Przemocy nic nie usprawiedliwia

advertisement
Przemocy nic nie usprawiedliwia !
Szukaj pomocy!
Możesz zatrzymać przemoc !
Ogólna charakterystyka zjawiska przemocy.
Pojęcie przemocy
Przemoc to każde zachowanie, którego intencją jest wyrządzenie fizycznej krzywdy
drugiemu człowiekowi lub też czyn, który jest postrzegany jako mający taką intencję.
O przemocy w rodzinie, czy też przemocy domowej mówi się w sytuacji zamierzonego
i wykorzystującego przewagę sił działania skierowanego przeciw członkowi rodziny.
Działanie takie narusza prawa i dobra osobiste osoby, powodując u niej cierpienie i
wyrządzając jej szkody.
Przemoc jest następstwem działania człowieka i ma następujące cechy:
1. jest ono intencjonalne (zawsze zmierza do osiągnięcia celu; cel ten może być
„szczytny” w rozumieniu sprawcy np.: „żeby była dobrą żoną; bardziej mnie kochała,
szanowała; była grzeczną córką” itp.)
2. przyczynia się do naruszenia praw i dóbr drugiego człowieka
3. uniemożliwia samoobronę (bazuje na przewadze sił) – stąd głównie sprawcami są
mężczyźni
4. powoduje szkody u ofiary przemocy psychiczne lub fizyczne
Przemoc jako zjawisko:
1. jest procesem cyklicznym
2. jest zjawiskiem powtarzalnym
3. nie zatrzymana – przybiera na sile
4. istnieje dzięki udziałowi człowieka – sprawcy, stąd może on zaprzestać przemocy a
gdy tego nie czyni – to jest odpowiedzialny za swe czyny
5. może mieć różny przebieg
Rodzaje przemocy
Po pierwsze - ze względu przebieg:

przemoc chłodna – wyrafinowana, gdzie jej sprawca przykłada dużą uwagę na brak
widocznych śladów, objawów, czy świadków jej stosowania. Jest to tzw. przemoc
dokonywana „ w białych rękawiczkach „. W tych przypadkach z racji utrudnionej
możliwości zaobserwowania policja interweniuje rzadko. Ten rodzaj przemocy
domowej jest częściej spotykany w środowiskach o tzw. wysokim statusie
społecznym.

przemoc gorąca – przepełniona wybuchami niekontrolowanej agresji, wściekłością,
chamstwem i brutalnością. Ma bardzo gwałtowny przebieg, a sprawca nie przebiera w
środkach przy okazywaniu swojej złości i wyższości. Jej objawy są zauważalne dla
społeczności, toteż w tych przypadkach policja interweniuje najczęściej. Ten rodzaj
przemocy jest charakterystyczny w środowiskach o niższym statusie społecznym.
Po drugie - ze względu na strategię działania przyjętą przez sprawcę:




•fizyczna - sprawca używa siły, powoduje uszczerbek na zdrowiu; przyjmuje postać
popychania, zranienia, stłuczenia, złamania, zasinienia, uderzania policzkowania,
szarpania, potrząsania kopania, duszenia, bicia otwartą dłonią pięścią lub
przedmiotami,
•psychiczna - sprawca podejmuje działania w celu obniżenia u ofiary poczucia
własnej wartości, wywołuje u ofiary stany lękowe i depresyjne, nerwicowe. Robi to
poprzez odmawianie uczuć, brak zainteresowania, szacunku, nieustanna krytykę,
wyśmiewanie, narzucanie poglądów, wmawianie choroby psychicznej, kontrolowanie
i utrudnianie kontaktów z innymi osobami, zawstydzanie, upokarzanie, wyzywanie,
grożenie, ograniczanie snu, jedzenia itp.
•seksualna – polega na wymuszaniu niechcianych przez ofiarę zachowań w celu
zaspokojenia potrzeb seksualnych sprawcy. Może to być postać: gwałtu,
przymuszania do pożycia seksualnego, do nieakceptowanych praktyk seksualnych
oglądania pornografii, krytyki zachowań seksualnych ofiary, zmuszania do
prostytucji.
