Pawłowskiej
 „Postępowanie w przypadku ataku terrorystycznego z wykorzystaniem broni
biologicznej”, Państwowy Zakład Higieny i Wojskowy Instytut Higieny i
Epidemiologii
„Wąglik u ludzi i zwierząt, zapobieganie oraz zwalczanie – przewodnik”,
wydanie III, główny autor:
PCB Turnbull Centrum Mikrobiologii Stosowanej i Badań
Porton Down, Salisbury, Wiltshire SP4 0JG, Zjednoczone Królestwo
Download
Random flashcards
123

2 Cards oauth2_google_0a87d737-559d-4799-9194-d76e8d2e5390

bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Create flashcards