•ekonomiczna- to działania prowadzące do całkowitej zależności finansowej ofiary
od sprawcy. Nie zaspokaja on podstawowych potrzeb materialnych rodziny,
uniemożliwia podjęcie pracy, utrudnia aktywność zawodową, odbiera pieniądze,
okrada, wylicza wydatki, itp.
W przemocy domowej najbardziej istotna jest demonstracja i wykorzystywanie siły lub
władzy w sposób krzywdzący innych członków rodziny. Doświadczają jej nie tylko kobiety,
ale także dzieci, osoby starsze, chore, bezradne, a czasem także mężczyźni. Może ona
mieć miejsce we wszystkich warunkach społecznych, niezależnie od statusu społecznego,
poziomu wykształcenia, czy kondycji materialnej rodziny.
2
Przemoc wobec osób starszych:
Najczęściej udzielamy pomocy osobom należącym do najbliższej rodziny, grona znajomych i
przyjaciół. Człowiek stary jest niedołężny, potrzebuje opieki.
W wieku podeszłym:
- zwiększa się zależność od otoczenia
- zmianie ulegają postawy, zachowania
- potrzeba bezpieczeństwa
- wycofywanie się z wcześniejszych form aktywności
- potrzeba aktywizacji
- skłonności hipochondryczne
- egocentryzm
- potrzeba akceptacji
Zapobieganie przemocy wobec osób starszych jest bardzo ważnym zagadnieniem w
starzejącym się świecie, chociaż dopiero w ostatnich latach zjawisko to zaczęło być
postrzegane jako ogólnoświatowy problem.
Przemoc wobec osób starszych może być zdefiniowana jako pojedyncze lub
powtarzające się działanie, lub brak odpowiedniego działania, występujące w
jakiejkolwiek relacji, w której oczekuje się zaufania, a która powoduje krzywdę lub
cierpienie osoby starszej. Może ona przybierać różne formy : przemocy fizycznej,
psychicznej, seksualnej, finansowej, a także formę intencjonalnego lub nie mającego
takiej intencji zaniedbania. Zaniedbanie jest najbardziej typową formą przemocy wobec
osób starszych, kolejne miejsce zajmuje : przemoc fizyczna, wykorzystywanie finansowe ,
przemoc emocjonalna, seksualna.
Czynniki utrudniające pomoc: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Brak reakcji w przypadku rozpoznania osób starszych spowodowane brakiem
odpowiednich narzędzi prawnych
- Zapobieganie przemocy wobec osób starszych wymaga zaangażowania wielu środowisk
- Pracownicy służby zdrowia pierwszego kontaktu często nie rozpoznają przypadków
przemocy
- Brak wiedzy społeczeństwa na ten temat – edukacja i rozpowszechnianie informacji za
pośrednictwem mediów ma istotne znaczenie w przeciwdziałaniu przemocy wobec osób
starszych
- Sprawca przemocy jest najczęściej znany ofierze – najwięcej przypadków przemocy ma
miejsce w środowisku rodzinnym. Często osoby starsze doświadczają przemocy ze strony
przedstawicieli służb, które są zobowiązane opiekować się nimi. W 50% przypadków
sprawcami są dorosłe dzieci, w 20% małżonkowie, w 9% wnuczkowie.
- Mity i stereotypy – media kształtują wizerunek ludzi starych jako osób wymagających
stałej pomocy, nie posiadających wystarczających środków na utrzymania, osób z
zaburzeniami psychicznym, które są ciężarem dla otoczenia.
3
Przemoc wobec dzieci:
Krzywdzeniu dzieci sprzyja powszechna akceptacja bicia dzieci, traktowania ich jako
własności rodziców, co oznacza, że mogą je karać jak chcą, granicą jest tylko trwałe
uszkodzenie ciała, czy śmierć. Większość dorosłych nie uznaje wyszydzania, poniżania,
zaniedbywania, grożenia np. porzuceniem, „oddaniem Cyganom” za przejawy przemocy
wobec dzieci. Panuje dość powszechne przekonanie, że dziecko karze się, zawstydza, czy
straszy dla jego dobra.
Przemoc wobec dzieci to nie tylko fizyczne karanie, to także przemoc psychiczna,
wykorzystywanie seksualne, niezaspokajanie podstawowych potrzeb dziecka.
- Przemoc fizyczna to użycie siły, którego rezultatem jest nieprzypadkowe zranienie. Dzieci
mają siniaki, blizny, złamania, powyrywane włosy, ślady uderzeń, otarcia skóry, oparzenia, a
także nietypowe obrażenia mogące wskazywać na rzucanie, potrząsanie czy uderzania.
- Przemoc emocjonalna prowadzi do zniszczenia pozytywnego wizerunku własnej osoby.
Typowe zachowania to: odrzucanie, izolowanie, ignorowanie, wyszydzanie, upokarzanie,
ciągłe krytykowanie, terroryzowanie, zmuszanie do wysiłku przekraczającego możliwości
dziecka, pozbawianie form kontaktu potrzebnych do prawidłowego rozwoju dziecka
- Zaniedbanie to ciągłe nie zaspakajanie podstawowych potrzeb fizycznych i
emocjonalnych dziecka np. głodzenie, nie dbanie o higienę, brak uwagi i zainteresowania
ze strony opiekunów.
- Wykorzystywanie seksualne dzieci występuje wtedy gdy dorosły traktuje dziecko jako
obiekt seksualny i posługuje się nim w celu zaspokojenia swoich potrzeb. Wykorzystanie
seksualne polega na analnych, oralnych czy genitalnych stosunkach płciowych lub ich
usiłowaniu, a także dotykaniu narządów płciowych, masturbacji, obnażania się w
obecności dziecka czy zmuszaniu do oglądania pornografii. Ofiarami przemocy
seksualnej padają zarówno dziewczynki jak i chłopcy. Do wykorzystywania seksualnego
zazwyczaj dochodzi bez użycia siły. Sprawca, zwykle dobrze znany dziecku uwodzi je,
przekupuje, szantażuje, wywiera presję posługując się autorytetem i zmuszając do
milczenia.
Dzieci narażone są na przemoc jako bezpośrednie jej ofiary oraz jako świadkowie.
Najbardziej widocznymi i oczywistymi skutkami przemocy są obrażenia cielesne. Dzieci
krzywdzone odnoszą nieopisane straty w psychice. Czują się opuszczone winne, mniej
wartościowe, bezsilne, nieakceptowane, odrzucone .
Psychologiczna presja i ciągłe napięcie może być przyczyną wielu chorób
psychosomatycznych ( np. bóle głowy, bóle żołądka, problemy z jedzeniem, trudności z
nauką koszmary senne, nocne moczenie).
ZESPÓŁ DZIECKA MALTRETOWANEGO
to zmiany o charakterze psychologicznym i charakterologicznym, występujące u dziecka –
ofiary przemocy fizycznej i psychicznej. Ich powstawanie wiąże się z długotrwałością, lub
mocnym natężeniem zachowań wchodzących w skład przemocy. Przejawiają się głównie
poprzez: lękliwość w stosunku do dorosłych, nerwowe i gwałtowne reakcje, trudności w
kontrolowaniu emocji, brak koncentracji, obojętność na cierpienie, unikanie kontaktu
i rozmów o domu rodzinnym, apatię, ale także zachowania agresywne. Nierzadko połączone z
moczeniem nocnym dziecka, zaburzeniami mowy, snu, bólami brzucha i głowy, czy tikami
nerwowymi. W przypadku występowania obrażeń zewnętrznych dziecko stara się je ukrywać
nie chcąc np. uczestniczyć w lekcjach kultury fizycznej, gdzie konieczne jest rozebranie się,
unika wizyt lekarskich, stara się wyjaśniać ewentualne rany wypadkami czasem
o nieprawdopodobnym przebiegu, jest nadmiernie ostrożne, wręcz zalęknione.
4
Cykle przemocy
Pojęcie przemocy domowej z reguły wiąże się z wielością cyklicznie podejmowanych
zachowań. Zachowania te wielokrotnie rozciągnięte są w czasie, nawet do okresów
kilkunastoletnich. Ich powtarzanie się wykazuje zauważalne prawidłowości, których
obserwacja pozwala na przedstawienie 3-fazowego cyklu przemocy domowej.
1. FAZA NARASTANIA NAPIĘCIA – początkiem cyklu jest zwykle wzrost napięcia,
narastają sytuacje konfliktowe o różnym podłożu. Przyczyny napięcia mogą tkwić poza
rodziną, czasem są to błahostki i drobne nieporozumienia, które przeradzają się w postawy
agresywne.
2. FAZA OSTREJ PRZEMOCY – następuje wybuch agresji, sprawca z normalnego
człowieka przemienia się w kata, a w zależności od warunków narastania napięcia i
okoliczności towarzyszących wybuchowi agresji, może dokonywać zróżnicowanych czynów,
w różnym stopniu krzywdzących pozostałych członków rodziny. W tej fazie najczęściej
następują interwencje Policji, gdyż ofiary pod wpływem zachowania sprawcy decydują się
wezwać pomoc, czy złożyć zawiadomienie.
3. FAZA MIODOWEGO MIESIĄCA –faza skruchy i okazywania miłości. Sprawca jakby
na nowo uwodzi ofiarę, w szczególności dlatego, że zaczyna dostrzegać poprzednie
wydarzenia. Próbuje załagodzić sytuację, przeprasza, obiecuje poprawę, staje się uczynny i
miły. Próbuje przekonać ofiarę, że teraz będzie inaczej, że to się więcej nie powtórzy. Ofiary
mu wierzą, wbrew zdrowemu rozsądkowi, bo w głębi serca tego właśnie pragną. Jeśli nawet
przed chwilą były gotowe uciec, czy przeciwdziałać, zostają.
Sprawca nie jest w stanie długo wytrzymać w takiej roli. Napięcie ponownie narasta.
Cykle takie mogą trwać przez wiele lat. Przemoc z czasem się nasila, za każdym razem
zarówno zachowanie sprawcy, jak i skutki są coraz bardziej dotkliwe. Trzecia faza
„miodowego miesiąca” jest coraz krótsza, staje się zaledwie tygodniową, czy kilkudniową
przerwą.
Charakterystykę sprawcy i ofiary przemocy.
Charakteryzując ofiary przemocy w rodzinie nie trudno dostrzec, że ich zachowanie często
bywa niezrozumiałe, irytujące, a wręcz zniechęcające do pomocy. Ofiary bardzo często
wycofują skargę, nie chcą ukarania sprawcy, sprawiają wrażenie, że same nie wiedzą czego
chcą. Po interwencji (a czasem już w trakcie jej trwania) zaczynają ochraniać sprawcę, a
często wspólnie z nim nawet oskarżają policjantów o zachowania przekraczające
uprawnienia.
Ofiary przemocy domowej cierpią na różnego rodzaju zaburzenia natury
psychologicznej: często popadają w depresje objawiające się niepokojem, niekontrolowanymi
wybuchami płaczu lub śmiechu. Zdarzają się im napady agresji, częste niezrozumiałe zmiany
decyzji, niepewność, nieuzasadnione reakcje lękowe. Żyją w stanie ciągłego poczucia
zagrożenia, toteż trudno od nich oczekiwać racjonalnych zachowań i konsekwencji. Powyższe
powoduje, że osoby nie uczestniczące w ich życiu i nie będące świadkami zdarzeń nie
potrafią ich zrozumieć. Wielu ludzi usiłując dopowiedzieć sobie na pytanie, „ dlaczego ofiara
to znosi” tworzy fałszywe wyobrażenia i przekonania o ofierze, często wtórnie, dodatkowo
krzywdzące. Powstają stereotypy „ pewnie to lubi”, „widocznie zasługuje” i inne równie
5
irracjonalne. Aby więc efektywnie nieść pomoc pokrzywdzonym, przede wszystkim należy
zrozumieć, co stało się ze zdolnością ofiary do radzenia sobie z sytuacją przemocy.
Myśli, uczucia i zachowania ofiar przemocy domowej.
Co myśli Ofiara
przemocy?
Dlaczego mnie to spotkało?
Nikt mi nie pomoże
Co on ode mnie chcą?
Obwinia się
Jestem sama
Musze się zmienić
Jestem zła
Nie mogę nic powiedzieć,
wstydzę się tego
Jestem nikim
Jestem beznadziejna
Po co ja żyję?
Chciałabym umrzeć
Kiedy to się skończy?
Co robi?
Co czuje?
Żal
Ból
Smutek
Bezsilność
Bezradność
Niemoc
Niesprawiedliwość
Odtrącenie
Osamotnienie
Poczucie winy
Strach
Gniew
Nienawiść
Wstyd
Rozgoryczenie
Izoluje się
Prezentuje autoagresje
Chce zwrócić na siebie uwagę
Ma zmienne nastroje
Jest nadpobudliwa
Ucieka w czynności
kompensacyjne
Jąka się
Szuka pomocy schronienia
Ma skłonności do nałogów
Jest labilna emocjonalnie
TEORIA WYUCZONEJ BEZRADNOŚCI
Wiąże się z objawami i zmianami psychotycznymi dorosłej ofiary przemocy domowej,
chociaż jej przyczyny sięgają również wieku dziecięcego. Wyuczona bezradność rozwija się
na skutek życiowych doświadczeń, w wyniku długotrwałego procesu działania na ofiarę
czynników wysokiego ryzyka, do których można zaliczyć:
a) doświadczenia z dzieciństwa (przemoc fizyczna, molestowanie seksualne, sytuacje
traumatyczne lub wpływające na dysfunkcjonalność rodziny i inne);
b) doświadczenia ze związków w życiu dorosłym ( przemoc, zazdrość patologiczna,
zgwałcenia, przymuszanie do nieakceptowanych form współżycia seksualnego,
okrucieństwo wobec innych ludzi lub zwierząt ).
Wyuczona bezradność wywołuje u ofiar skutki w 3 płaszczyznach:
-
deficyty poznawcze – polegające na ogólnym przekonaniu, iż nie ma takich sytuacji, w
których możliwy jest wpływ na bieg wydarzeń;
deficyty motywacyjne – osoba zachowuje się biernie, jest zrezygnowana, nie podejmuje
żadnych działań zmierzających do zmiany sytuacji;
deficyty emocjonalne – ofiara przeżywa stany apatii, lęku, depresji, uczucia zmęczenia,
niekompetencji i wrogości.
W rezultacie dochodzi do całkowitego zniewolenia tj. odebrania ofierze woli walki.
6
Sprawca wykorzystuje różne strategie do pomniejszania wagi popełnionych czynów, a
najczęściej występujące to:
1) KWESTIONOWANIE ODPOWIEDZIALNOŚCI – sprawca przekonuje siebie i
próbuje przekonać innych, że ulega jakimś niezależnym od jego woli siłom zewnętrznym,
których nie jest w stanie opanować.
2) KWESTIONOWANIE SZKODY – sprawca nie kwestionuje odpowiedzialności ani
swojego udziału, ale ucieka się do argumentowania, że przecież nic wielkiego się nie
stało.
3) KWESTIONOWANIE OFIARY – sprawca przedstawia swoje zachowanie jako akt
słusznej zemsty, kary, odpłaty. Ofiara przedstawiana jest jako ktoś, kto zasłużył na
ukaranie, a wręcz sprowokował jego postępowanie.
4) POTĘPIANIE POTĘPIAJĄCYCH – sprawca odbiera do oceniania jego zachowań
wszystkim, którzy próbują to czynić. Odwraca uwagę od swojego czynu i kieruje ją na
oceniających ( np. oskarżając policjantów o pobicie go, czy świadków o bezpodstawne
wtargnięcie do jego domu ).
5) ODWOŁYWANIE SIĘ DO WYŻSZYCH RACJI – sprawca uznaje istnienie
konieczności poświęcenia jednego dobra (np. nietykalności ofiary) dla dobra nadrzędnego
(np. dobra całej rodziny).
Sprawcy to często ludzie słabi, niepełnowartościowi, którzy siłą próbują kompensować swoje
braki. Wątpliwości zagłuszają aktami przemocy, gdyż z reguły inaczej nie potrafią
rozwiązywać konfliktów.
Elementy utrudniające zdiagnozowanie przemocy w rodzinie:










społeczna akceptacja przemocy – mity i stereotypy,
brak społecznej reakcji na przemoc (np. konformizm, rozproszenie
odpowiedzialności),
istnienie przemocy psychicznej, śladów której nie widać na zewnątrz, zwłaszcza
wobec dzieci,
brak publicznego nagłośnienia zjawiska, informacji o możliwości szukania
pomocy,
własne przekonania o przemocy osób zajmujących się tym zjawiskiem,
własne doświadczenia i uczucia związane z tym zjawiskiem tych osób,
brak wiedzy na temat postępowania wobec przemocy,
niedostateczna znajomość przepisów prawnych i ustawowych obowiązków
instytucji i służb społecznych,
przykre doświadczenia związane z interwencjami w przypadku przemocy,
zależność ofiara-sprawca;
7
Elementy ułatwiające zdiagnozowanie przemocy w rodzinie:







przestrzeganie przez interweniujących zasady nie sugerowania się pierwszym
wrażeniem,
przeprowadzenie dokładnego rozeznania,
posługiwanie się ułożonymi w formie kwestionariusza pytaniami, które
umożliwiają skoncentrowanie się na zebraniu najważniejszych informacji,
zachowanie dystansu wobec manipulacji sprawców (nieangażowanie się
emocjonalne w zaistniały konflikt),
skupienie się na wydarzeniach i nie dociekanie głębokich przyczyn konfliktu
rodzinnego,
znajomość sytuacji psychologicznej ofiar a co za tym idzie zrozumienie ich
zachowań,
znajomość specyfiki zjawiska przemocy domowej.
Oznaki przemocy !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Istnieją pewne symptomy, wskazujące na to, że w rodzinie obecna jest przemoc.
Aby rozpoznać czy niepokojące zachowania kogoś bliskiego SA przejawem przemocy w
rodzinie, musisz sobie odpowiedzieć na kilka pytań. Jeśli ktoś bliski z rodziny:
- zamienia drobne zajścia w wielkie kłótnie,
- rani Cię swoim zachowaniem,
- znieważa Cię, używa wulgarnych w stosunku do Ciebie obraźliwych słów, obelg, wyzwisk,
- ma nagłe napady gniewu lub furii,
- niszczy rzeczy, które są Twoją własnością,
- odbiera Ci pieniądze lub nie chce dawać Ci środków na życie,
- kontroluje wszystkie Twoje zachowania, nie pozwala Ci podejmować żadnych decyzji,
- uniemożliwia Ci spotkanie czy widywanie się ze znajomymi lub rodziną,
- ośmiesza Cię, poniża, upokarza również w obecności innych,
- nieustannie Cię krytykuje,
- zastrasza Cię i manipuluje by kontrolować Ciebie i innych członków rodziny,
- grozi, że skrzywdzi Ciebie, Twoje dzieci lub innych członków rodziny,
- bije Cię, popycha, szarpie, kopie, policzkuje, dusi,
- obwinia Cię za to, że Cię bije, a następnie obiecuje, ze to się więcej nie zdarzy,
- wymaga od Ciebie, abyś uprawiała seks na zawołanie nawet, jeśli nie masz na to ochoty i się
nie zgadzasz,
musisz rozważyć czy jesteś bezpieczna w swoim domu.
Jeśli w Twoim życiu występują lub wystąpiła jedna lub więcej w wymienionych powyżej
oznak, istnieje duże prawdopodobieństwo, że doznajesz przemocy w rodzinie.
Nie lekceważ tego i zwróć się po pomoc do jednej z instytucji niosących pomoc rodzinom
znajdującym się w kryzysie.
8
Nadużywanie alkoholu a przemoc domowa.
Przemoc w rodzinie często jest zjawiskiem związanym z nadużywaniem alkoholu. Osoby
znajdujące się w stanie nietrzeźwości tracą samokontrolę i mogą zachowywać się w
nieprzewidywalny sposób. Pod wpływem alkoholu znikają w człowieku hamulce,
wewnętrzne zakazy kierujące jego zachowanie. Częste nadużywanie alkoholu prowadzi do
nasilenia zachowań agresywnych. Nawet osoba uznawana normalnie za spokojną i
opanowaną, w stanie upojenia alkoholowego, może stosować przemoc. Mimo, iż pijany
człowiek nie potrafi logicznie myśleć, rozumieć, oceniać swoich czynów oraz nie docierają
do niego racjonalne argumenty, to nie można jednak w żaden sposób usprawiedliwiać jego
agresywnych zachowań. Uzależnienie od alkoholu sprawcy przemocy nie jest okolicznością
łagodzącą. To sam sprawca, wprowadzając się w stan nietrzeźwości, jest w pełni
odpowiedzialny za swoje czyny. Uzależnienie od alkoholu wywiera zły wpływ nie tylko na
osobę, która pije, ale stanowi poważne zagrożenie dla członków rodziny. Życie z
alkoholikiem może doprowadzić do współuzależnienia. Stan taki jest bardzo niebezpieczny,
gdyż podtrzymuje picie i utrudnia wyjście z nałogu. Zarówno osoby uzależnione jak i
współuzależnione wymagają specjalistycznej pomocy terapeutycznej. Nie łatwo jest przyznać
się do tego, że w rodzinie występuje problem alkoholu i przemocy. Wstyd, że w rodzinie ma
się kogoś, kto pije i terroryzuje swoich bliskich, obawa przed reakcją otoczenia, strach przed
zemstą dręczyciela czy nieracjonalne poczucie bycia współwinnym przeszkadza w zwróceniu
się po pomoc.
9
Informacje prawne
PRAWO ŚCIGA SPRAWCÓW PRZESTĘPSTW PRZECIWKO OSOBOM BLISKIM ZA:
art. 207 §1 k.k. Znęcanie się fizyczne lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną
osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad
małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny - podlega
karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat (ścigane z urzędu)*.
art. 191 §1 k.k. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbą bezprawną w celu zmuszenia
innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia - podlega karze pozbawienia
wolności do lat 3 (ścigane z urzędu)*.
art. 197 §1 k.k. Kto przemocą lub groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę
do obcowania płciowego, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 (ściganie na
następuje na wniosek pokrzywdzonego)**.
art. 209 §1 k.k. Kto uporczywie uchyla się od wykonywania ciążącego na nim z mocy
ustawy lub orzeczenia sądowego obowiązku opieki prze nie łożenie na utrzymanie osoby
najbliższej lub innej osoby i przez to naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych
potrzeb życiowych - podlega karze pozbawienia wolności do lat 2 (ściganie następuje na
wniosek pokrzywdzonego)**.
Instytucje, w których możesz szukać pomocy:
1. PUNKT WSPARCIA I INFORMACJI DLA OFIAR PRZEMOCY W RODZINIE
Budynek GOK Podegrodzie czynny w poniedziałki od 15-17
w czwartki 8-10
2. SĄDECKI OŚRODEK INTERWENCJI KRYZYSOWEJ dział interwencyjny
Ul. Śniadeckich 10A, 33-300 Nowy Sącz
Czynny od poniedziałku do soboty w godz. 7.00 – 20.00
Tel. / 18 / 449 04 90
3. POWIATOWE CENTRUM POMOCY RODZINIE
Ul. Kilińskiego 72A, 33-300 Nowy Sącz
Tel. / 18 / 443 75 91
4. BEZPŁATNY TELEFON ZAUFANIA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY 116 111
5. INFOLINIA 0 801 109 801
10
Download
Random flashcards
bvbzbx

2 Cards oauth2_google_e1804830-50f6-410f-8885-745c7a100970

Motywacja w zzl

3 Cards ypy

66+6+6+

2 Cards basiek49

Create flashcards